Natalia’s Reviews > Pusty przelot > Status Update

Nadmiar ofiar przestał bawić. Jednostkowa tragedia odfrunęła w trzepoczący mechanizm masowej zagłady – w sprawę nie do ogarnięcia. W ten psychologiczny fikołek, gdy jednoczesna śmierć zbyt wielu przestaje być tragedią, a staje się statystyką, która nie wywołuje większych emocji.

Naj­gor­szy był pusty prze­lot. Ten, w który pew­ne­go dnia za­pę­tlił się mój brat, i prze­stra­szył się, że krąży wokół Ni­cze­go. Że je­dy­ne, do czego do­trze, to do Ni­cze­go, do tego Miej­sca Bez Sensu, Miej­sca Nic, tam, gdzie nie dzia­ła­ją zmy­sły, bo bra­ku­je od­nie­sie­nia. Tam, gdzie nie­po­ję­ta pust­ka staje się tobą, a ty sta­jesz się pust­ką. Gdzie nie od­ży­wa żadna myśl i nikt się nie od­naj­du­je.

"Co w takim razie było gor­sze?
Za­fik­so­wa­nie się na jed­nej myśli tak oczy­wi­stej i co­dzien­nej, że nie po­win­na zaj­mo­wać wię­cej czasu niż se­kun­dę, a zaj­mo­wa­ła całą prze­strzeń, dni, ty­go­dnie, mie­sią­ce. Przy­le­pia­ła się do mózgu i nie można było jej od­kle­ić."