Eva > Recent Status Updates

Interessant boek en toch soms ook wat langdradig...

Om het te hebben over expliciete seksscènes is een understatement. Persoonlijk word ik er een beetje misselijk van en sta op het punt om het boek weg te leggen. Extreem geweld vind ik bijna altijd een afknapper, bij alles. Of het nou boeken, films, theater of strips zijn. Er is maar zelden ook een goede reden voor. Kan best zonder. Dus...waarom...?

Mooie zinnen vol originele metaforen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wat moeite heb met de lange stukken over Ludwigs lust voor Isabelle toen ze nog zijn huisgenote was. Langdradig...

I have goosebumps all over. This is a very scary sort-of fairytale...

Vol interessante informatie en inspiratie voor het lezen van strips. Maar Joost Pollmann steekt zijn mening over van alles en nog wat niet onder stoelen of banken en daar moet je tegen kunnen. Zoals de eerste zin: 'Dit boek is voor ontwikkelde mensen die minder ontwikkelde ideeën hebben over wat 'strip' is'. Owwwkeeee....volgens mij ben je met die zin in één klap al je lezers kwijt...

Leesdipje... te vermoeiende week, dus ik hou mijn ogen niet open. Dit leest makkelijk weg. Een moordzaak hier in de buurt, veel plaatsen en mensen die ik ken. Daarom wel intrigerend.

Moeizaam... Ik kom er niet in. Geen idee waar het door komt. Geen klik met de personages misschien?

Ik heb iets makkelijk leesbaars nodig. Door een operatie met narcose werkt mijn hoofd niet zoals het moet. Heb ik eindelijk tijd om veel te lezen...
Hoe dan ook, ik vind de perspectiefwissel tussen heel veel verschillende mensen wat verwarrend, maar het kan aan de narcose liggen. De terugblik naar de 17e eeuw is tot nog toe totaal niet interessant.

'Soms moeten er beslissingen worden genomen die fout zijn. Iedereen weet dat ze fout zijn. Maar ze zijn toch goed. De essentie van democratie is dat er slechts besluiten worden genomen, opdat geen enkele partij wint. Het spel is belangrijker dan de knikkers.'

'The Heathen were a daily household preoccupation. My mother found them everywhere, particularly Next Door. They tormented her as only the godless can...'

Wasn't this book edited? The main story sounds interesting, I love books about (mysterious) books. But the author keeps sidetracking. I have not given up yet, but I am not very far from it. All the seeming pointless sidetracks makes this a boring and confusing read so far. I am hoping it will get better...

Pijnlijk en toch meeslepend. Sommige stukken briljant, maar sommige stukken soms ook wat saai. Ritmisch geschreven. Intrigerend. Tot nu toe dan.... Het is wel zo heftig dat ik de behoeft voel om af te wisselen met iets lichtvoetigs en dat ben ik op het moment niet aan het lezen. Op zoek naar wat luchtigs voor tussendoor ;) Om moed te verzamelen om verder te lezen.

Juliet: 'My only love sprung from my only hate!
Too early seen unknown, and known too late!
Prodigious birth of love it is to me,
That i must love a loathed enemy'

'...One fire burns out another's burning.
One pain is less'ned by another's anguish;
Turn giddy, and be holp by backward turning;
One desperate grief cures with another's languish.
Take thou some new infection to the eye,
And the rank poison of the old will die'

This is what i am reading the next few days. Can 't wait!

One little annoyance from the Introduction. Being Dutch i can say i never heard from Sinta Klaus, who is the Dutch version of Santa Klaus according to Winterson. I assume she means Sinterklaas. Something she could easily look up. Or the editor should have.

'...but down here below the earth, in this enchanted place, we know life cannot be contained on a slogan or a prayer tablet. We know that kindness rules with the fist and chains rule with a turn to the sky, that all humans require penance and without it we all seek punishment, over and over again, until the body and mind are satisfied and we die.'

'Stel je een gebouw voor vol wachtende mensen tussen wie jij moet leven. Op een station of bij een bushalte met een paar mensen zal je je binnen een kwartiertje al onrustig voelen en om je heen kijken naar die mensen, die ook onrustig om zich heen of naar hun horloge kijken. Die situatie, maar dan met een paar honderd mensen en jarenlang. Niet wachtend op een bus of een trein, maar om je leven te beginnen

Wat een onrecht... Ik lees kleine stukjes tegelijk, het is gewoonweg te deprimerend.

This is hard to read. What injustice... I only read a few pages each time, it's to depressing.

'Wat als je per ongeluk de verkeerde vermoordt?'

Hele intrigerende vraagstukken tot nu toe.

Al na 45 bladzijden vraag ik mij af in wat voor land ik eigenlijk leef... :(

'Connie was sitting in the same armchair, listening to the rain battering against the window. Heavy and relentless and steady. The wind howled and gusted, chased down the chimney, bringing cold, damp air into the drawingroom. A half-moon, silver, cast its ghostly light over the rough waters surging into the creek in the rising of the tide'.

Wat een onaangename hoofdpersonen...