Żuża > Recent Status Updates

Jago chyba bardzo poniosła fantazja na temat Kasja jak wymyślił całą to historyjkę o tym że Kaśko go całował przez sen i macał po udzie myśląc że jest Desdemoną. Not very heterosexual of you Jago

Jeszcze raz przeczytam cycunie i chyba wydłubie sobie oczy

Czasami czuję się tak jak w trakcie czytania Szewców

Ale z Romana Erotomana nawet smiechłam

„Ko­cham cię i nie­na­wi­dzę jed­no­cze­śnie. Jest to mi­łość ab­so­lut­nie do­sko­na­ła i ka­le­ka, ułom­na... Taka, jak cały ten świat...”

„– W pani oczach widzę umie­ra­ją­cą ko­bie­tę Aliny Sza­pocz­ni­kow.”

SZAPOCZNIKOW MENTIONED za to ma plusa nie powiem że nie

„– Od dzi­siaj nie ma śmier­ci.
– Więc je­stem nie­śmier­tel­ny? – za­py­tam.
– Tak, jest pan nie­śmier­tel­ny!
I co?
Wyjdę z ga­bi­ne­tu i się po­wie­szę!
Bo jak to?
Być nie­śmier­tel­nym?
Żyć sto lat?
Ty­siąc?
Mi­lion?
Brrr!
Uchroń mnie, siło nie­zna­na, przed nie­śmier­tel­no­ścią.” Dobra to akurat było całkiem niezłe

„– No to dla­cze­go ciąży nie wli­cza się do wieku czło­wie­ka? Dla­cze­go po­mi­ja­my te dzie­więć, osiem, a cza­sem sie­dem mie­się­cy?
– Tak szcze­rze mó­wiąc, to nie wiem.
– No to ja pani po­wiem: bo mało która ko­bie­ta wie, z kim i kiedy za­szła w ciążę!”
🤡🤡🤡

O i jeszcze gwałt w trakcie snu mmmmm super

Jedyna ciekawa postać tutaj to Wiktor

Jedyne co trzyma mnie jeszcze przy tej książce to ciekawość jak bardzo będzie spierdolona, po raz drugi było czytelnikom zaznaczone że główny bohater według kobiet z którymi sypia ma wielkiego członka. To jak kobiety są tu przedstawione i traktowane jest absolutnie obrzydliwe. A ten niby poetycki język to jakaś grafomania

Zaczynam się zastanawiać nad dnf po przeczytaniu słów cipunia i cycolki

Wlo­kąc ciało sa­mi­cy do szopy, żeby do­ko­nać uboju, od­po­wia­da żonie pro­mien­nym, ra­nią­co bez­barw­nym gło­sem: „Miała ludz­kie spoj­rze­nie udo­mo­wio­ne­go zwie­rzę­cia”.

– W takim razie dla­cze­go mówi pan, że te rze­czy są od­ra­ża­ją­ce?
– Bo tak jest. Ale wła­śnie dla­te­go to takie cu­dow­ne, że ak­cep­tu­je­my nasze roz­pa­sa­nie, że przyj­mu­je­my je jako na­tu­ral­ne, że tak chęt­nie go­dzi­my się z na­szym pry­mi­tyw­nym je­ste­stwem.

– Nie ma pan w związ­ku z tym dy­le­ma­tów mo­ral­nych, nie wy­da­je się to panu od­ra­ża­ją­ce?
– By­naj­mniej. Isto­ta ludz­ka jest skom­pli­ko­wa­nym bytem, a mnie osza­ła­mia­ją nik­czem­no­ści, sprzecz­no­ści i wznio­słe po­ry­wy ludz­kiej kon­dy­cji. Nasza eg­zy­sten­cja by­ła­by roz­pacz­li­wie szara, gdy­by­śmy wszy­scy byli nie­ska­zi­tel­ni.

JEST W CIĄŻY?! Znowu powinnam się spodziewać… przesada

Wiedziałam że do tego zmierzała akcja z tą pcp ale i tak jestem zdegustowana

„Po­nie­waż nie­na­wiść daje siłę, by wy­trwać, pod­trzy­mu­je kru­chą kon­struk­cję, spla­ta i pod­wią­zu­je nici, żeby wszyst­kie­go nie za­ję­ła pust­ka.”

„Ale ból – jak pod­po­wia­da in­tu­icja – to je­dy­ne, co spra­wia, że on jesz­cze od­dy­cha. Gdyby nie było smut­ku, nic by mu nie zo­sta­ło.”

„„Kto wie, może pew­ne­go dnia sprze­dam twoje że­ber­ka po do­brej cenie. Ale naj­pierw uszczk­nę jedno dla sie­bie”. On sączy ko­lej­ny łyk wina i od­po­wia­da: „Ko­niecz­nie, na pewno będę pysz­ny”. I uśmie­cha się, po­ka­zu­jąc swój szkie­let w całej kra­sie.”

Po raz ko­lej­ny za­sta­na­wia się, czemu się na to wy­sta­wia. I od­po­wiedź za­wsze jest taka sama. Wie, dla­cze­go wy­ko­nu­je tę pracę. Po­nie­waż jest w niej naj­lep­szy i sto­sow­nie mu płacą, po­nie­waż nie umie robić nic in­ne­go i po­nie­waż wy­ma­ga tego zdro­wie ojca.
Bywa, że ktoś musi dźwi­gać na bar­kach cię­żar świa­ta.

„Gdy wró­ci­ła, mia­ła na so­bie su­kien­kę i ele­ganc­kie bu­ty, a wło­sy chy­ba na­wet uta­pi­ro­wa­ła. Mu­szę przy­znać, że wy­glą­da­ła te­raz le­piej, bar­dziej jak dziew­czy­na, jak uczen­ni­ca.”
Coraz ciężej się to czyta przysięgam

Te aesthetic cytaty poprzeplatane są mizoginią: „W kra­ju wy­czuł­bym za­pew­ne spe­cy­ficz­ną ko­bie­cość pa­ni, któ­ra sta­ła przede mną. Tu w naj­lep­szym wy­pad­ku spra­wia­ła wra­że­nie ja­kiejś lo­do­wa­tej lub za­su­szo­nej pa­ro­dii płci.” Albo „Ale nie je­stem prze­cież go­spo­sią – męż­czyź­ni ni­g­dy nie po­tra­fią być go­spo­sia­mi.”

„Gdy już by­ło po wszyst­kim, le­ża­łem w ciem­no­ściach, na­słu­chi­wa­łem je­go od­de­chu i ma­rzy­łem o dło­niach Gio­van­nie­go lub ko­goś in­ne­go, o dło­niach, w któ­rych drze­mie si­ła, mo­gą­ca mnie ze­trzeć na proch i na no­wo ukształ­to­wać.”

„Lecz to nie ba­ła­gan w po­ko­ju prze­ra­żał naj­bar­dziej, ra­czej fakt, że je­go przy­czy­ny nie da­wa­ło się wy­ja­śnić w ża­den zwy­kły spo­sób. Nie cho­dzi­ło bo­wiem o przy­zwy­cza­je­nie, oko­licz­no­ści czy tem­pe­ra­ment, tyl­ko o ka­rę i smu­tek. Trud­no mi po­wie­dzieć, skąd to wie­dzia­łem. Ale wie­dzia­łem od ra­zu.”

„Lu­dzie są peł­ni plu­ga­wych słów. Nie uży­wa­ją ich tyl­ko wte­dy, przy­naj­mniej więk­szość z nich, gdy opi­su­ją coś plu­ga­we­go.”

„Je­śli je­steś zda­nia, że te mi­nu­ty są brud­ne, to istot­nie będą brud­ne, bo nic z sie­bie nie dasz, bo zlek­ce­wa­żysz cia­ło swo­je i je­go. Mo­że­cie jed­nak uchro­nić swo­je ży­cie przed bru­dem, mo­że­cie so­bie na­wza­jem ofia­ro­wać coś, co was uczy­ni lep­szy­mi, na za­wsze, pod wa­run­kiem, że nie bę­dzie­cie się wsty­dzić i ase­ku­ro­wać.”

Oj­ciec nie miał po­wo­du czuć się wy­ob­co­wa­ny z mo­je­go ży­cia, za­wsze mo­głem mu bo­wiem opo­wie­dzieć to, co chciał usły­szeć. Do­brze się do­ga­dy­wa­li­śmy, na­praw­dę. Pew­nie dla­te­go, że pre­zen­to­wa­ne mu prze­ze mnie wi­zje mo­je­go ży­cia cał­ko­wi­cie od­po­wia­da­ły tym, w któ­re sam roz­pacz­li­wie chcia­łem wie­rzyć.

„Oj­ciec pra­gnął, że­by nic nas nie dzie­li­ło, chciał, abym go trak­to­wał jak rów­ne­go so­bie. Ja na­to­miast tę­sk­ni­łem do zba­wien­ne­go dy­stan­su mię­dzy oj­cem i sy­nem, któ­ry po­mógł­by mi na­praw­dę go po­ko­chać.”

„A może to ja się od­wra­cam od ludzi tyłem. Od dziad­ka, od dzie­ci? Czy one wi­dzia­ły kiedy jej zmar­twio­ną twarz? Jej łzy, co po no­cach w po­dusz­kę jak kura jajka skła­da­ła? Nic nie wi­dzia­ły. Tylko jej złość. I spo­kój.”