Hana > Recent Status Updates

خب این روزا به شدت دوست دارم کمرنگ باشم و از دنیای واقعی و آدما و کار و درس...
فقط دووووور شم
پناهم شده کتاب
و چه چیزی بهتر از این مدل کتابایی که رسما تو یه دنیای دیگه ان:)
یاد سریال《از یاد رفته》 افتادم چون همزمان اونم دارم میبینم.
ایشالا که این روزا پدربزرگ پولدار منم یافت میشه، اما اگه نشد پلنB میتونه چی باشه؟

《وقتش می‌رسد.
کمی صبر داشته باش _ فقط کمی صبر.
اگر به دنبال خواسته‌هایمان راه نیفتیم ممکن است چیز‌هایی که دنبالمان آمده‌اند ما را بگیرند.
با عقل می‌شود خانه ساخت و با درک محکمش کرد و با دانش از ثروتی گران‌بها و دوست‌داشتنی پرش کرد.》

همه آدم ها درواقع به زمان خوش‌بین‌اند. همیشه فکر می‌کنیم وقت کافی داریم تا برای دیگران کاری بکنیم.تا حرف‌هایی را که در دل داریم به آن‌ها بگوییم. و بعد اتفاقی می‌افتد که سر جایمان می‌ایستیم و آنچه برایمان باقی می‌ماند واژه« اگر» است.

نمیتونم گریه نکنم:(
و نمیتونم ادامه ندمش...

«هر کتابی به‌شکلی روی شما تاثیر می‌ذاره؛چه روی دیدگاهتون نسبت به دنیا و چه روی چگونگی تعریفی که از خودتون در رابطه با دنیا دارید.»

«هر کتابی به‌شکلی روی شما تاثیر می‌ذاره؛چه روی دیدگاهتون نسبت به دنیا و چه روی چجونگی تعریفی که از خودتون در رابطه با دنیا دارید.»

طبیعیه از شدت گریه دیگه نتونستم ادامه بدم؟!
اما با این حال اونقدر جذاب بود که بی وقفه خوندم و میدونم هر چقدر جلوتر برم بیشتر دردناک میشه ولی ته ذهنم دوست دارم بدونم سرنوشت این دوتا بچه چی میشه...

بخشی از کتاب که حرصم داد:/
«اگر حرف گوش نکنی یک مرد بزرگ سیاه می‌آید و تو را در کیسه بزرگ سیاهش که مخصوص بچه های بی‌تربیت است، می اندازد.»
جدی چه فعل و انفعالاتی تو ذهن بعضی از آدمامیگذره که از ترسوندن یه بچه لذت میبرن؟!
شاید برای اون‌ها یه حرف ساده باشه اما ترسی که تو وجود اون بچه نفوذ کرده در آینده زندگی رو براش خیلیی سخت میکنه و پس به قول آنی نباید بچه‌ها رو با این حرفا ترسوند یا به کسی اجازه‌داد اونهارو بترسونه

این زندگی یه دوستی مثل «اوئن» بهم بدهکاره🥲

«مهم نیست.حتی اگر فردا خبری از نور خورشید نباشد، بازهم ما از تمام زیبایی های امروز لذت می‌بریم.حتی اگر فردا روز جدایی باشد، امروز از باهم بودنمان لذت می‌‌بریم.»

این چند وقت درگیری های ذهنیم و سردرگرمی ها ، روی روال کتاب خوندنم هم اثر گذاشته.
مثل ذهنِ به هم ریخته ام هی از این شاخه به اون شاخه می‌پرم.
و در نهایت به آنشرلی عزیز پناه بردم :)

وقتی کتاب می‌خونم ناخواگاه دنبال یه نقطه مشترک می‌گردم که راحت تر بتونم فضاسازی کنم و احساساتشون رو درک کنم.
و بله!
من و آنت هم سنیم !

فعلا فقط همین رو تونستم کشف کنم:)

از اونجایی که «جنایی» خونم کم شده بود ،این رو شروعش کردم🤓

قلدری‌های آدم‌های زورگو و بی‌منطق که از شرایط و ضعف بقیه
سو‌ استفاده میکنن و فقط میخوان حرفشون رو به کرسی بنشونن
واقعااا رو اعصابه :/

برام ترکیبی از سریال «see» و حس‌و‌حال «کروناست» !

شخصیت «محسن» واقعا بامزه اس
و «بی بی» دومین شخص مورد علاقه ام تو این داستانه...
خوندنش = لبخند :)

«من این درس تلخ و ناخوشایند را گرفته بودم که چقدر راحت
می توانی راهت را گم کنی، در سایه های خشم خودت و توهمات بقیه ی مردم گم شوی.»

یهو به خودم اومدم و دیدم ۵۰ صفحه اول رو تموم کردم و به شدت مشتاق ادامه اشم...

اولش با یه ریتم تقریبا آرومی در تلاشه که شخصیت های داستان و گذشته شون رو به خوبی بشناسونه...
من هی منتظر این بودم که خب؟!هیجانش کو؟!
تا اینکه صفحات آخرشش یهو ورق برمیگرده و تازه تمامی تلاش های نویسنده معنا پیدا میکنه، و میگیی حالاااا شد!!...

اینکه داستان به صورت یه پادکست، روایت شده جالب بود.
و موضوعش هم جدید بود برام و باعث شد با کنجکاوی بخونمش...
اما انتظارم از پایان داستان یه چیز دیگه بود:(

روزِ بارونی
+
خوندن یه کتاب جدید

سادی شخیصت خاصی داره که دوست دارم بیشتر بشناسمش

با ورود شخص سومی...کم کم داره جالب میشه...!

بیشتر از نصفش رو خوندم ولی وااقعا کسل کننده شده...
یه جورایی انگار به زور دارم ادامه میدم که ببینم تهش چی میشه؟!
اوایلش خوب و سریع پیشرفت،ولی الان...!!!