Universal > Recent Status Updates

Dziwnie to czytać po raz bodaj trzeci, wiedząc co się zdarzy. A nadal działa.

Mydełko!

62 lata od premiery, a wchodzi od początku lepiej niż nowsze utwory. Częściowo to sentyment, ale częściowo to po prostu najbardziej konwencjonalne SF Lema.

Fajne, jeśli nie liczyć infodumpów - choć tylko jeden był istotnie męczący. Reszta w zasadzie się nie zestarzała.

Mało mięsa, dużo ziemniaczków. Parę ciekawych spostrzeżeń, ale rozwalonych po wielu tematach.

Jest lepiej niż w "Innej Polsce" Orłowskiego, ale autor też wpadł w manierę pokazywania jak beznadziejnie by było. Szkoda, że pisane pod tezę, choć doceniam większość argumentacji.

Davico jest głupszy niż Reynevan, ten przynajmniej coś potrafił. I rzadziej coś psuł, chyba. Navola jest mocnym kandydatem do zawodu roku, bo nie widzę sensu w czytaniu historii jurnego idioty. Błagam, niech ten ostatni akt wniesie coś sensownego.

Bacigalupi ma problem z korzeniem. Mam wrażenie, że 20% książki to perypetie seksualne niewyżytego nastolatka, opisane jest to nad wyraz dosadnie i zniechęcająco. Do tego sporo powtórzeń jaka jest Navola, jakie jest coś tam - nieprzyjaźnie ekspozycyjne, powtarzalne, nieinteresujące.

Na razie nie jestem zadowolony. Tempo jest niewystarczające, główny wątek zarysowany tak nikle, że o nim zapominam. Nie wiem do końca czemu ma służyć tak długie wprowadzenie, niejedną powieść można w tym zmieścić. Ok, czuję klimat Florencji czy Mediolanu, ale niewiele z tego wynika, na razie to telenowela i historia o dorastaniu.

Widzę, panie Bacigalupi, co pan robi. Oprowadza mnie pan po winnicy, pokazuje szczepy i pyta o najlepsze szkło do uwypuklenia zalet wina. I widzę jak ta druga ręka sięga po piach, by rzucić mi go w oczy - tylko jeszcze nie wiem kiedy i co z tego wyniknie.

Nie jestem wniebowzięty. Minąłem ćwierć książki, a dostaję głównie ekspozycję i zapowiedź politycznych rozgrywek oraz niesprawiedliwe traktowanie pełne nieufności. Mało zbalansowane.

No nie wiem. Dużo ekspozycji, a jak pojawiła się akcja, to głupia jak cholera. Nie lubię niemożliwych przeszkód niewynikających z niczego.

Nadal relatywnie niewiele się dzieje. Więcej fluffu niż rzeczywistej fabuły, chociaż poboczna historyjka o Leszku lepiej nakreśliła postać inkwizytora, ubarwiła jego postrzeganie świata. Nie wiem tylko na ile było to celowe zagranie, a na ile wyszło przypadkiem, mimo starań.

Bohaterowie nieźli, fabuła powolna. Za dużo dodatków, za mało akcji per se. Dużo ozdobników, które nachalnie starają się mnie przekonać, że jest tu klimat (plot twist - na razie niezbyt wiele). Nie spodziewam się dużo, szkoda tylko że opornie wchodzi.

Chciałoby się, by było to elementarne, ale kiedy ktoś tak kluczy, świadomie bawiąc się sprawą, to w zasadzie niczego nie można być pewnym. Perez-Reverte dał aż nadto wskazówek (lub ciężarków), tylko trudno ocenić czego dokładnie nie wiadomo.

Nadal jestem pod wrażeniem jak łamie wspomniany przez siebie kanon zasad.

Fajne, sympatyczne, złośliwie bawi się z czytelnikiem

Joe egzekutor daje nadzieję, by ją zgnieść. Roztacza wizję, by odwrócić uwagę. A potem się bawi. Jeśli nawet Morze Drzazg uznać za zwykłą młodzieżówkę, to jest jedną z najlepszych. Nie wiem czy trzeci tom dorówna drugiemu, ale całość komponuje się świetnie. Aż szkoda nieco zmarnowanego potencjału tomu pierwszego.

Generalnie dobrze, chociaż dwójka mimo wszystko chyba ciekawsza do tego momentu. W ogóle przesuwanie pierwszego rzędu bohaterów do drugiego to ciekawy zabieg - zwłaszcza kiedy postacie dostają po kilka lat na kark i mimo odsunięcia wciąż mierzą się z nowymi wyzwaniami

Dużo lepiej niż pierwszy tom. Podobieństwa do Diabłów. Fajne.

Lepiej niż pierwszy tom. Sporo lepiej, mam wrażenie

Na razie jest naprawdę nieźle - czuć Abercrombiego.