Klaudia > Recent Status Updates

They say you know nothing at eighteen. But there are things you know at eighteen that you will never know again.

okay this is going to break my heart

being young is a kind of warfare in which the great enemy is experience

Szkoda, że nie dożyję wolnej, zjednoczonej, niepodległej Polski - za nią Bogu ofiaruję moją śmierć. O niej ostatnia moja myśl na ziemi.
Lucjan Rydel

W maju Lucjan Rydel skończył 35 lat. Chcąc w pełni wypowiedzieć się jako artysta, musi się spieszyć. Od jakiegoś czasu nie wierzy w to, że będzie żył długo. Skąd te przeczucia? Może stąd, że przewlekła choroba nerek z każdym rokiem bardziej daje się mu we znaki. A może stąd, że Wyspiański, który także nie wypowiedział się do końca, jesienią 1905 roku jest na krawędzi życia.

Ktokolwiek z warszawskich sfer literacko-artystycznych zdradzi się w towarzystwie, że odwiedzał Kraków niedawno, posłyszy z pewnością z jakichś pięknych ustek zapytanie: A poznał pan Tetmajerową?

Pojechał Wyspiański na wesele Lucyana Rydla z dziewczyną z Bronowic Małych, Jagą; był tam kilka godzin i przywiózł stamtąd Wesele, jedną z najkrwawszych i najtragiczniejszych satyr, jakie kiedykolwiek w ogóle napisano, satyrę tem dotkliwszą, że autor nie od siebie mówi i wymyśla, ale pokazuje nam ludzi. I tak pierwsze dzieło naszej epoki, które nam najszerzej i najgłębiej pokazało współczesnego człowieka.

Otchłań stała się wkrótce smutnym miejscem. Lucyfer przyniósł nam trochę światła. Odpryski Jasności, które w sobie zachował. Wielkie ideały, synu. I wielkie serce. Wizje piękne jak poranek w raju. Mrzonki, oczywiście. W końcu jesteśmy tylko demonami. Więc zamiast nowej Głębi zbudowaliśmy stare piekło. Ale dobrze jest widzieć czasem to samo światło w którymś z nas.

Dotarcie więc do przeszłości jako takiej, takiej, jaką była ona naprawdę, jest niemożliwe, dostępne są nam tylko różne jej warianty, mniej lub bardziej wiarygodne, mniej lub bardziej dziś nam odpowiadające. Przeszłość nie istnieje. Są tylko jej nieskończone wersje.

Muszę być realistą, bo nigdy nie byłem dotkliwiej świadom straconego czasu. Angola chyba najlepiej uczy, czym jest stracony czas.

Hołubimy obraz Ju/’hoansich jako żyjącego w dziczy samowystarczalnego ludu. Najwyraźniej potrzebujemy ich takich - nie tylko różnych od nas i bardziej prawych, lecz także różnych bardziej niż w rzeczywistości - niezniszczalnych, zaradnych, wielkodusznych i łagodnych, jak gdyby mieszkali w raju. Są przypomnieniem, kim i my kiedyś byliśmy, naszym starożytnym lepszym ja. Przeszłość odzyskana.

Podróż afrykańska trwa i trwa, po jakimś czasie miejsca i daty zaczynają się plątać, tyle tu bowiem wszystkiego, kontynent kłębi się i pęcznieje od wydarzeń, jeżdżę i piszę, mam poczucie, że wokół dzieją się rzeczy ważne i niepowtarzalne i że warto temu wszystkiemu dać, choćby chwilowe, świadectwo.

Kiedy samolot z Moskwy zaczął zniżać się nad Warszawą, mój sąsiad drgnął. Miał szarą, zniszczoną, pooraną bruzdami twarz. Zleżały, tani garnitur wisiał luźno na chudej, kościstej postaci. Zobaczyłem, jak po policzkach zaczynają mu płynąć łzy. I za chwilę usłyszałem tłumiony, ale wyraźny szloch.
- Przepraszam. Przepraszam, ale nie wierzyłem, że wrócę.
Był grudzień 1956. Ludzie ciągle wracali z gułagów.

Jesteśmy jedni dla drugich pielgrzymami, którzy różnymi drogami zdążają w trudzie na wspólne spotkanie - Antoine de Saint-Exupery
tu będzie dużo cytatów <3

Czy powołanie Judasza na apostoła nie oznacza w istocie powołania go do potępienia? Co z dramatyzmem jego własnego życia? Czy jest ono tylko rolą do odegrania w wielkim, ale już przecież rozstrzygniętym dramacie ludzkości? I jak wreszcie można w ogóle mówić o odpowiedzialności Judasza, jeśli od początku było wiadomo, co uczyni, i - co więcej - jeśli mimo to został powołany do grona apostołów, co umożliwiło mu zdradę?

Already crying

12 lat minęło, więc pora wrócić "Czuliśmy bicie serc i pod stopami szczyt/Gdzie pewne było że przed nami nie był nikt"

Czyje imiona przypominają cierpienia czarnych pokoleń, czyje mówią o męstwie wyciętych plemion? Azja miała Konfucjusza i Buddę, Europa - Szekspira i Napoleona. Z przeszłości afrykańskiej nie wyłania się żadne nazwisko, które by znał świat. Więcej - które by znała sama Afryka.

Błyskawiczne kariery, wielkie nazwiska. Przebudzona Afryka potrzebuje wielkich nazwisk. Jako symboli, jako spoiwa, jako rekompensaty. Przez stulecia historia tego kontynentu była anonimowa. W ciągu trzech wieków handlarze wywieźli stąd sto milionów niewolników. Kto poda jedno nazwisko ofiary? Kto poda jedno nazwisko bojownika?