Aliszka > Recent Status Updates

„...wodach, po wilgotnych rowach lilie wodne, blade, wybladłe, delikatne, białawe, w zupełnym zastoju i w gorącu przypiekającym, parującym. A Zosia wciąż się przytulała i zwierzała się. A pupa godziła w świat.” Nie wiem, skąd to powtórzenie, ale kojarzę je skądś...

„Szliśmy przez jakieś łąki, a na tych łąkach trawa była zielono zielona i zieleniejąca, pełna żółtych kaczeńców, lecz kaczeńce były nieśmiałe, wtulone w trawę, a trawa trochę śliska, mokra i odrobinę podmokła, gorąco parująca pod żarem nieubłaganym z góry. Pierwiosnków mnóstwo się pokazało po obu stronach ścieżki, ale pierwiosnki były cokolwiek herbaciane i anemiczne. Anemonów wiele na zboczach, dużo melonów. Na...”

mitologizowała go, biedny chłop

„— Porwałeś mnie — mówiła upajając się swoim mówieniem. — Nie każdy by się na to zdobył. Pokochałeś i porwałeś, nie pytałeś o nic, lecz porwałeś, nie bałeś się rodziców... lubię te twoje oczy śmiałe, nieustraszone, drapieżne...” B, jego mama nie żyje XDD Ja się śmieję, ale istnieją tacy ludzie naprawdę. Aż mi się przypomina Weronika z „Chłopaki nie płaczą” i jej cytat: „Kuba, jeśli mnie kochasz, to zejdź” XDD

„Jak śmiała, będąc miękką, żadną i nijaką, godzić się na moje zapały i przyjmować kult, łakomie, pażernie nasycać się moim hołdem? Czy istnieje na ziemi i pod pupą rozżarzoną, gorejącą, rzecz straszliwsza niż owo kobiece ciepełko, owo wstydliwe, poufne uwielbianie się i wtulanie w siebie?...”

„O, tortura, którą musiałem wytrzymać, aby uratować przynajmniej pozór dojrzałości na tych ścieżkach wiodących przez rżyska”

„...życzliwie i ciepło...” To straszne, ale tak jest

„A potem mówiła ze smutkiem: — Wiem, że jestem głupia. Wiem, że nic dobrze nie umiem. Wiem, że nie jestem ładna... — A ja musiałem zaprzeczać. Ona zaś wiedziała, że zaprzeczam nie w imię rzeczywistości i prawdy, lecz tylko, ponieważ kocham, i dlatego przyjmowała te zaprzeczenia z rozkoszą, zachwycona, że znalazła bezwzględnego adoratora «a priori», który kocha, który się zgadza, przyjmuje i akceptuje wszystko (...),”

„A ja musiałem przytwierdzać i przyjmować, zachwycać się... (...) A ja musiałem przytwierdzać. (...) A ja musiałem zaprzeczać” Miłość jest koszmarna

„Gdyż jak dotąd bała się panicznie ludzi i będąc wychowaną przez ciotkę moją, już zatraconą w kupie, Hurlecką, z domu Lin, oraz przez służbę w pewnej arystokratycznej izolacji, nigdy nikomu nie zwierzała się z obawy, by nie być skrytykowana i osądzona ujemnie, i była jak gdyby nie załatwiona, nie określona i nie wyznaczona wewnętrznie, nie skontrolowana i niepewna wrażenia, jakie wywiera.” Damn...nic się nie zmieniło

„Była to wielka specjalistka oczekiwania, łagodna, bierna, nieśmiała i dlatego często chorowała na zęby, gdyż nadawała się doskonale do poczekalni dentystycznej, a zęby jej o tym wiedziały.” To dalszy ciąg, ale to zdanie jest tak piękne i wywołujące emocje, że musiałam je wyróżnić

„...fortepianie, albo troszeczkę chodziła i mówiła coś, a przede wszystkim czekała i czekała, i czekała na tego, który nadejdzie, pokocha, porwie.”

„Była to panna ze wsi, wychowana przez matkę swoją, a moją ciotkę, Hurlecką, z domu Lin, oraz przez służbę — jak dotąd albo trochę kształciła się i studiowała w Wyższej Szkole Ogrodniczej i na Kursach Handlowych, albo cokolwiek przyrządzała konfitury, albo nieco obierała porzeczki, albo rozwijała umysł i serce, albo trochę siedziała, albo dodatkowo pracowała w biurze jako siła pomocnicza, albo odrobinę grała na...”

„...szyby w dal. Nie egzystowała aż dotąd w nadziei, że znajdzie się ktoś, kto ją posiędzie. I oto nie tylko znalazł się, ale w dodatku porwał!” so real w odniesieniu do fantazji kobiet w „młodzieżówkach”

„Szalenie jej to pochlebiło, gdyż jak dotąd tylko robiła robótki albo studiowała, albo siedziała i gapiła się, albo nudziła się, albo chodziła na spacer, albo wyglądała oknem, albo grała na fortepianie, albo pracowała filantropijnim w instytucji «Społem», albo zdawała egzaminy z hodowli warzyw, albo flirtowała i tańczyła przy dźwiękach muzyki, albo jeździła do uzdrowisk, albo uprawiała konwersację i patrzyła przez..”

„..., że się ją kocha.”

„Jakże jednak wyjęzyczyć się w takim dworze, jak przedstawić całą historię, wstyd nie dozwalał mówienia i wolałem raczej resztę życia spędzić w szuwarach niż występować z tym przed ludźmi. Nigdy! Lepiej już przyjąć, że ją porwałem, że uciekamy razem z domu rodziców, to było znacznie dojrzalsze — łatwiejsze do przyjęcia. I przyjmując to nie potrzebowałem nic jej wyjaśniać i tłumaczyć, gdyż kobieta zawsze przyjmie...”

„Szukałem związku z czymś, nowego, chociażby tymczasowego układu, żeby nie sterczeć w pustym.”

„Śmiertelna rozpacz złapała mnie i przycisnęła. Byłem zinfantylizowany do szczętu. Dokąd biec? Wracać do dworu? Tam nic — plaskanina, packanina i przewalanie się w kupie. Dokąd się zwrócić, co począć, jak się ułożyć na świecie? Gdzie się umieścić? Byłem sam, gorzej niż sam, bo zdziecinniały. Nie mogłem długo sam, bez związku z niczym.”

„Księżyc wypływał zza chmur, lecz nie był to księżyc, tylko pupa”

KUPA KUPA KUPA

„Pękła mistyczna klamra! Ręka sługi spadła na pańskie oblicze” ...

Chłopięcy skowyt Miętusa, czyli Miętus chłopięciem, chłopcem, dzieckiem, więc po pupie, po infantylnej pupie jak dziecko

„...doprowadził panów do szału. Zbagatelizować po pupie! Odebrać wszelkie znaczenie jego bra...taniu się, przy Walku i wobec gminu za oknem po pupie dać! — Ej ta, ej ta, ej ta! — pisnął Miętus kuląc się dziwnie. Uskoczył za parobka. A ten, jak gdyby odzyskał hardość i śmiałość wobec państwa wskutek zbratania się z Miętusem, w nagłym spoufaleniu grzmotnął po mordzie Konstantego. — Co się pchosz? — krzyknął ordynarnie”

„Konstanty zdążył jeszcze wzgardliwie odwrócić się do niego [Miętusa] bokiem i dodatkowo trzepnąć po mordzie lokajczyka. Miętus rzucił się, złapał parobka, objął rękami, przytulił. — Mój! Nie dom! Nie dom! — Puscajta! — skowyczał. — Puscajta go! Nie dom! — Smarkaczu! — wrzasnął Konstanty. — Po pupie! Po pupie! Po pupie dostaniesz, smarkaczu! — Obaj z Zygmuntem rzucili się na niego. Skowyt chłopięcy Miętusa...”

„— Po pupie! Po pupie! Po pupie dostaniesz, smarkaczu!”; „Zbagatelizować po pupie!”; „wobec gminu za oknem po pupie dać!” O JAPIERDOLE WALEK TRZASNĄŁ KOCIA W GĘBĘ

O KURDE. Dosłownie zaklęłam na głos. Ja wiem, że to absurd, groteska, ale ja to autentycznie przeżywam prawie tak jakbym czytałam książkę o napadzie, gdzie nagle wszystko się psuje i moje ulubione postacie są na granicy życia i śmierci. Krzyżyk na drogę jak Miętus się pojawił

„...stołem, popijając wytrawną starkę.”

„...sceny. Kurczyłem się od razów pogębnych, które otrzymywał parobek, dławiła mię rozpacz i trwoga, a jednak śmiać mi się chciało, śmiałem się mimo woli jak ktoś podłechtywany w piętę, o, Zosia, Zosia gdyby tu była, Zosię porwać, z Zosią uciekać jako dorosły mężczyzna! Oni zaś tresowali ciągle, tresowali dojrzale, po pańsku, niedojrzałego chłopaka, z elegancją, z błyskotliwością nawet, rozparci na krzesłach za...”

„Dozwolone było, ponieważ wiejskiego parobka tresowali na lokajczyka. Chciałem krzyknąć, że — nie, nie, dosyć — nie mogłem. Wstydziłem się zdradzić, że widzę. Nie wiedziałem, czy widzę tak, jak jest, czy się nie mylę, ile jest mojego w kiczu, który się roztaczał przede mną, może gdybym w butach patrzył, nie dojrzałbym tego. I drżałem, aby jakiś obcy wzrok osoby trzeciej nie objął mnie razem z tą sceną, jako część...”