Chia > Recent Status Updates

قلب اگر توان اندیشیدن داشت، از تپیدن باز می‌ایستاد.

سوگواری یعنی پذیرفتن خلاَ به عنوان بخشی از وجودمان.

انسان‌ها، آینه‌هایی تهی که تنها تهی بودن یکدیگر را باز می‌تابانند.

اغلب چنین پیش می‌آید که اصطکاک دائم با اذهان تنگ‌نظر، سرانجام پسندیده‌ترین نیات اشخاص گشاده‌دل‌تر را می‌فرساید.

راست است و نیز چه هولناک، که تصور یا مشاهده‌ی تیره‌روزی، فقط تا حد معینی، شریف‌ترین عواطفمان را بر‌می‌انگیزد؛ ولی، در مواردی خاص، از این حد که فراتر رفت، دیگر چنین نمی‌شود.

زندگی واقعاً نا‌ممکن بود، اگر بی‌کرانگیِ رنج‌های پنهان در سینه‌‌مان به‌تمامی در خطوط چهره‌مان نمایان می‌شد.

وقتی تمام دلایل متداول اخلاقی، زیباشناسی، مذهبی، اجتماعی و از این دست دیگر زندگی را راهبر نباشد، چگونه می‌توان بدون مقهور پوچی شدن به زندگی ادامه داد؟

آنان که ورای مرز‌های عادی، طعم زندگی، انزوا، نا‌امیدی و مرگ را چشیده‌اند چه انتظاری از این زندگی می‌توانند داشته باشند؟

در کرانه‌های زندگی همه‌چیز بهانه‌ای است برای مرگ.

جهان چیزی جز گذران تصویرهایی گریزپا نیست

-دلم میخواهد بدانم آدمها این همه وقتی را که صرفه‌جویی می‌کنند، به چه مصرفی می‌رسانند
+قبول کنید که از صد سال پیش تا حالا بشر خیلی چیز‌ها اختراع کرده
-اختراعات بشر، همه‌اش مثل هم است

آدم می‌تواند از ته دل آرزوی داشتن بعضی چیزها را داشته باشد.اما همین که به آنها رسید باید خودش را از آنها خلاص کند.

ما انسانیم، نه بدان خاطر که زبان داریم، بل از آن رو که خود زبانیم.
-ویلهلم فن هومبلت