Garnik > Recent Status Updates

Անաքասագորասն ասում էր, թե ինքը ապրում է աշխարհում արևով հիանալու համար։ Բացի դրանից, ես բախտավորություն ունեմ օրերս, առավոտից մինչև երեկո, անցկացնել մի հանճարեղ մարդու, այսինքն՝ ինձ հետ, և դա չափազանց հաճելի է։

Ողջույն,
որևէ մեկն ունի՞ այս հրատարակությունից, բայց որ բոլոր էջերն առկա լինեն։))
https://www.goodreads.com/book/show/2...
Իմ օրինակում էջեր են պակասում․․․․

Այդ նրանից է, որ սերը նման է ծառի, ինքն իրեն է բուսնում, խոր արմատներ գցում մեր ամբողջ էության մեջ և հաճախ շարունակում է կանաչել խորտակված սրտի վրա։
Եվ անբացատրելին այն է, որ ինչքան կույր է այդ կիրքը, այնքան ավելի տևական է։ Երբեք այնքան ամուր չէ նա, որքան այն ժամանակ, երբ ինքն իր մեջ անմիտ է։

Դրանից հետո բժշկի ու սարկավագապետի միջև սկսվեց մեծարանքով ու սիրալիրությամբ լի այն նախաբանը, որ այդ դարաշրջանում, ըստ հաստատված սովորության, նախորդում էր գիտնականների բոլոր զրույցներին և բնավ էլ չէր խանգարում, որ նրանք ամբողջ սրտով ատեն միմյանց։ Չմոռանանք նշել, որ այսօր էլ այդպես էն անում։ Գիտնականի յուրաքանչյուր բերան, որ հաճոյախոսում է մի ուրիշ գիտնականի, մեղրոտ մաղձի աման է։

-Իմ որդիները պետք է ծառայության մեկնեն,-ասաց նա։
-Դու աղքատ կին ես,-ասաց Կապտուռակը․․․ - դու չես կարողացել գումար խնայել, ու ոչ ոք չի կարող քեզ օգնել։
-Ո՛չ, ո՛չ, ես խնայել եմ։
-Որքա՞ն։
-24 ռուբլի և 70 կոպեկ։ Դրանից 1 ռուբլին արդեն ծախսել եմ, որ քեզ հանդիպեմ։
-Ուրեմն ընդանենը 23 ռուբլի ունես։
-23 ռուբլի և 70 կոպեկ,-ուղղեց Դեբորան նրան։
․․․․
-Եվ երկու որդի՞։
-Երկու,-շշնջաց Դեբորան։
-Մեկն արդեն 25 արժի։

Քունս հաղթեց ինձ, ինչպես որ, անտարակույս, ավելի հաստատ բան գոյություն չունի, մահն է հաղթելու մի օր, ու ես անաղմուկ սահեցի մթության գիրկը։

Վեր կացա, մուրացկանի նման ձեռքս պարզեցի անձրևին։ Ու հանկարծ լացս եկավ։ Թրջված հողից բարձրանում ու մեջս էր սողոսկում մի մութ ու խոր թախիծ, բայց ո՛չ իմ անձի համար։ Խուճապ․․․ Խուճապ, որ տիրում է անհոգ արածող կենդանուն, երբ հանկարծ առանց որևէ բան տեսնելու վտանգ է կանխազգում, զգում է, որ թակարդի մեջ է, ու փրկություն չկա։
Ուզում էի գոռալ, գիտեի, որ դա կթեթևացներ ինձ, բայց ամաչեցի։

Սիրելիներից դանդաղ բաժանվելը շատ ցավոտ է։ Ավելի լավ է միանգամից դանակով կտրես ու նորից մենակ մնաս մարդու համար բնական կլիմաում՝ միայնության մեջ․․․․

Միշտ է այդպես, մտածեցի ես, բավանակն է մի տեղում հայտնվեն կանայք, և նախանձն իրեն սպասել չի տա։

Պարզվեց, որ քաղցկեղը, սատանայի նման, բազմաթիվ անուններ ունի․․․․

Ամերիկան ուրիշ էր։ Ամերիկան գետ էր, մռնչալով անցնում էր՝ անցյալի նկատմամբ անտարբեր։ Ես կարող էի անցնել այդ գետը, թողնել, որ մեղքերս խեղդվեն ջրի հատակին, ջրերն ինձ հեռու մի տեղ տանեն։ Մի տեղ՝ առանց ուրվականների, առանց հիշողությունների, առանց մեղքերի։
Եթե ուրիշ ոչինչ չլիներ, միայն դրա համար ես կընդունեի Ամերիկան։

“A friend is someone who knows all about you and still loves you.”

Elbert Hubbard

«Ես գիտեի, որ ես էլ եմ փոխվել։ Փորս մեծացել էր ու մի քիչ կախվել, իսկ մազերիս եզրագիծը հետզհետե նահանջում էր։ Մարդու ֆիզիկական կաղապարի քայքայումը աստիճանական է, նույնքան աննկատ, որքան ավերիչ։ Թալիայի ճերմակ մազերը բացահայտ ապացույցն էին նրա, որ Թալիան հաստատուն քայլերով շարժվում է դեպի ծերություն, և ես էլ՝ նրա հետ»։

Մի՞թե չիմանալ՝ նշանակում է անմեղ լինել: Մի՞թե գահին բազմած տխմարն ընդամենը իր տխմարության պատճառով ազատվում է ամեն մի պատասխանատվությունից...

... Թոման հիշեց Էդիպի պատմությունը. Էդիպը չգտեր, որ սեփական մոր հետ էր կենակցում, բայցևայնպես, երբ կատարվածը հասկացավ, չկարողացավ իրեն անմեղ զգալ: Նրա համար անտանելի դարձավ այն դժբախտության տեսարանը, որի ակամա պատճառն էր ինքը դարձել, նա հանեց աչքերն ու կուրացած հեռացավ Թեբեից:

Գերեզմանատունն ինքը՝ սնափառությունն էր, որ խոսում էր քարի լեզվով: Մահվանից հետո անգամ խելքի չգալով՝ գերեզմանատան բնակիչներն է՛լ ավելի ցնդած էին, քան կենդանության օրոք: Իրենց անձի կարևորությունն ուզում էին տարածել հուշարձանների վրա: Այդտեղ հանգչողները հայրեր կամ եղբայրներ, որդիներ կամ տատիկներ չէին. երևելի այրեր կամ վարչական ատյանների պաշտոնյաներ էին՝ հեղեղված շքանշաններով և տիտղոսներով....

«Հարուստ հասարակությունում մարդիկ իրենց ձեռքերը գործի դնելու կարիք չունեն և իրենց նվիրում են մտավոր աշխատանքի: Գոյություն ունեն ավելի ու ավելի շատ համալսարաններ, ավելի ու ավելի շատ ուսանողներ: Իրենց թղթի կտորը ստանալու համար նրանք ստիպված են դիպլոմի թեմա գտնել: Եվ գոյություն ունի թեմաների անվերջանալի հոծ բազմություն...Մրած թղթի կապոցները կուտակվում են արխիվներում, որ առավել տխուր են, քան գերեզմանատները...»:

Արտերկրում ապրողը քայլում է դատարկ տարածության միջով՝ ասես լողալով երկրի վերևում, և նա զրկված է պաշտպանական ամրագոտուց, որ ցանկացած մարդու տալիս է իր հարազատ երկիրը, որտեղ նրա ընտանիքն է, գործընկերները, ընկերները, որտեղ առանց որևէ դժվարության նա հաղորդակցվում է այն լեզվով, որին տիրապետում է մանկուց:

Բայց մի՞թե որքան պատահականությունները շատ են, այնքան իրադարձությունը կարևոր և իմաստալից չի դառնում:
Պատահականությունն է մեզ ուղղված միակ ուղերձը: Այն ամենը, ինչ պատահում է անհրաժեշտաբար, այն ամենն ինչ սպասելի է ու կրկնվում է ամեն օր, դատապարտված է համրության: Միայն պատահականությունն է բարբառում: Եվ մենք փորձում ենք կարդալ նրա խորքում, ինչպես գնչուներն են բաժակի հատակին սուրճի մրուրի գծած կերպարանքները կարդում:

Երբեք չես իմանա՝ որն է ճիշտ որոշումը, որովհետև երբեք չես կարող համեմատել:Կյանքում ամեն ինչ ապրում ես միանգամից, առաջին անգամ և առանց նախապատրաստվելու:Ասես դերասանը բեմ բարձրանա միանգամից՝ առանց փորձելու:Իսկ ի՞նչ արժեք ունի կյանքը, եթե կյանքի առաջին փորձն իսկ կյանքն է: Այդ պատճառով է կյանքը մշտապես նման էսքիզի: Բայց նույնիսկ «էսքիզը» ստույգ բառ չէ, որովհետև առհասարակ մենք էսքիզ ենք անվանում ինչ-որ բանի ուրվապատկերը...

Ողջույն,
1. կա՞ արդյոք որևէ տարբերակ այս հարթակում գիրք ավելացնել, եթե librarian չես: Եթե ոչ,
2. ինչպե՞ս է հնարավոր դառնալ librarian (մի անգամ կարծեմ դիմել էի, բայց ոչ մի պատասխան չեղավ):

Ազդեցիկ է, որովետև հավատում ես՝ նկարագրվածի պես կարող էր լինել:

ժամացույցի ճշտապահ վայրկյաններն
ապագան են կորցրել
չվերջացող ներկաներում
և անցյալներում փոշիացած

ժամացույցի ճշտապահ սլաքները
մահվանն ընդառաջ
վազողի ձեռքեր են
որ գրկել են ուզում ժամանակը