aceottokaji > Recent Status Updates

Czikago horror vibe

Ale żeby Jay Kristoff zaszczepił tak wiele nadziei na przestrzeni dwóch rozdziałów? Czas świetować!

P.S. ociągałam się x miesięcy z powrotem do Cesarstwa Potępionych, ponieważ po pierwsze szkoda mi było kończyć ten genialny tom od razu, a po drugie nie mogłam się pogodzić z nadejściem wątku, który musiał w końcu nadejść. Popi to przewidziała, Gabe się z tym pogodził, ale ja potrzbowałam kilku dodatkowych oddechów ;<

Może nie znam podstaw rządzących tym światem magicznym i ani trochę nie rozumiem co się dzieje, ale za to otrzymuje opis stroju bohaterów co 5 stron. Tyle wygrać.

Zbieram szczękę z podłogi i lecimy dalej ;_;

Nie umiem czytać tej książki normalnie. Co dziesiąt stron robię przerwy jakby miało to:
a) uchronić kogokolwiek z bohaterów przed nieuchronnym;
b) przedłużyć tę epicką historię przed jej zakończeniem;
c) zmotywować mój mózg do zapamiętania każdej kąśliwej/przemyślanej/sarkastycznej/zabawnej/absurdalnie-trafnej wypowiedzi bądź dialogu przedstawionego na łamach tego tomiszcza.

Nie umiem czytać tej książki normalnie. Co dziesiąt stron robię przerwy jakby miało to:
a) uchronić kogokolwiek z bohaterów przed nieuchronnym;
b) przedłużyć tę epicką historię przed jej zakończeniem;
c) zmotywować mój mózg do zapamiętania każdej kąśliwej/przemyślanej/sarkastycznej/zabawnej/absurdalnie-trafnej wypowiedzi bądź dialogu przedstawionego na łamach tego tomiszcza.

Wydane jak najgorsiejszy podręcznik z WOSu, biel kartek zabija.

Czas powrócić do tej książki

Przerażająco nudni bohaterowie.

Autorka przywiązuje przesądna wagę do tego w co bohaterzy są ubrani. Co chwila jest do tego jakieś nawiązanie. Już mi gałki oczne od tego wykręca.

Osobowość Liama została magicznie zmieniona w 26 rozdziale. Nagle autorka zapomniała o charakterze, wieku i bagażu emocjonalnym tego, o zgrozo, boga - robiąc z niego nieszczęśliwego nastolatka. Rozumiem co autorka chciała finalnie osiągnąć, ten moment w fabule musiał kiedyś nastąpić, ale nie jestem zachycona jego realizacją, która w konsekwencji odcięła jednemu z głównych bohaterów wiarygodność i spójność.

Rozdział o ceramice był potwornie nudny.

Oby nikt nigdy nie zaczął swojej przygody z V.E.Schwab od jej debiutu.

Rozdział o metalach jest niezwykle przystępny i ciekawy!

Skąd te zachwyty? Na razie ultra przeciętnie...

Wieksza część książki, ta przedstawiająca głównych bohaterów i dążącą do tragedii Bunny'ego, była niesamowicie angażująca i aż ciężko było się oderwać od lektury.

Wydarzenia "po" jakoś straciły magię, w momencie gdy sami bohaterowie stracili wyrzuty sumienia. Mam nadzieję, że autorka wymyśliła coś zaskakującego na ostatnie 200 stron.

Obawiam się, że najciekawszą część książki mam już za sobą. Rzeczywistość uderzająca w głównego bohatera jest zbyt przygnębiająca, aby spodziewać się jeszcze jakiś pozytywnych wątków.

Bardzo prosta, a zarazem idealnie spełniająca moje oczekiwania co do tego tytułu.

Zapowiada się magiczne urban fantasy w polskich realiach. So far so good!

Pojawiła się pierwsza ciekawa informacja na temat cieni i Struposzy. Nadzieja odżyła.

HALO. Dlaczego tu się nic nie dzieje? Przecież motyw przewodni zapowiadał się genialnie! Obawiam się, że rozgryzłam wszelkie ścieżki, które może obrać dalsza fabuła.

Wzdrygam się przy każdej nazwie realnej marki odzieżowej bądź restauracji. Brr...

Oficjalnie pierwsza książka trafiła na Kindle!