Mohaaaamin > Recent Status Updates

اگر بپرسی آدم‌های این‌جا چه جوری‌اند، می‌گویم مثل همه‌جای دیگر! نسل و نژاد آدمی راستی که از یک قالب و قماش است. بیش‌تر آن‌ها بیش‌تر وقتشان را صرف گذران زندگی‌شان می‌کنند و آن اندک فرصتی که برایشان به جا می‌ماند، چنان به وحشتشان می‌اندازد که با هر وسیله و ابزاری از پی دفع و کشتنش بر می‌آیند. آه از این سرشت آدم‌ها!

ارزش فلسفه‌ی هر فرد -اگر داشته باشد- خود را در کنشگریِ صاحبش در مواجهه با مرگِ خویش آشکار می‌سازد. این‌گونه است که پی می‌بریم آیا این فلسفه، دارای جوهر و استحکام است یا سراسر پوچ و یاوه. به من بگو چطور با ترسِ از فنا کنار می‌آیی تا از فلسفه‌ات برایت بگویم.

پرورش شجاعت اخلاقی به معنای یادگیری این امر است که توجهمان را از انتقاداتی که افراد از اقدامات ما انجام می‌دهند، به قضاوتِ خویش نسبت به آنچه ارزشمند است معطوف کنیم و مدام به این بیندیشیم که می‌خواهیم در چه نوع جهانی زندگی کنیم و چه نوع افرادی باشیم...
... ممکن است نتوانیم دنیا را بهتر کنیم، اما دست کم می‌توانیم از همکاری با یک دنیای فاسد امتناع ورزیم.
-ماریانا آلساندری

گیسوی شکفته، بادها را می‌ماند
پاهای برهنه، بالها را می‌ماند
زانوی برآمده،
شب، هاله‌ی ماهتاب را می‌ماند

یک، صبح بخیر.
دو، صبح بخیر.
سه، صبح بخیر.
آماده میز صبحانه.
_____
سه، عصر بخير.
یک، عصر بخیر.
دو، عصر بخير.
توی چایخانه چای نوشیدند.
_____
دو، شب بخیر.
سه، شب بخیر.
یک، شب بخیر.
روی یک تخت، چراغروشن، سه تایی خوابیدند.
اعلان‌ها به تمام زبان‌های عالم نوشته بود.
صداهای عادت شده می‌آمد. رنگ‌های عادت شده می‌تابید- پشت پنجره.

"شرایط‌مان به هم می‌خورد. وقتی او بیدار بود، من خواب بودم، وقتی من بیدار بودم او خواب بود. هیچ کس مزاحم هیچ‌کس نبود. به یاد نمی‌آورم این خانه را من اجاره کردم یا او. انگار این خانه را از همان اول ما دو تایی با هم اجاره کرده‌ایم. به یاد نمی‌آورم، ما قبل از این که این اتاق را اجاره کنیم همدیگر را می‌شناختیم یا نه. ما به این چیزها فکر نمی‌کنیم. ما اینجا به یاد نمی‌آوریم، هیچ‌چیز را..."
کتابِ عجیبیه، مثلِ هذیون میمونه.

"نه طلبی از مردم دنیا و نه بدهی‌ای به آن‌ها، اما از خود دنیا طلب بسیار دارد...آرزوهای برنیامده."