Sepideh > Recent Status Updates

حوصله کتاب خوندن نمیایه. باید فصع امتحانات بشه عین میگ‌میگ میخونم اونوقت:]

لوسی اسکور واقعا مسئله عجیبی رو توی این کتاب داره نشون میده. خوشم نمیاد از این موضوع.
موقعیت خوبی نیست اصلا.
فرض کنید با اکس برادر بزرگتون بریزید روی هم.
اگه این روشن فکریه داره به من حس بدی میده.

نپرسید چرا دارم روانشناسی زرد میخونم
ولی چرت و پرت. هیچ ایده‌ای ندارم اصلا توی آینده این تاثیری هم داره یا نه.

شاید جالب باشه ولی دارم نمیفهمم..
فقط متوجه شدم هر چپتر راجب یک داستان مجزاس و جالبه.

واقعا سخت ترین موقعیت کتابخوانی میرسه به وقتی که در مسافرت به سر میبری. بعد هم دلت میخواد کتابخونی هم مجبوری توی مسیر باشی.
گوشه‌ی دنج شخصی نیاز دارم.

《بهش عادت کن بچه.گاهی اوقات همه‌مون باید کارهایی رو بکنیم که دوست نداریم.》

یکم دیگه ادامه بدم فحش میدم.

بین خودمون باشه داره روانمو خراش میده.
حالم خوب نیست که اینطوری میگم ولی جدی داره روانمو خراش میده و میخوام گریه کنم موقع خوندنش چون حس میکنم که میدونم قراره کی بمیره.
جالب اینجاس که به نصف کتابم نرسیدم منتها قلم نویسنده داره دستم میاد.

مثل آب روون نویسنده کتاب داره آدم میکشه.
نه جی‌ماس که هیچکسو نمیکشه نه به این.
فکر کنم تهش من و نویسنده زنده بمونیم.

یک کاراکتری از جلد دوم به بعد مجموعه یاغی شن ها میاد. بسیار موجود ناسپاسیه و اگه دست من بود عین سگ میگرفتم میزدمش انقدر که موجود رو مخیه.
امیدوارم بگیرن بزننت.
امیدوارم اَمانی با دسته تفنگش انقدر محکم بزنه توی صورتت فکت خرد شه. توی کل زندگیم انقدر از یک کاراکتر متنفر نبودم.

آی امانی بدشانس

این کتاب و مجموعه‌اش رو من از ۱۴۰۳ شایدم ۱۴۰۲ کامل دارم و اون موقعی که میخواستم بخونمش یه اسپویل سگی شدم. جزئیاتش یادم نیست ولی یادمه اون خدازده که منو اسپویل کرد گفت قراره بد به فنا برن.
آیا این احساس شوم از اول کتاب باهام بود؟بله.

شاید فکر کنید فقط با یک فانتزی رومنس عادی طرف هستید ولی خیر شما با یک فانتزی با سبک خاورمیانه‌ای که توش راجب جنسیت زدگی، بردگی، سواستفاده، پدوفیلی، کودک همسری، منحرف، جنگ جنسیتی، زن ستیزی و هر چی که فکر میکنید ممکنه وجود داشته باشه طرفید.
آیا برگام ریخته؟بله-

یک دقیقه رفتم توی بوک‌تاک و دیدم همه برای ددی نیکتاس دارن اکلیل فواره میزنن ولی جا داره بگم من کستیل رو توی مجموعه از خون و خاکستر ترجیح میدم.

بخوام صادق باشم کاراکتر مردش رو نمیتونم تحمل کنم.
خیلی دارم نمیفهممش. فقط جذابیت ظاهری داره وگرنه اخلاقش رو مخمه.

امیدوار بودم بزنه ولی نزد. امیدوارم بیشتر شوهرشو کتک بزنه. خوشحالم میکنه اصلا.
دیگه دارم کور میشم ایشالله بقیه‌اش فردا.

انقدر از دعوای زن و شوهری خوشم میاد-
خصوصا از خانومیای سلیطه.
الان منتظرم با پاهاش بکوبه لای پای شخصیت مرده و خوشحالم کنه.

حقیقتا بخوام یک ایراد تا اینجای کتاب ازش بگیرم اینه که کاراکتر زن داستان کاملا شبیه مجموعه‌ی همین نویسنده from blood and ash هستش و در حقیقت داستان این کتاب به قبل از شروع مجموعه برمیگرده، منتها پنه‌لوفی و سِرا از نظر شخصیتی شبیه همن و نویسنده حتی تلاش نکرده تغییر بده یکم کاراکتر رو.
نیاز به یک کاراکتر زن با شخصیت پردازی جدید داشتم.
پنه لوفی خوبه ولی این ورژنش نه.

حقیقتا طرفدار کتاب های ادبی نیستم ولی داستانش خیلی به دلم میشینه. خصوصا وقتایی که راجب حقوق زنان صحبت کنه یا تبعیض هایی که بین زنان بوده و سختی هایی که میکشیدن باعث میشه بیشتر درکشون کنم:)
انگار جزئی از من دردی که میکشن رو درک میکنه:)

عصیانگران رو میخونم خصوصا صحنه.هایی که برای نوا و آدرین هستش، اون وویس‌عه توی ذهنم پلی میشه:
+If I betray you, I betray myself, If I betray him, I betray my country. My country is very dear to me.

-Dear than I?

+No,no not dearer than you.

میدونید بعضی وقتا همچین کتابایی میخونم که هاله‌ی جادو و قدرت ماورایی داره تصور میکنم اگه من توی اون دنیا زندگی میکردم چه قدرتی داشتم؟منم میتونستم مثل اونا خاص باشم؟
شانس داشته باشم قدرتم میشه پاکیزگی میرم توالتای دنیای جادویی رو تمیز میکنم-

شاید با خودتون بگید دارم چیکار میکنم با خودم؟نمیدونم-
فقط دارم میخونم.

صد صفحه خوندم و باورم نمیشه جلد سومم که هنوز اینا مشخص نیست دنبال چی هستن.
یعنی عملا سه جلده دارن با دشمن فرضی میجنگن و تازه توی جلد سوم دشمنشون خودشو نشون داده و خنده داریا ماجرا اینه که روندش عجیبه، کاراکترا سر در گمن و فضا سازی جادوییش به شدت ضعیفه.

یه کلیشه‌ای وجود داره که نمیدونم کلیشه‌اس یا نه ولی خیلی دیدم تکرار بشه. مثلا کاراکتر داستان انقدر سختی میکشه تا بین خوب و بد یکیو انتخاب کنه و بعد کاراکتر اصلی تصمیم میگیره که نباید بد باشه و میخواد خوب بمونه. بعد با قدرت عشق و دوستی دنیا رو نجات میده.
آره برادر ماهم داریم نون و ماستمون رو میخوریم.
اینو گفتم نا بگم این کتابم همینه منتها اول تصمیم اشتباه میگیره بعد عاقل میشه(مجبوره.)

اینکه داره از خیلی مسائل عبور میکنه و جزئیات کامل نمیده اعصابم خورد میشه. یه چیزی که داخل کتاب مجستریوم بولد هستش برای من شخصیت هایی هستن که خشک‌ان. میدونید یعنی احساساتشون رو بیان نمیکنن و مطمئنم این کاراکتر نویسی کاساندرا کلر هستش چون کاراکتراش مثل کتاب ابزار فانیش همونطوری خشکن‌ان. مثالش میشه این که کالوم از اولین کتاب احساس اضافی بودن میکرده منتها ما میفهیم، خود کاراکترش اینو نمیگه بعد یهو وسط بحث اینو میکشه وسط.

بزارید صادقانه بگم احساس میکنم تو دوره‌ای که نبرد شیاطین و حماسه دارن شان این کتاب رو میخوندم واقعا عاشقش میشدم و الانم دوستش دارم ولی بعد از خوندن انواع کتاب ها در ژانر های متفاوت وقتی میبینم یه کاراکتری وجود داره که فقط راجب خودش غر میزنه و هیچکاری نمیکنه اینطوریم که تو کاراکتر اصلی کتاب خودتی! خودتو جمع جور کن دلقک!
کالوم بچه‌اس و سیزده سالشه ولی بالغه شایدم نیست ولی به نظرم بالغ تر از اون دوتا کاراکتر دیگس.

از اتفاقی که داره میوفته خوشم نمیاد.
از تامارا هم خوشم نمیاد. داره اعصابمو خرد میکنه.
مالکومم که انقدر خود خوری کرد هم منو دیوونه کرد هم خودش رد داده.

میدونید چون الهام گرفته از هری پاتره خیلی مقایسه‌اش میکنم و داره اعصابمو خورد میکنه.
ولی در کل قشنگه و نیاز دارم بیشتر راجب احساسات کالوم بگه.
کالوم زیادی انگار خودخوری میکنه و سعی میکنه یک دلقک باشه تا بقیه دوستش داشته باشن و این ناراحتم میکنه.
پسر نازم:(

حقیقتا منو یاد هری‌پاتر میندازه و باعث میشه دلم براش تنگ بشه. اینکه میدونم از هری پاتر الهام گرفته شده و نوشته شده باعث میشه مقایسه‌اش کنم و این آزارم میده. نمیتونم از خوندنش لذت ببرم. ولی تا همین جا هم دوستش دارم.

من وسط درس و پروژه‌های دانشگاهم یادم افتاده کتاب بخونم.
حقیقتا تکراری میشه گفت هست. کلیشه‌ایم هست.
ولی من راضیم(هر کاری غیر از درس خوندن*)