Floor Van renssen > Recent Status Updates

Wijs, verrassend en een bron van inspiratie. Voortaan vraag ik me af als ik voor een ingewikkelde levensvraag sta: Wat zou Cheryl zeggen? Maar vooral: hóe zal ze dat zeggen? Verhalen uit haar eigen leven vertelt ze als parabels, compacte miniwereldjes die als minspiegeltjes licht werpen op de kwestie door een lezer aangedragen. Zo kunnen verhalen werken. Zó kan creatief journalistiek schrijven zijn.

Wat een bijzonder actueel boek uit 1854. Over onze overvloed aan spullen, de onnatuurlijke aard van ons landbouwsysteem, over werkdruk en de rat race in de maatschappij, over hoe je gevangen kunt zitten in je eigen leven; over hoe rijkdom leidt tot armoede (en vice versa?). Elke pagina bevat minimaal drie quotes om te onthouden.

Het valt me erg tegen. Gekunsteld, omslachtig en pakt me niet.

Prachtige verhalen uit een AZC. Ontroerend en je blijft lezen.

Teder en vol kleine mooie beelden en rake formuleringen.

Het dystopische verhaal komt traag op gang en pakt me niet zo ondanks de bijzondere stijl. Boeiend wordt het pas met de verhalen over het Archief: de meisjesflat en het museum, De Meester en Guido Gazelle. Bijzondere anekdotes, sterke verhalen, met een sterke sumbolische lading.

Heerlijk vlot lezend, lekker exuberante stijl.

Intiem, teder, kwetsbaar en soms hartverscheurend. Ook wat zwaar - beetje humor of zelfrelativering was wel fijn geweest.

Intens en meeslepend. Verhaal wel erg over the top naar het einde. Ik had nog veel meer willen lezen over Jacob, Julia, Sam, Max en Benjy en iets minder over de allesvernietigende oorlog.

Dat het mogelijk is om zo diep, veelzijdig en genuanceerd te schrijven over een uiteenvallend huwelijk en gezin, is een openbaring.
De geniale oneliners stapelen zich op. ‘Je kunt alleen vasthouden wat je niet los kunt laten.’
‘Het verschil tussen toegeven en accepteren is depressie.’

‘Eigenlijk was iedereen die hier woonde voor de helft dinosaurus. Maar ze waren allemaal zo verschillend gehandicapt dat ieder op zich de laatste van die soort moest zijn.’

De hoofdpersoon, Brian of Braike van 13, is scherp én schattig

Veel verhalen over oude mensen, die zich bezig houden met het voeren van hun huisdieren. Of met het haten van hun huisdieren. En van hun geliefden en vooral zichzelf. Die mensen interesseren me niet erg. Maar uiteindelijk zit ik toch hardop te lachen om de absurde en ongeloofwaardige plotwendingen en tragikomische karakters.

Korte verhalen over verzwegen verleden, heftige emoties van zieke, oude en verwonde mensen. Mooi hoe steeds een wereld wordt opgeroepen met sterke sferen en heel veel wat geraden moet worden (maar het is eigenlijk heel duidelijk wát). Alle onbeholpen personages van Griet zijn teder beschreven maar ook erg bekend.

Prachtige subtiele beschrijving van hoe menselijk bewustzijn wordt gestuurd door zelfafwijzing, projectie, versmelting en dissociatie. Het leven is een gevecht voor liefde en erkenning van anderen, omdat we de geïnternaliseerde zelfafwijzing willen opheffen.

P. 1: ‘She had a kind heart, though that is not of much use when it comes to the matter of self-preservation.’
Dat is een zin die maakt dat ik door móet lezen.