aleyna > Recent Status Updates

Dürtme içimdeki narı
Üstümde beyaz gömlek var.
-2711232315

Her şeyden daha fazla arzuladığı şey için savaşabilecek kadar cesur olan herkes kaderini değiştirme gücüne sahiptir.

İçindeki karanlığı sakın kaybetme. İzin ve ışığa hizmet etsin.

Gözlerim yaşlarla yanıyordu. Bunu ona nasıl açıklayacaktım? Olup biten her şeyi düşününce bu kulağa şapşalca, hatta çocukça geliyordu. Yalnızlığım ya da geleceğe dair korkularımla ilgili ona nasıl dert yanabilirdim? Periye dönüştüğüm için artık hiçbir yere uyum sağlamayacağımdan korktuğumu söyleyemezdim. Bundan daha utanç verici olan tek şey, başından beri hiçbir yere uyum sağlayamadığımı ona itiraf etmek olurdu.

Benimse etrafımda arkadaşım olduğunu söyleyen onca insan vardı ama elimdeki güce, bana verdiklerinden daha fazla değer verdikleri sürece onlara nasıl güvenebilirdim?

"Hep böyle olmayacak," dedi hafifçe. "Yalnızlığa alışkın sayılırsın ama bir gün... Söz veriyorum ki bir gün, buna alışman gerekmeyecek."

O yalnız, yorucu hayata dönmek istiyordum. Beni önemseyen çok fazla kişi yoktu ama en azından kimse önemsiyorum numarası yapmıyordu. En azından elimdeki küçük şeylerin gerçek olduğunu biliyordum.

Ben kandırabilecekleri güzel bir kızdan ibaret değildim. Ben karanlığın ta kendisiydim ve damarlarımda akan güç her zamankinden daha kuvvetliydi.

Görünüşüne pek önem veren biri olduğum söylenemezdi ama hep güzel olduğuna inandığım tek özelliğim saçlarımdı.

... Bu hissizliğin sebebi başkaydı.
Pes etmişlik.
Hayal kırıklığı.
Umutsuz bir kalp.

"Haklısın. Ben değilim. Ben Abriella'yım, sorumlu kız. Sert kız. Sıkıcı kız. Yalnız kız."

Bu kadar umut mu? Beni hiç tanımamış mıydı yoksa? Ben tanıdığım en az umutlu kişiydim.

"Bir yıldız seç. Bir dilek tut." -F.

..., zorlu bir hayat yaşaman ve kendine ait sadece küçük bir odan olmasının hiç önemi yoktu sanki. Her şey için çok çalışman gerekmesinin önemi yoktu. Kitap okuduğun zaman, başka yerlere gidiyordun. Başka biri oluyordun.

Benden bir şeyler saklamalarından bıkmıştım. Güvenmek zorunda kaldığım insanların hiçbir konuda bana güvenmemesinden bıkmıştım.

"Ben umut etmem. Tam bir zaman kaybı. Tehlikeli de."
"İşte bu konuda yanılıyorsun. Asıl tehlikeli olan umut etmemektir."
"Ya umut edecek bir şey kalmadıysa?"

Benim arkadaşa ihtiyacım olduğunu nereden biliyordu ki? Kimse böyle bir ihtiyacım olduğunu düşünmezdi. Hatta diğerleri beni soğuk ve mesafeli olarak görürdü. İstifini bozmaya hiç niyeti olmayan bir münzeviydim onların gözünde.

bunu yeni fark ediyordum. Farkına varmadan... umut etmiştim.

Bana gelince, ben umut etmezdim. Hem de asla. Umut dediğin şey bağımlılık yapardı ve ona bel bağlamaya başlardın. Bu kadar zalim bir dünyada koltuk değnekleri ne ihtiyaç duymayı reddediyorum.

Bense kendimi daha çok gölgelere benzetirim, göze çarpmayan ve insanların farkına varmaya tenezzül bile etmeyeceği kadar işe yarar biriyim.