Sahar > Recent Status Updates

من با خود ،خیلی زود به این نتیجه دست یافته ام که هرگاه برای مسایل و پیچیدگی های حیات آدمی ،ندایی از درون به گوش وی نرسد ،امور و مسایل مزبور نهایتا نمی تواند برای او واجد اندک قدر و ارزشی باشد . وقایع و رویوادهای بیرونی به هیچ وجه نمی تواند جایگزین تجارب درونی آدمی گردد .

استاد گفت :"مادامی که ندانیم چگونه خود را با "اراده پروردگار"همنوا سازیم ،زندگیمان مالامال از اندوه خواهد بود . زیرا "مسیر درست" اغلب با زیرکی های نفسانی می ستیزد . و تنها خدا اندرز عاری از خطا می دهد . مگر کسی جز او بار کیهان را بر دوش دارد؟"

بعضی افراد می کوشند با بریدن سر دیگران ، قد بلند به نظر برسند !

یکی از متون مقدس هندو می گوید :"در آدمیان سطحی ،ماهی اندیشه های کوچک جنبش بسیار ایجاد می کند . در اذهان اقیانوس گونه اما ، نهنگ های الهام موجی به وجود نمی آورمد ."

شاید توجه کرده اید که انسان وقتی با مساله ای مواجه می شود ،چگونه احساس هیجان ،گرما و زنده بودن معنوی می کند . مثل این که یک چیزی درون او می جوشد و غل می زند که حالت گرما و تحرک به او می دهد . نقش این جوشش و گرما پر کردن همان خلا ء است . این حالت غلیان و گرمای ناشی از آن را انسان به حساب معنویت می گذارد تا بی روحی و بی معنویتی خود را حس نکند .

اصل کیفیت یک ذهن سالم بر آرام بودن است ،و کارو حرکت آن وقتی باید شروع بشود که یک ضرورت واقعی آن حرکت را ایجاب نماید .

یکی از دلایل نا آرامی انسان و شبه تحرک او این است که فکر میکند هر چه بیشتر عمل کند بیشتر وجود دارد ، هویت غنی تری دارد . علت بی قراری ، علت تلاش و طفره های دایمی ما همین احتیاج روانی است .

یکی از وادی ها که در رفتن به سوی سیمرغ باید طی شود "وادی حیرت"است .کسی که به این وادی برسد از خود و کاینات بیخود می گردد . او نمی داند که هست یا نیست ؛در میان است یا کناره :عیان است یا نهان ،فانی است یا باقی یا هر دو ،من است یا تو ؛ او هیچ نمی داند و نمی داند که هیچ نمی داند . عاشق است اما نمی داند به که ،و نمی داند که مسلمان است یا کافر : "لیک از عشقم تدارم آگهی هم دلی پر عشق دارم هم تهی"

ابزار و وسایل معرفت انسان کافی نیست . این ابزار و وسایل انسانها را به نتیجه واحدی نمی رساند . هر کس حقیقت را به گونه دیگر می بیند . از میان صدها هزار تن فقط یک تن میتواند به اسرار الهی پی ببرد . اما وصول به چنین معرفتی باید کوششهای خستگی ناپذیری به کار برد .

با تایید تهی بودن شعور و خودآگاهی چون حالت بودا (بودن) و همزمان با شناخت آن چون ناخودآگاه خود تو ،تو در خالت ذهن الهی بودا جای می گیری .

نفس انسان با زمانها و موقعیت های مختلف برخوردهای متفاوت دارد و نتیجه این برخوردها در جملات اعتقادی ظاهر می شود ،که از لحاظ منطقی با تفکر عقلانی محض در ظاهر ناسارگار است . این ناسازگاری سرانجام به این قضیه منتهی می شود که نباید از سبب و انگیزه خدا سوال کرد . بدین گونه است که خداوند یکی را بی سببی به ذل کفر و دیگری را بی سببی به عز ایمان محکوم می کند .

شاعر و عارف بزرگ ایرانی جلال الدین مولوی دوگانگی ای را که در خلقت دیده می شود ،در نمادی زیبا آورده است . او کلمه "کن" را که خدا در آفریدن به کار برده است ،به طنابی تابیده شده از دو تار تشبیه نی کند . این طناب تابیده شده از دو تار در همه تجلیات خلقت ظاهر میشود ؛اما فقط غافلان که به اعتقاد به کثرت کشیده می شوند ،فریب می خورند ؛اما عاقلان می دانند که در پس تضادهای ظاهری جهان وحدتی نهفته است .

من نخواهم خواست از حق هیچ چیز زانکه با او در نگیرد هیچ نیز او همه با خویش میسازد مدام هر چه گویی هیچ باشد والسلام (مصیبت نامه )

سالک خود را به دریای جان زد و دریافت که او خود اشیا و اصل همه اشیا بوده است . چون این معنی را دریافت ،جان را مخاطب قرلر داد و گفت :اگر تو اصل همه اشیا هستی چرا گذاشتی من بیهوده دور جهان بگردم ؟جان در پاسخ گفت : گفت تا قدرم بدانی اندکی زانکه چون گنجی به دست آرد کسی گر دهد آن گنج دستش رایگان ذره ای هرگز نداند قدر آن

ما هرگونه دانش در مورد روان ناخودآگاه را کم داریم و به بهای جست و جوی کیش خودآگاهی ،همه چیزهای دیگر را به دوز می افکنیم . کیش ما یگانه پرستی خودآگاهی و تحت مالکیت آن بودن ،همراه با نفی متعصبانه ی وجود سیستم های خودگردان پراکنده است .