Natalia > Recent Status Updates

"Nie umiałem myśleć o prostytutkach jak o ludziach, ani nawet jak o kobietach. Wydawały mi się pozbawionymi rozumu szalonymi istotami, w których objęciach można było z poczuciem pełnego bezpieczeństwa zapaść w głęboki sen. Aż smutno było patrzeć, jak pozbawione były pragnień."

"Kobiety zwodziły mnie, po czym rzucały. Przy ludziach drwiły i znęcały się nade mną, by potem, gdy nikogo już nie było, z czułością brać mnie w objęcia. Kobiety śpią głębokim snem, jak zabite. A może kobiety żyją po to, by spać?"


Tak, ja właśnie po to żyję.

"Dziękuję Ci, Boże, za jaja, jakie sobie z nas robisz. Amen."

"Dla­cze­go mama wy­wio­zła nas, a nie po­zby­ła się ojca, który tak bar­dzo nas krzyw­dził? Czę­sto bła­ga­li­śmy ją, żeby się z nim roz­wio­dła. Nigdy nie chcia­ła nas słu­chać, a nawet zło­ści­ły ją nasze po­my­sły. A my tylko chcie­li­śmy mieć spo­kój."

Nadmiar ofiar przestał bawić. Jednostkowa tragedia odfrunęła w trzepoczący mechanizm masowej zagłady – w sprawę nie do ogarnięcia. W ten psychologiczny fikołek, gdy jednoczesna śmierć zbyt wielu przestaje być tragedią, a staje się statystyką, która nie wywołuje większych emocji.

Naj­gor­szy był pusty prze­lot. Ten, w który pew­ne­go dnia za­pę­tlił się mój brat, i prze­stra­szył się, że krąży wokół Ni­cze­go. Że je­dy­ne, do czego do­trze, to do Ni­cze­go, do tego Miej­sca Bez Sensu, Miej­sca Nic, tam, gdzie nie dzia­ła­ją zmy­sły, bo bra­ku­je od­nie­sie­nia. Tam, gdzie nie­po­ję­ta pust­ka staje się tobą, a ty sta­jesz się pust­ką. Gdzie nie od­ży­wa żadna myśl i nikt się nie od­naj­du­je.

"Co w takim razie było gor­sze?
Za­fik­so­wa­nie się na jed­nej myśli tak oczy­wi­stej i co­dzien­nej, że nie po­win­na zaj­mo­wać wię­cej czasu niż se­kun­dę, a zaj­mo­wa­ła całą prze­strzeń, dni, ty­go­dnie, mie­sią­ce. Przy­le­pia­ła się do mózgu i nie można było jej od­kle­ić."

"Kiedy rozmawiasz z Bogiem, nazywają to modlitwą, ale kiedy Bóg ci odpowiada, masz schizofrenię".

"Ko­niec koń­ców to jed­nak wszyst­ko tylko życie. Wi­dzi­my je w skali makro, jako jedną wiel­ką opo­wieść, ale tkwiąc w stru­mie­niu, wszyst­ko spro­wa­dza się do życia dzień za dniem, praw­da?"

:(((((

Damn.