i > Recent Status Updates

شاهنامه تا جایی که من خوندم و در این نسخه ای که دارم(نسخه اصلی نیست)موضوعی هست که یکم عجیبه برام و اونم نحوه ارزش گذاری شخصیت هاست.توی شاهنامه فقط مردان قوی بنیه و جنگی و شاهان ارزشمند ان و ازشون صحبت میشه.زنان به جز باروری نقشی ندارن و خیلی منفعل ان.برای مثال رودابه بعد از به دنیاآوردن رستم کلا حذف شد از داستان و هیچی ازش گفته نشد.حتی مرگش هم داستانی نداشت.همه ی زن ها و مردان معمولی همینن توی کتاب.

خوشحالم که بالاخره شاهنامه رو شروع کردم.

موقعیت من در حال حاضر(۱۴۰۵/۴/۲۷) با این کتاب:

📍روز پنجم ( از هفت روز )
📍نماز پیشین
📍وقت مباحثه ای برادرانه در خصوص فقر مسیح!!!(من میخونم یه بحث مزخرف و طولانی الهیاتی دیگه که نه قراره لذت‌بخش باشه و نه قراره به درد کسی بخوره😭مامور عذاب😭 )

خوندن این همه بحث دینی و نصحیت و مباحث تاریخی به درد نخور اصلا جذاب نیست. واقعا در حدی نیست که اینقدر طرفدار داشته باشه،نمیدونم.
وقتی اون توضیحات اول هر فصل که نشون میده چه حرفای بیخودی قراره رد و بدل بشه بین شخصیت ها رو میخونم حالم گرفته میشه.

تا زمانی که زنده ای بدرخش
اندوه را بیش از اندازه به خود راه نده
زندگی کوتاه است
زمان سرانجام همه چیز را می ستاند.
Nawm2مزار سیکیلوس

قدیمی ترین قطعه موسیقی کامل شناخته شده که متن شعر و نت موسیقی آن به طور کامل حفظ شده اند مربوط به قرن اول پیش از میلاد تا قرن اول میلادی.این اثر روی سنگ قبر نوشته شده بود شخصی به نام سیکیلوس آن را برای یادبود فردی به نام اوترپه نوشته است.

اکو باید جز این کتاب یه کتاب راهنمای جدایی می‌نوشت فقط در مورد اصطلاحات و فرقه ها و قرون وسطا و هرچیزی که دهه ها روش کار و تحقیق و مطالعه کرده و اندوخته، و یهو تصمیم گرفته به بهانه داستان جنایی همه ی این اطلاعات پیچیده رو بریز سر یه بیچاره ای که اصلا چیزی نمیدونه از این مباحث!
این کتاب مال 50 سال پیشه.اون موقع اینترنت هم نبوده!
من که کلا توی گوگلم .نمیدونم اسم کاری که میکنم چیه ولی مطمئنا کتاب خوندن اینطوری نیست.

بعد از دوسال که این و آونگ فوکو و بائودولینیو تو کتابخونه خاک میخورد تصمیم گرفتم به وحشتم غلبه کنم و یکیشو شروع کنم!
تا الان که اکیه.

بریده کتاب:
من خودم دیر به سیاست علاقه مند شدم.نظرم این بود: لعنت بر همه تان.معتقد بودم زندگی شخصی و زندگی هنری بسیار مهم ترند از سیاست.خب،هنوز هم همین عقیده را دارم،و همانقدر راسخ.

رشته افکاری هست که آثاری در اطراف چشمها و پیشانی برجا میگذارند،و احساس این افکار در حوالی قلب،این سیاه قلم ها را برجسته تر میسازد، و ما بی مراجعه،به هیچ فرهنگی اینهارا میبینیم و سر هم میکنیم و میخوانیم.

فرقی نمیکنه کی باشی ،چی باشی و استانه صبر و تحملت چقدر باشه، استرن میتونه با حرفای بی ربطش به یه دیوونه زنجیری تبدیلت کنه .
نه از روی نادانی و نابلدی بلکه به عمد و خود خواسته.

تنها سوالی که تا اینجا برام ایجاد شده اینه که این استرن چرا با مخاطب اینجوری میکنه!

گذاشتمش کنار .فکر کردم چرا باید کتابی رو بخونم که دوستش ندارم در حالی که شاید هفته دیگه همین موقع زنده نباشم یا در بهترین حالت در به در و بی خونه توی خرابه ها پرسه بزنم

به جز ۴۰ صفحه اول هیچ چیز خاصی برای ارائه نداشت، نمیتونم این همه نامه عاشقانه رو تحمل کنم!خسته شدم.🤦‍♀️

به انچه درونمان میگذرد اگاه نیستیم.بینش،سوء ظن،تفکرات مبهم و احساسات متناقضی داریم که هیچ یک به تعریفی ساده تن در نمیدهند.خلق و خو هایی داریم،اما واقعا چیزی درباره شان نمیدانیم.سپس هرازگاهی با اثاری هنری مواکه میشویم که به نظر میرسد قلاب شان به چیزی گیر کرده است که ان را احساس کردیم،اما تا بحال هیچگاه به این وضوح متوجهش نشده ایم.

افتادم روی ریل الن دوباتن!
خیلی طول بکشه احتمالا خوندنش چون دارم اروم پیش میرم، به اون اثری که داره ازش حرف میزنه اکتفا نمیکنم و همه اثار نویسنده نامبرده رو میبینم.

ان که چنین مهربانانه حرف میزد دیگر سخن نمیگوید. زندگی اش چه رقت انگیز به پایان رسید.گویی در رویا او را از میان بازوانم بیرون کشیدند.

ریدینگ اسلامپِ خیلی داره طولانی میشه.

تساوی تنها در انجایی که تو هستی وجود دارد،مثل ازادی. ما تنها درون رحم برابر هستم.

همیشه چرنوبیل را با جنگ مقایسه میکنند.اما جنگ...آن را میشود فهمید...
پدرم از جنگ برایمان میگفت،من در کتاب ها میخواندم...اما اینجا؟از روستای ما سه قبرستان باقی ماند:در یکی مردم خوابیده اند،این قبرستان قدیمی مان است،در دومی سگ ها و گربه های تیر خورده که ما رهایشان کردیم،در سومی خانه هایمان.
حتی خانه هایمان را هم دفن کردند...

ژاپنی ها برای توصیف جوانانی که از اجتماع کناره گیری میکنند واژه ای دارند،هیکی کوموری.این جوانان مدرسه و شغلشان را ترک میکنند و تا چندماه حتی چند سال متصل در خانه میمانندو با دوستان و خانواده قطع رابطه میکنند.میخواهند کارهای عادی مثل بیرون رفتن انجام دهند اما با ترس های اجتماعی عمیقی فلج شده اند.آنها تمام وقتشان را در خانه و در محدوده کوچک اتاق خوابشان میگذرانند و تلویزیون تماشا میکنند، در اینترنت میچرخند و میخوابند.

اینجا سوالی وجود دارد...ما باید به این سوال پاسخ بدهیم: ما کی هستیم؟ بی این سوال هیچ اتفاقی نخواهد افتاد و چیزی تغییر نخواهد کرد.معنای زندگی مان چیست؟ ومعنای ازادی مان؟ درباره آزادی فقط میتوانیم خیالبافی کنیم.ما میتوانستیم آزاد باشیم اما نشدیم. این اتفاق باز هم نیفتاد. هفتاد سال کمونیسم ساختیم و امروز داریم کاپیتالیسم میسازیم.قبلا مارک را میپرستیدیم و حالا دلار را. ما در تاریخ گم شده ایم.

بنده خداها مردم روسیه قدیم باید با چه چیزایی میخندیدن😐بخدا ایرج ملکی از چخوف بامزه تره! چخوف هیچوقت نباید پا به عرصه طنز پردازی میذاشت بزرگوار ریده در این عرصه.

ملاک قضاوت برای آنکه چه چیز خوب و ضروری است،نه حرف ها و اعمال مردم است و نه پیشرفت،بلکه تنها ملاک من هستم و قلب خودم.