Amirhosein > Recent Status Updates

چهارم مه.. در نهمین روز بعد از حادثه، گورباچف سخنرانی بی‌برو‌برگرد بزدلانه‌ای کرد. اغتشاش.. شبیه روز‌های اول جنگ.. در سال‌های چهل و یک.. در روزنامه‌ها از حمله‌ی غرب و توطئه‌های دشمن می‌نوشتند. در‌باره‌ی جنبش ضدشوروی و شایعات تحریک‌کننده‌ای که دشمنان‌مان از آن‌سوی مرزها منتشر می‌کردند. خود آن روز‌هایم را به‌یاد می‌آورم.. ترس زمانی طولانی باقی نماند، تقریبا یک ماه همه‌مان در انتظار بودیم..

مسلم است ما با این احساسی که حالا داریم در انقلاب شرکت می‌کنیم، در تاریخی جدید.. می‌خواهم یادآوری کنم وقتی چرنوبیل اتفاق افتاد ما که بودیم. برای این که فروپاشی سوسیالیسم و فاجعه‌ی چرنوبیل دوشادوش هم در تاریخ باقی خواهند ماند؛ آن‌ها در یک زمان اتفاق افتادند.

دوران اصلاحات گورباچف شروع شد [..] من یادم می‌آید تاریخ‌دانی در تلویزیون نطق می‌کرد.. ما واقعیت را درباره‌ی کورپاتی فهمیدیم.. بُهت! بی‌حسیِ جامعه! کورپاتی بلاروسی، گورهای دسته‌جمعی سال سی و هفت. ده‌ها هزار نفر. خندق‌های ان‌کاوده در عمق دو متری، مردم را در دو سه لایه روی هم خاک کرده بودند. [..] مقام کمونیستی دروغ می‌گفت.. تصاویر مستندی ‌می‌دیدم: ردیف‌های جمجمه‌های از زمین درآورده.. هر کدام با سوراخی پشت سر...

"این مسخره‌بازی‌ها یعنی چه! به چه حقی اجازه نمی‌دهند! چطور به خودشان جرئت می‌دهند ما را اینجا نگه دارند؟ فکر کنم در قانون بصراحت آمده که هیچ‌کس را نمی‌شود بدون حکم دادگاه از آزادی محروم کرد! این زورگویی است! بی‌قانونی است! [...] هیچ‌وقت ما را از اینجا خلاص نمی‌کنند! ما را اینجا می‌پوسانند! آه خدایا، نکند واقعا در آن دنیا جهنمی نباشد و این پس‌فطرت‌ها بخشیده شوند؟ پس عدالت چه می‌شود؟"

"احساساتی‌گری‌های آبکی و سفاهت‌بار، توام با حرص و طمع بی‌ترحم کاسب‌کارانه، نمایانگر تفکر غالب قرن بود؛ جماعتی که برای چندشاهی سود چشم همنوعانشان را در‌می‌آوردند.."

"ارتکاب عامدانه و آگاهانه‌ی عملی کفرآمیز که نتیجه‌ی مستقیم وجود دین است، جز از فردی مومن ساخته نیست، زیرا انسان هرگز از بی‌حرمت‌ساختن و ملوث‌کردن مقدساتی که برایش بی‌اهمیت‌اند، یا از وجودشان بی‌خبر است، کمتریت رضایت رذیلانه‌ای احساس نمی‌کند."

"توی حمام، در را از تو قفل کردم، وان را پر از آب گرم کردم و یک تیغ ژیلت در آوردم.
وقتی از یک فیلسوف رومی یا کس دیگری پرسیده بودند دلش می‌خواهد چگونه بمیرد، گفته بود رگ‌هایش را در وانی پر از آب گرم بزند. فکر کردم باید آسان باشد، توی وان دراز بکشم، و سرخی را ببینم که از مچ‌هایم گل می‌کند، و با هر ضربه‌ی نبضم شکوفاتر می‌شود تا حدی که در زیر سطح گلگونی مثل‌ گل‌های شقایق به خواب فرو می‌روم."

"دیگر خبری از آن عشق یا احساسات قدیمی نبود. عشقی که در این یک سال اخیر روزبه‌روز و به شکل عجیبی بیشتر و بیشتر شده بود. عشقی که به‌خاطرش صدها بار خودش را مواخذه کرده و دلیلی برای وجودش پیدا نکرده بود. و حالا، مثل گلی تابستانی که با سررسیدن پاییز پژمرده شود، آن عشق هم تمام شده بود. دیگر هیچ‌کس را نداشت."

"روزها سرش به اتاق بیرونی ذهنش گرم بود. ولی شب سراسر تنهایی بود و تاریکی، و فکر و خیال دردی را دوا نمی‌کرد. میک کسی را می‌خواست که کنارش باشد. سعی می‌کرد جورج را بیدار نگه دارد. «اینکه بیدار بمونی و توی تاریکی حرف بزنی خیلی کیف می‌ده. بیا یه‌کم باهم صحبت کنیم.»"

..."هر بار که با هم بودند تمام فکروذکرش این بود که کوچک‌ترین چیزها را به‌خاطر بسپارد تا بعد، وقتی که تنها شد، خاطره‌های مشترکشان را زنده کند و به یاد بیاوردشان."...

"..می‌رفت توی دفتر کارش و سعی می‌کرد خودش را با مطالعه و تفکر آرام کند تا بتواند همه چیز را دوباره از نو شروع کند. کرکره‌های پنجره‌های اتاقش را پایین می‌کشید، و بعد خودش می‌ماند و چراغ روشن و پرنور اتاق و کتاب و تعمق و افکار گوناگون. ولی گاهی آرامشش را باز نمی‌یافت. هنوز جوان بود و نمی‌شد احساسات آزاردهنده و وحشتناک را فقط با مطالعه از ذهنش پاک کند.."

اگر کسی از دوستان کتابدار گودریدزی این آپدیت من رو می‌بینه امیدوارم لطف کنه و کتاب زیر رو اضافه کنه:
قلب، شکارچی تنها / کارسون مکالرز / ترجمه‌ی آرش افراسیابی / نشر بیدگل
اجرش با روح پرفتوح آقا، دُن یوسا.

اصلا انتظار نداشتم انقدر معمولی و ضعیف باشه تا اینجا... کوبو آبه‌ی "مرد جعبه‌ای" یه چیز دیگه بود..

امشب دوتا داستانی که داخل این کتاب از بورخسه رو خوندم و حالا واقعا متعجبم که چطور چندسال پیش انقدر جاهل و نادان بودم و ازش خوشم نمی‌اومد.. اوف بر من!

دارم جلوی خودم رو می‌گیرم که کتاب رو آتیش نزنم..
(برادر بارنز از چارچوب اخلاقی خسته‌کننده‌بودن شدیدا خارج شده)

چقدر دلم برای کلاسیک‌ها تنگ شده بود. اون هم از نوع بالزاکی‌اش. نزدیک ده صفحه وصف آغل و زاغه و کومه‌های کثیف و محقر با چنان تبحر و ذکاوتی نوشته شده که اصلا حرفش رو هم نزن. هی می‌خونم، دوباره برمی‌گردم از اول!

فقط یه‌کم دیگه تحمل کن. چشم به هم بزنی تموم شده..

به خودم قول داده‌م این دفعه دیگه تمومش کنم..

بالاخره اون چیزی که قرار بود اتفاق نیفته اتفاق افتاد و آخرین غول ادبیات هم از پیشمون پرپر شد و رفت. حالا ما موندیم و حوضمون دون یوسا؛ و به قول شما نامکفی بودن زندگی‌، تاب‌آوردنش، و حسرت زندگی‌های فراوان دیگه‌ای که برای همیشه گریبان‌گیر خواندن و نوشتن روح‌های پرملال و ازدست‌رفته‌ای چون ماست.

"یلنا: چه روز خوبی است! گرم نیست.
(مکث)
ووی‌نیتسکی: روز خوبی است که آدم خودش را دار بزند."

دیالوگ‌ها عجیب خوبن. این دیالوگ هم من رو یاد آقای میازاکی می‌ندازه. اونجا که کنار باغچه‌‌ی سرسبز شخصی‌ش ایستاده و می‌گه: آینده واضحه. قراره از هم بپاشه. اینجا هم جای خوبی واسه دفن شدنه.

و بله. فصل دلپذیر وولف‌خوانی دوباره از راه رسید..:)

"نوشتن، حرز اندوه است."

"با یادآوری روزهای دانشجویی‌ام در آتن، قلبم می‌شکند. هرچه نگاه می‌کردم چیزی نمی‌دیدم. دنیا پوشیده از مه غلیظ اخلاق و اندیشه‌های وهم‌آلود و ابتذال‌گرایی، از دیدگان من پنهان بود. جوانی تلخ و نفرت‌بار است. چیزی سرش نمی‌شود. تا به خودت بجنبی، جوانی از دست رفته است.."

"ولی دلم برای اینجا هم تنگ می‌شود. اکسل. این اتاقمان، این دهکده. رفتن از جایی که همه‌ی عمر را در آن سر کرده‌ای، اصلا ساده نیست."

چقدر خوب می‌نویسه این آقای کوتسی. اصلا انتظارش رو نداشتم. واقعا تحسین‌برانگیزه.

انقدر قلم کاداره توجه‌ام رو جلب کرده بود که سریعا واسه کتاب بعدی‌ش اقدام کردم. هنوز ۷۰ صفحه‌ هم از این کتاب نخونده‌م که کلا هوش از سرم پریده! چه استعدادی! فوق‌العاده‌ است! چجوری کاداره مهجور واقع شده؟ مخصوصا این کتابش. همین فرمون ادامه بده ۵ ستاره رو شاخشه.

"خواندن رفتن به دیدار چیز‌ی است که دارد به‌وجود می‌آید و هیچ‌کس نمی‌داند چه از آب در می‌آید.."

هرچی جلوتر می‌رم خانم الکسیویچ بیشتر بهم ثابت می‌کنه که شایسته‌ی تعریف‌ها و تمجید‌هاش بوده. اولین تجربه‌ی ژانر مستند رو تا اینجا به فال نیک می‌گیرم. ولی خانم الکسیویچ از حق نگذریم، جنگ چهره‌ی مردانه هم ندارد..

چقدر من رو یاد کارهای آنجلوپولوس می‌ندازی، و همینطور همینگوی. وای از همینگوی! بعدش هم جوری کسی رو لای منگنه میذاری که به عقل خودش هم شک می‌کنه. آرمان و ارزش‌هاش رو به‌واسطه‌ی واقعیت نابود می‌کنی. باعث می‌شی درگیر یه تجربه‌ی نازیسته شه و همین دگرگونش می‌کنه. از جون و دل مایه میذاره تا قله‌ رو فتح کنه ولی کاری کردی که انگار داره به پرتگاه سقوط می‌کنه. آخ چقدر هم شبیه سقوط کامویی.

بعد از یه فراز کوتاه و یک نشیب طولانی، حالا رسیده‌م به زیباترین فراز داستانی کتاب که عمیقا زیبا و شاعرانه‌اس. مطمئنم همینجاست که قراره سرشارم کنه.