Sephtis > Recent Status Updates

actually najlepsza część tej trylogii na ten moment, w końcu czytam z czystą ciekawością, a nie z myślą, że chciałabym tylko jak najszybciej dokończyć tę część, tak jak to bylo z dwójką

robi się coraz ciekawiej i to jest właśnie najlepsze

"Chętnie bym go zatrzymał, aby mu wyjaśnić, że pragnąłem jego sympatii, nie po to, aby mnie lepiej bronił, lecz, by tak rzec, naturalnie. Dobrze, wiedziałem, że czuł się przy mnie nieswój. Nie rozumiał mnie i miał mi to za złe. Pragnąłem go zapewnić, że jestem jak wszyscy, zupełnie jak wszyscy. Lecz w gruncie rzeczy nie służyłoby to niczemu i z lenistwa dałem spokój."

Na ten moment kompletnie nie czaje fenomenu tej książki, nie ma w niej nic specjalnego. Liczę, że mnie jeszcze zaskoczy, ewentualnie nie pozostawi po sobie poczucia, że zmarnowałam na nią czas.

Cóż, nie sięgnęłam po tę książkę sama. Ktoś stwierdził, że może mi sie przydać, jestem więc neutralnie nastawiona.

s155 "Zaakceptowałem swoją dwoistość, zamiast się nią trapić. Wręcz przeciwnie, umościłem się w niej i znalazłem komfort jakiego szukałem przez całe życie. Mówiłem panu, że istotą rzeczy jest uniknięcie osąd. Istota rzeczy polega na tym, żeby można było pozwolić sobie na wszystko, nawet gdyby od czasu do czasu należało wykrzyczeć własną nikczemność."

s120 "Zresztą nie możemy potwierdzić niczyjej niewinności, ale na pewno możemy potwierdzić winę każdego. Każdy człowiek zaświadcza o występku innych, oto moją wiara i moja nadzieja."

"A zatem wyjścia są zamknięte. Szczęśliwy i osądzany lub rozgrzeszony i nieszczęśliwy. Jeśli chodzi o mnie, niesprawiedliwość była jeszcze większa: zostałem skazany za minione szczęście. Długo żyłem w złudzeniu powszechnej zgody, gdy z wszystkich stron spadły na mnie, choć byłem roztargniony i uśmiechnięty, osądy, strzały i kpiny. Od dnia gdy zapaliła mi sie czerwona lampka, odzyskałem jasność widzenia."

"Drogi przyjacielu, nie dawajmy im pretekstu do osądzania nas, nawet najmniejszego! Bo nas rozszarpią! Obowiązują nas te same środki ostrożności co treserów dzikich zwierząt. Jeśli przed wejściem do klatki na własne nieszczęście skaleczymy się brzytwą, cóż za wyżerka dla bestii! Zrozumiałem to w dniu, gdy nagle zrodził się we mnie domysł, że może nie jestem tak znów godny podziwu. Od tamtej chwili zrobiłem sie nieufn

Nie byłem z dostatecznie szlachetnego kruszcu, żeby wybaczyć zniewagi, ale w końcu zawsze o nich zapominałem. A ktoś, kto sądził, że go nienawidzę, nie mógł ochłonąć ze zdumienia, że witam go z szerokim uśmiechem. Zależnie od usposobienia podziwiał moją wielkoduszność albo też gardził moją tchórzliwością [...] Ta sama ułomność, która przyczyniła się so mojej obojętności lub niewdzięczności, czyniła mnie wówczas wspan