Neris Özen > Recent Status Updates

Peter bey, elinize sağlık. Sayenizde temel olabilecek birçok şeyi bilmediğimi fark ettim, kendimden utandım. Uzun zamandır öfkelenmediğim kadar da öfkelendim.

Şimdilik tek sıkıntım - Hamas’ın Filistin toplumundaki algısı ve popülaritesini anlatırken bana çelişkili görünen ifadelere yer vermeniz. Belki nüansları ben kaçırıyorumdur.

Peter bey, what I have read so far is beautiful and brave. Looking forward to more.

Ay Hans, mıy mıy mıy, kızın beynini yedin. Yeter vallahi.

Kafamda deli sorular: bu kitap tam benim çocukluğum sırasında Hollandada yayınlanmış. O sırada Türkiye’deki çocuk kitaplarında boşanma arifesinde olan, başkalarıyla flörtleşen baba karakteri, hele hele anne karakteri olabilir miydi? (Ya da bugün Türkiye’sinde?) Ya da annesine “kaybol” diye isyan eden bir ergen? Bunlar hep Türkiyeli Neris’e kültür şokları ❤️

Lidwien denilen sinir bozucu karakterden kurtulabilir miyiz asap

Ergen draması << kick ass Matilda. Ama hızlı gidiyor 🙋🏻‍♀️

Yine Felemenkçe bir çocuk kitabıyla beraberiz. Matilda kadar uzamayacağını dileriz.

Distopik is my girl.

Son üç dört yıldır bir kitap bu kadar güldürmemişti 💜

Gaza mübarek oluyor, ama pek yavaş. Felemenkçesini okumak o kadar zor değil ama bilmediğim her kelimeye bakmak zaman alıyor.

Sosyoloji, toplum eleştirisi türü kitaplar okurken, biraz daha diken üstünde oluyorum. Çünkü ne yalan söyleyeyim, bir şeylerden şöyle bahsedip temellendirmeden geçmeye daha müsait geliyor. Kimi noktalarda da bu kitapta onu hisseder gibi oldum.
Fakat genel olarak katılıyorum. Son bölümde de, yükselen öfkeyle çok gaza geldim, yalan yok.

Eylül Görmüş ve önerileri de olmasa ne yapacağız, bilmem.

7. bölüm, 247. sayfadan bildiriyorum. Zevkten dört köşeyim, ama fikirlerinizi keşke daha güzel organize etseydiniz be anam.

Köklere dönüş.

Güzelim bir kitabı nasıl süründürüyorum, bkz. bu kitap

Çok mu matematiksel olacak diyordum ki, ilk bölüm zamanın ve insan hayatının tek yönde ilerleyişini hatırlatan dokunaklı bir kapanış yaptı. Sevdim 🌸

With both parents with masters, I have not been someone who outgrew her parents at an early stage of their life. That’s why I have been captivated by dynamics between father and daughter in this piece. And I must say - it’s not always sugar and spice. Father feels humiliated, angry because daughter knows more than him. Daughter has to navigate a world that is foreign to her background and upbringing by herself.

Şu cümleyi daha yeni okudum. Hem naif hem de çok güldürdü: “Evet, zırıl zırıl ağlıyordum… ya hakikaten orospu olursam, ya sırf zevk aldığım için iğrenç bulduğum oğlanların bile peşinden koşarsam…” İlahi Denise Lesur :)

İkinci güncelleme, “Amerikan Rüyası” sonrası. 28 yaşına gelmiş, 20’lerindeki kararlarıyla hesaplaşan insana bu yapılmaz.
“İnsan saf değil, sadece kendini aldatıyor. Kendini o denli aldatıyorsun ki sonunda kendin de unutuyorsun ve günün birinde yaptıkların arkandan gelip seni şaşırtıyor.”
Aynen, ama bir farkla - ben gözü açık safında kalmayı seçtim, seçiyorum.

Öyküleri sıralarına uymadan okuyorum. Öykülerin bir kısmından çok etkilenmedim. Ama “Nana Teyze” öyküsü bana çok dokundu.

“Annemin çocukluğu aklımdan çıkmıyordu: Küçüktü, geceleri korku içindeydi. Sabaha karşı yalınayak aşağı inmesinin nedeni bu muydu? Büyüdükten sonra da korkuyor muydu? Galiba ilk kez uykum kaçmıştı, tüm bunları düşünmekten kendimi alamıyordum.”

Aslında kitapları bitirmeden yorum yazmam ama bu kitapta bir istisna yapmak istedim.
Aile evine tatil için geldiğim ve zaten geçmiş muhasebeleriyle boğuştuğum bir dönemde ara ara beni tetikleyen bir kitap oldu. Fakat kitabın insanı sabra çağıran, olacakları akışa bırakmayı öğütleyen bilge yönünün insanın içini de yıkayan bir tarafı kesinlikle var.