Universal > Recent Status Updates

W skali mikro wrze, w skali makro nie dzieje się nic. Repetetywne pokonywanie nic nie znaczących przeszkód, mijanie okoliczności i mieszanie onirycznej magii z mało już rycerską przygodą przestało mnie kręcić. Jeszcze 150 stron (goodreads źle pokazuje), jakoś przetrwam, ale nie jestem zachęcony stylem autora - poprawnym i czasem nawet zaskakująco dobrym, ale snującym się jak mgła po Avalonie.

Jestem już zmęczony tą książką. Dobra, poprawna, ale męczy.

Dość długa podbudowa, ale w końcu doszło do głównego wątku. Trochę wadzi mi magia, zrobiona jest dobrze, ale psuje mi średniowieczny obraz mistycznymi wtrętami na których mocno opiera się fabuła. Zalatuje Husycką.

Jestem zaskoczony jak dobrze się to czyta, biorąc pod uwagę kronikarsko-gawędziarski ton i przeromantyzowany rycerski sznyt. Przypomina mi się Navola i Synastria - jak na razie - wychodzi z tego starcia zwycięsko, po części dzięki Jerzemu. Ma wady, ale i zalety; jest porywczy, ale nie głupi. Pomijając różnice między giermkiem a synem kupieckiego diuka - Jerzy jest tym czym Davico powinien być.

Złe to nie jest, funkcjonalne, a jednak męczy i skończyć nie mogę. Otwiera szufladki, ale to co w nich znajduję umiarkowanie mi się przydaje, bo proponowane narzędzia owinięto wieloma warstwami narracji, więc wyłuskanie orzecha ze skorupy zajmuje za dużo czasu.

Przy tych opowiadaniach przypomina się mem "to wy tu tak żyjecie?"

Sam nigdy bym nie sięgnął po te opowiadania - może i nie są złe i kryje się w nich duży potencjał, ale zasadnicza wartość kryje się w interpretacji i wyciąganiu wniosków dla autora. Przebijanie się przez smutne życie XIX-wiecznych Rosjan aż tak ciekawe nie jest. Swoją drogą witać źródła mitu rosyjskiej duszy.

Na początku podchodziłem sceptycznie, mimo polecajki Vizvary'ego, ale chyba łapię sekret tej książki. Może faktycznie znajomość rosyjskiej kultury i języka nie była tu potrzebna do interpretacji, bo też i jej kierunek jest specyficzny.

2/3 książki i nadal budowa fundamentów pod położenie tezy. Dziwne aluzje do seksualności, jakby to było istotne z gospodarczego punktu widzenia. Mało profesjonalne jak na eksperta, choć nie jest to też aż tak złe i czegoś można się dowiedzieć przy umiarkowanym poziomie zaufania do autora.

Może dla mnie gwiazda Sapkowskiego upadła, a może jednak nie jest taki dobry jak mówią. Kilka przyjemnych opowiadań raczej nie gruntuje, a bardziej podważa pozycję "mistrza".

Tak średnio, bym powiedział, tak średnio. "Droga" w porządku, dostałem z grubsza czego się spodziewałem; "Muzykanci" i "Tandaradei!" to jakieś pomyłki. "W leju po bombie" niezgrabnie dowcipne, ale żeby za to Zajdla dostać? Okazuje się, że połowę tych Zajdli dostał na piękne oczy. Chociaż złośliwość wymierzona w młodszego Ziemkiewicza i Inglota całkiem zabawna.

Jak na takie zachwyty w wybranych mediach to na razie taki sobie tytuł. Zbyt dużo wstawek prywatnych, wikipedyczne nakreślenie ram geograficzno-historycznych.

Ale się to dobrze czyta, od 1/4 do 1/2 dzieje się tyle, że tylko kartkuje się strony.

Trochę zajeżdża steampunkiem, trochę retro SF. Ale prawie od początku czyta się dobrze, teraz wręcz znakomicie.

Fajne, jeśli nie liczyć infodumpów - choć tylko jeden był istotnie męczący. Reszta w zasadzie się nie zestarzała.

Mało mięsa, dużo ziemniaczków. Parę ciekawych spostrzeżeń, ale rozwalonych po wielu tematach.

Jest lepiej niż w "Innej Polsce" Orłowskiego, ale autor też wpadł w manierę pokazywania jak beznadziejnie by było. Szkoda, że pisane pod tezę, choć doceniam większość argumentacji.

Davico jest głupszy niż Reynevan, ten przynajmniej coś potrafił. I rzadziej coś psuł, chyba. Navola jest mocnym kandydatem do zawodu roku, bo nie widzę sensu w czytaniu historii jurnego idioty. Błagam, niech ten ostatni akt wniesie coś sensownego.

Bacigalupi ma problem z korzeniem. Mam wrażenie, że 20% książki to perypetie seksualne niewyżytego nastolatka, opisane jest to nad wyraz dosadnie i zniechęcająco. Do tego sporo powtórzeń jaka jest Navola, jakie jest coś tam - nieprzyjaźnie ekspozycyjne, powtarzalne, nieinteresujące.

Na razie nie jestem zadowolony. Tempo jest niewystarczające, główny wątek zarysowany tak nikle, że o nim zapominam. Nie wiem do końca czemu ma służyć tak długie wprowadzenie, niejedną powieść można w tym zmieścić. Ok, czuję klimat Florencji czy Mediolanu, ale niewiele z tego wynika, na razie to telenowela i historia o dorastaniu.

Widzę, panie Bacigalupi, co pan robi. Oprowadza mnie pan po winnicy, pokazuje szczepy i pyta o najlepsze szkło do uwypuklenia zalet wina. I widzę jak ta druga ręka sięga po piach, by rzucić mi go w oczy - tylko jeszcze nie wiem kiedy i co z tego wyniknie.