Niek > Recent Status Updates

Hij heeft - meer geluk dan wijsheid - nooit in een concentratiekamp gezeten. Het uitzonderlijke noodlot van mijn vader was dat hij na 5 mei 1945 in een Nederlands concentratiekamp terechtkwam. Zelf gezocht, zelf verkozen.

De postmoderne mens loopt voortdurend het gevaar individualistisch te worden en veel huidige maatschappelijke problemen moeten in verband worden gebracht met het egoïstisch zoeken naar onmiddellijke bevrediging, met de crises rond gezin en maatschappij en met de moeilijkheid om medemensen werkelijk te erkennen.

… immers, wanneer de cultuur ontaardt en men geen enkele objectieve waarheid of universeel geldige beginselen meer erkent, zullen wetten alleen maar worden verstaan als iets dat willekeurig wordt opgelegd, en als hindernissen die moeten worden vermeden.

Een scheef gegroeid antropocentrisme moet niet noodzakelijkerwijs een “biocentrisme” laten voorgaan … Men kan van de mens geen engagement met betrekking tot de wereld vragen, als men niet tegelijkertijd zijn bijzondere vermogens van kennis, wil, vrijheid en verantwoordelijkheid erkent en op hun juiste waarde schat.

De mens lijkt vaak geen andere betekenis van zijn natuurlijke omgeving waar te nemen dan die welke dient voor de doeleinden van gebruik en verbruik.

Die avond kwam Marie me afhalen en vroeg ze of ik met haar wilde trouwen. Ik zei dat het me niet kon schelen en dat we het konden doen als zij het wou.

Ik bedacht dat ik weer een zondag was doorgekomen; dat moeder nu begraven was; dat ik weer aan het werk zou gaan en er, al met al, niets veranderd zou zijn.

En jullie maar denken dat het monster iets is waar jullie jacht op konden maken

Wie over de schoonheid van een roos spreekt, moet haar niet vergelijken met andere bloemen, want dat leidt de aandacht van de roos af. Je moet haar ook niet uit elkaar halen om uit te leggen hoe zij is ontstaan, hoe zij een eenheid vormt, en hoe zij haar geur bewaart. Want als je haar uit elkaar haalt, gaat haar schoonheid verloren in loss blaadjes die verwelken.

Weet gij nog welk een blij geluk verwekte in onze ziel het eerste feest der zon, toen, na veel mist en kou, in ‘t uitgestrekte Gelderse dal de zomer overwon?

Hoe geurde de appelboom met onbevlekte roomwitte bloem, al wat hij bloeien kon! waarrrond de vlucht der luidgonzende insekten een breden krans van zingend leven spon.

Hoe hebben wij, weet gij, gekeken naar het leven onder elken vorm?

Very much agree with some review I saw elsewhere: the care that the character tree is have for each other is refreshing. Very communal, not individualistic.

Expected it to be merely about Jonathan’s stay in Transylvania - and I would’ve been fine with that. The switching up to Lucy’s and Wilhelmina’s exchange of letters was not very excitable, but the story then flowing into what happened back in England is enjoyable.

Like his feelings for phoebe and his story about Thomas Kassle (?)

Repetitive language starting to get annoying

Aardig. Stuk over Frankrijk leuk.