Sepideh > Recent Status Updates

شاید با خودتون بگید دارم چیکار میکنم با خودم؟نمیدونم-
فقط دارم میخونم.

صد صفحه خوندم و باورم نمیشه جلد سومم که هنوز اینا مشخص نیست دنبال چی هستن.
یعنی عملا سه جلده دارن با دشمن فرضی میجنگن و تازه توی جلد سوم دشمنشون خودشو نشون داده و خنده داریا ماجرا اینه که روندش عجیبه، کاراکترا سر در گمن و فضا سازی جادوییش به شدت ضعیفه.

یه کلیشه‌ای وجود داره که نمیدونم کلیشه‌اس یا نه ولی خیلی دیدم تکرار بشه. مثلا کاراکتر داستان انقدر سختی میکشه تا بین خوب و بد یکیو انتخاب کنه و بعد کاراکتر اصلی تصمیم میگیره که نباید بد باشه و میخواد خوب بمونه. بعد با قدرت عشق و دوستی دنیا رو نجات میده.
آره برادر ماهم داریم نون و ماستمون رو میخوریم.
اینو گفتم نا بگم این کتابم همینه منتها اول تصمیم اشتباه میگیره بعد عاقل میشه(مجبوره.)

اینکه داره از خیلی مسائل عبور میکنه و جزئیات کامل نمیده اعصابم خورد میشه. یه چیزی که داخل کتاب مجستریوم بولد هستش برای من شخصیت هایی هستن که خشک‌ان. میدونید یعنی احساساتشون رو بیان نمیکنن و مطمئنم این کاراکتر نویسی کاساندرا کلر هستش چون کاراکتراش مثل کتاب ابزار فانیش همونطوری خشکن‌ان. مثالش میشه این که کالوم از اولین کتاب احساس اضافی بودن میکرده منتها ما میفهیم، خود کاراکترش اینو نمیگه بعد یهو وسط بحث اینو میکشه وسط.

بزارید صادقانه بگم احساس میکنم تو دوره‌ای که نبرد شیاطین و حماسه دارن شان این کتاب رو میخوندم واقعا عاشقش میشدم و الانم دوستش دارم ولی بعد از خوندن انواع کتاب ها در ژانر های متفاوت وقتی میبینم یه کاراکتری وجود داره که فقط راجب خودش غر میزنه و هیچکاری نمیکنه اینطوریم که تو کاراکتر اصلی کتاب خودتی! خودتو جمع جور کن دلقک!
کالوم بچه‌اس و سیزده سالشه ولی بالغه شایدم نیست ولی به نظرم بالغ تر از اون دوتا کاراکتر دیگس.

از اتفاقی که داره میوفته خوشم نمیاد.
از تامارا هم خوشم نمیاد. داره اعصابمو خرد میکنه.
مالکومم که انقدر خود خوری کرد هم منو دیوونه کرد هم خودش رد داده.

میدونید چون الهام گرفته از هری پاتره خیلی مقایسه‌اش میکنم و داره اعصابمو خورد میکنه.
ولی در کل قشنگه و نیاز دارم بیشتر راجب احساسات کالوم بگه.
کالوم زیادی انگار خودخوری میکنه و سعی میکنه یک دلقک باشه تا بقیه دوستش داشته باشن و این ناراحتم میکنه.
پسر نازم:(

حقیقتا منو یاد هری‌پاتر میندازه و باعث میشه دلم براش تنگ بشه. اینکه میدونم از هری پاتر الهام گرفته شده و نوشته شده باعث میشه مقایسه‌اش کنم و این آزارم میده. نمیتونم از خوندنش لذت ببرم. ولی تا همین جا هم دوستش دارم.

من وسط درس و پروژه‌های دانشگاهم یادم افتاده کتاب بخونم.
حقیقتا تکراری میشه گفت هست. کلیشه‌ایم هست.
ولی من راضیم(هر کاری غیر از درس خوندن*)

نمیدونم این به نظر من میاد یا نه ولی کتاب قرار بود معمایی باشه ولی طی ۴ چپتر گذشته من هیچ نشانه‌ای از معما یا وایب عجیبی که منو جذب کنه ندیدم. انگار از وسط کتاب زده جاده خاکی.

یه جاهاییش حس و حال فیلم اکشن میده. من که تا اینجا با پلاتای تکراری دوستش داشتم.

آقا به طرز عجیبی ازش خوشم میاد-

کاش اینم ترجمه میکردن کلی زبان انگلیسیش رو که میخونم حس میکنم دارم کتاب اساطیری میخونم-
البته این بنده خدا اساطیری نیست ولی باشه.
کتاب فرعی و بعد از جلد سوم باید خونده بشه کلی گشادی من موجب شد بعد از خوندن ۴ جلد اصلی تازه بیام سراغ فرعیش.
داستان از زبون شخصیت اصلی مرد یعنی تامس کرسول روایت میشه که داره با خودش حرف میزنه...زیادم حرف میزنه زبون بسته-

با خودم گفتم بزار از اون منجلابی که خوندم بکشم بیرون برم یکم مجموعه جک قاتل جلد آخر رو بخونم.
اینم قوز بالا قوز شد.
خدایا شکرتتت

حقیقتا با وجود شخصیت اصلی مردش که به این شدت ردفلگه و بازم ادامه میده ولی تهش اینطوریه که من زنمو میخوام و چون ماله من، مال منه-
با کارایی که کرده من جای دختره بودم میکشتمش یا حداقل میرفتم جایی که ریخت نحس طرف رو نبینم
بعد این تازه شل کرده داره به یارو پا میده. خوب احمقققق

واقعا وقتایی که شخصیت اصلی زن نمیدونه چی میخواد و شخصیت اصلی مردش به ردفلگ روانیه رو واقعا نمت.
بعد اون یکی کاراکترشم ردیه. نمیدونم شاید زیادی خارج از جعبه فکر نمیکنم ولی این دیگه خیلی غیرعادیه.
بعد دختره هم خر و میخواد و هم خرما رو و هم سه تایی میزنه.
من با درست و غلطیش کاری ندارم ولی از وضعیت نامشخص هم متنفرم-

من هم از این کتاب متنفرم و هم به طرز عجیبی یک قسمت هایی از داستانش به دلم میشینه. از شدت دارک بودنش و صریح بیان کردنش متنفرم ولی احساس میکنم خیلی چیز ها رو نشون میده که توی واقعیت ما نمیتونیم بپذیریم و با خودم درحالی اینا رو میگم که این قرار بود یه دارک فانتزی رومنس باشه ولی نقطه مقابلشه و از دارک بودنش هر چی بگم کم گفتم.

بهتون توصیه میکنم برای روانتونم که شده اینو نخونید.
نمیدونن با کدوم عقل سلیمی تصمیم گرفتم این رو بخونم.
واقعا دارک فانتزی حالت تهوع آوری بود.
خیلی جزئیات داده بود.

حقیقتا واقعا باحاله و البته گیج کننده ولی پلاتاش رو دوست دارم.

میدونید توقعم زیاد نبود. اولین باره دارم سندرسون میخونم و میتونم بگم جالبه. اوایلشم و آروم داره پیش میره.
روندش آزار دهنده نیست ولی کسی که رو مود خوندن نیست واقعا کیس خوبی نیست.

روانمو داره سرویس میکنه.
قشنگها دلم میخواد برای مظلومیت نقش اصلیش بمیرم.

چقدر رومنسش کمه. من فکر میکردم به یک فانتزی عاشقانه طرفم ولی داستانش خیلی عمیق تر و قشنگ تره(رومنسم نداشت تا اینجا) ترجمه‌اشم جالبه.
خوندش خوبه ولی در آرامش و دقت.

دارم برای سرنوشت اندرو و توماس میسوزم.
یکم دیگه ادامه بدم میشینم گریه میکنم.

حقیقتش رو بخواید خیلی شبیه مجموعه آکادمی خوناشامه و من جدی دارم باحاش حال میکنم خیلی فضای جفتشون برام دلنشین بود و مجموعه کاوننت هم دقیقا همینه.
ولی متاسفانه باید تا شنبه صبر کنم تا کتابه تموم نشه برم بقیه مجموعه رو بگیرم-