Kassra > Recent Status Updates

Sing now, ye people of the Tower of Anor,
for the Realm of Sauron is ended for ever,
and the Dark Tower is thrown down.
Sing and rejoice, ye people of the Tower of Guard,
for your watch hath not been in vain,
and the Black Gate is broken,

...It seemed that Dernhelm laughed, and the clear voice was like the ring of steel. ‘But no living man am I! You look upon a woman. Éowyn I am, Éomund’s daughter.

کتاب دوم هم تموم شد. فارامیر واقعاً شخصیت جالب و دوست داشتنی‌ای داره.

یاران حلقه رو تموم کردم. بدیش اینه که نمیتونم از بند فیلم خلاص بشم و مثلاً هر بار آراگورن میاد ویگو مورتنسن جلوی چشممه.

تو این چاپ قدیم علاوه بر مستأجر جدید، نمایشنامه رویای آمریکایی نوشته ادوارد البی هم گنجونده شده که طولانی‌تره.

نمایشنامه تموم شد از این به بعدش مؤخره است.

هر چیزی که قراره درباره این افسانه بگیم به تفصیل تو مقدمه کتاب هست.

اولین داستان عنوانش «کاپا»ست، موجود خیالی ژاپنی که تو متون تاریخی ژاپن هم روایات متعددی از برخورد انسان‌ها با کاپاها ثبت شده. راوی سراغ یه بیمار اسکیزوفرنیک می‌ره تا داستان حیرت‌انگیز اون بیمار رو بشنوه. بیمار ادعا می‌کنه اتفاقی وارد جهان کاپاها شده و مدت زیادی در کنارشون زندگی کرده و حالا بیمار ماجرای اقامتش تو جهان کاپاها رو تعریف می‌کنه.
نویسنده مفهوم خیالی کاپا رو انتخاب کرده ولی داره به انسان طعنه میزنه.

از اسم باید تشخیص میدادم با چی طرف هستم. داستان تأثیرگذاریه که واسه یه شخص حساس مناسب نیست. ترجیح میدم درباره داستان چیزی ننویسم چون اسم کاملاً گویاست.
فقط به قدری احساسات اون هفت نفر رو دقیق توصیف کرده که بعید میدونم خود آقای آندره‌یف انفرادی رو تجربه نکرده باشه.

یک سری اتفاقات زنجیروار منو ترغیب کرد تا از کیرکگور بخونم. منی که کمتر سراغ فلسفه میرم و از اثری که توش نویسنده « به هر وسیله در سرگردان کردن خواننده کوشیده» فراری‌ام.

درباره پیشگفتار کامو برای تجدید چاپ بعد از بیست سال باید به سادگی بگم که اگه من بودم وقتی به انتهای پیشگفتار می‌رسیدم سلکت آل و همه اون چیزی که نوشتم رو پاک میکردم. کامو اول به ناشیگری اثری که تو بیست و دو سالگی خلق کرده اقرار می‌کنه و بعد میگه فقط یه نابغه می‌تونه تو بیست و دو سالگی اثری بی‌نقص بنویسه. بعد شروع می‌کنه درباره فضایل خودش سخن گفتن و دور بودنش از برخی رذایل. خودستایی رو با لحن متواضعانه ادامه میده.

یه مدته اصلاً نمیتونم سراغ کتاب برم‌.

چی بهتر از یه شروع گیرا و دقیق؟
با این شروع انتظار شاهکار داشتن بیهوده نیست.

خوندن این اثر مثل خوندن و حضور تو دنیای اورولی که خواننده از شدت ناتوانی تو تغییر سرنوشت مدام به خودش می‌پیچه و در عین حال نمی‌تونه به راحتی داستان رو رها کنه آزاردهنده است. گاهی آدم دلش می‌خواد با اختیارات کامل وارد کتابی بشه دو تا سیلی بزنه، شمشیری بکشه و درست مثل لحظه رهایی بخشی فیلم‌ها از ناکجا سر بزنگاه برسه و قهرمان رو نجات بده.

یه شوالیه که وجود نداره و فقط زره داره. یه سرباز تازه‌کار که هدفش فقط انتقام کشته شدن پدرشه و یه دیوونه که فقط وجود داره. همه اینا با قلم راهبه‌ای که برای بخشیده شدن گناهاش باید اینا رو روایت کنه.

نویسنده خودش تجربه شغل هانتا رو داشته ولی نمی‌فهمم چی شده که تصور کرده روزمرگی و تکرار این شغل برای خواننده هم جذابه. در کنار کارها و جمله‌ها و فلسفه بافی‌های تکراری هم اومده از زبون هانتا چند تا جمله از فیلسوف‌ها و نویسنده‌ها نقل کرده و همچنین اشاراتی به چند نقاش معروف. جاهایی که از گذشته عشقی و احساسیش میگه به مراتب بهتره ولی متأسفانه تا الان خیلی کم رخ داده.