Universal > Recent Status Updates

Jest... lepiej niż się spodziewałem, przynajmniej na razie. Obniżone oczekiwania niejako procentują, ale nie znaczy to, że zaraz porwę się jak Reynevan co chwilę. Nie jest źle.

Postacie kobiece jak na razie zawodzą. Anachroniczne określenia narratora (wampy, księgowe). Nadal nie jest złe, ale pojawiają się wątpliwości.

Trochę leniwe zawiązanie akcji, ale widać, że to ma być przede wszystkim przygodówka. Warsztatowo nie widzę większych problemów (na razie!), więc jest git. Irytują mnie bohaterowie, zwłaszcza jeden, i to jest ta kwestia "leniwego" zawiązania (motywacje i działania), ale na razie przymykam oko. Tytułowe sunu pojawia się na chwilę i jest - wydaje się - ważnym motorem działań, ale czy to będzie więcej niż MacGuffin?

Zyskuje z czasem

Fajnie, dość kompleksowo, chociaż niektóre zagrywki retoryczne mi nie odpowiadają - nawet jeśli brzmią sarkastycznie.

Fajnie, choć trochę zbyt ogólnie.

Co lepsze, film czy książka? Nie wiem, i chyba nie muszę wybierać.

Dużo nieistotnych szczegółów, które nijak nie wpływają na fabułę. Ma to swój urok, ale gdyby ich zabrakło - nie zauważyłbym różnicy.

Fajnie!

Ciężka to była przeprawa, ale już jestem przy finale. Wreszcie udało się domknąć większość wątków i zostało niewiele. Całe szczęście, bo gdyby powstał kolejny tom albo ciągnęłoby się to dłużej, rzuciłbym książkę w cholerę. Może nie jest zła, ale mnie nuży.

W skali mikro wrze, w skali makro nie dzieje się nic. Repetetywne pokonywanie nic nie znaczących przeszkód, mijanie okoliczności i mieszanie onirycznej magii z mało już rycerską przygodą przestało mnie kręcić. Jeszcze 150 stron (goodreads źle pokazuje), jakoś przetrwam, ale nie jestem zachęcony stylem autora - poprawnym i czasem nawet zaskakująco dobrym, ale snującym się jak mgła po Avalonie.

Jestem już zmęczony tą książką. Dobra, poprawna, ale męczy.

Dość długa podbudowa, ale w końcu doszło do głównego wątku. Trochę wadzi mi magia, zrobiona jest dobrze, ale psuje mi średniowieczny obraz mistycznymi wtrętami na których mocno opiera się fabuła. Zalatuje Husycką.

Jestem zaskoczony jak dobrze się to czyta, biorąc pod uwagę kronikarsko-gawędziarski ton i przeromantyzowany rycerski sznyt. Przypomina mi się Navola i Synastria - jak na razie - wychodzi z tego starcia zwycięsko, po części dzięki Jerzemu. Ma wady, ale i zalety; jest porywczy, ale nie głupi. Pomijając różnice między giermkiem a synem kupieckiego diuka - Jerzy jest tym czym Davico powinien być.

Złe to nie jest, funkcjonalne, a jednak męczy i skończyć nie mogę. Otwiera szufladki, ale to co w nich znajduję umiarkowanie mi się przydaje, bo proponowane narzędzia owinięto wieloma warstwami narracji, więc wyłuskanie orzecha ze skorupy zajmuje za dużo czasu.

Przy tych opowiadaniach przypomina się mem "to wy tu tak żyjecie?"

Sam nigdy bym nie sięgnął po te opowiadania - może i nie są złe i kryje się w nich duży potencjał, ale zasadnicza wartość kryje się w interpretacji i wyciąganiu wniosków dla autora. Przebijanie się przez smutne życie XIX-wiecznych Rosjan aż tak ciekawe nie jest. Swoją drogą witać źródła mitu rosyjskiej duszy.