Antonis > Recent Status Updates

It's great so far, but it's huuuge!

It's great so far, but it's huuuge!

Και κάπου εδώ σταματώ προς το παρόν... Το κείμενο ειλικρινά δεν διαβάζεται, τουλάχιστον στη μετάφραση της Κωστούλας Μητροπούλου. Θα του δώσω κάποια στιγμή άλλη μια ευκαιρία στα αγγλικά, ξεκινώντας το από την αρχή.

Αφού ξεπέρασα μια αψυχολόγητα μακροσκελή εισαγωγή, μπήκα στην καθαυτού αφήγηση και φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον, αν και κάπως παραφορτωμένο με περιγραφές, δείγμα της ηλικίας του βιβλίου. Πολύ καλή μετάφραση!

Διαβάζοντας τον καιρό του κορωνοϊού, κάποιες φράσεις γνωρίζουν πικρή επαλήθευση:
“[Την άνοιξη του '59] ο κόσμος δεν είχε ιδέα ότι οι ιοί ήταν πιο έξυπνοι από τα ανθρώπινα πλάσματα και νόμισε πως σύντομα θα ανήκαν στο παρελθόν.”

Στο 2ο μέρος του 1ου βιβλίου, «Ένας έρωτας του Σουάν», το κλίμα, ο τόπος, ο χρόνος και το κεντρικό πρόσωπο αλλάζουν· βρισκόμαστε στο Παρίσι, σε χρόνια πριν τη γέννηση του αφηγητή και παρακολουθούμε τον Σουάν, που εμφανίζεται ελάχιστα και στο πρώτο μέρος, να περνά από όλα τα στάδια του έρωτα -και της ζήλιας- του για την Οντέτ. Ο Προυστ εδώ μιλά με εξαιρετική ενάργεια όχι μόνο για τον έρωτα, αλλά και για τη μουσική.

«Μιλούσε με δυσκολία, σαν να 'χε ζυμάρι στο στόμα κι αυτό ήταν συμπαθητικό, γιατί πρόδινε λιγότερο μια δυσκολία στη γλώσσα παρά μια ψυχική αρετή, κάτι σαν υπόλειμμα από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας που δεν τον είχε εγκαταλείψει ποτέ. Όλα τα σύμφωνα που δεν μπορούσε να προφέρει έδιναν την εντύπωση πως ήταν αντίστοιχες σκληρότητες για τις οποίες ήταν ανίκανος.»

Μετά την ανάγνωση του πρώτου μέρους του πρώτου τόμου μπορώ να πω με ασφάλεια ότι ο Προυστ επιχειρεί εδώ κάτι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον, παρότι οι διαρκείς περιγραφές και το ότι στην κυριολεξία δεν συμβαίνει τίποτα δεν βοηθούν πολύ στη διαρκή εγρήγορση του Ιδανικού Αναγνώστη του. Σπουδαίο κείμενο, αλλά θέλει τον χρόνο του, οπότε αποφάσισα να το διαβάζω κατά μέρη και εμβόλιμα να διαβάζω κάτι άλλο.

Κάτω από τα πλατάνια της Σαμοθράκης και τον άστατο ουρανό της, δίπλα στο κύμα και πάνω στα Θερμα, αυτό το λαβυρινθώδες βιβλίο με έχει παρασύρει στις άλλοτε αποκαρδιωτικά δύσκολες (ιδίως στο πρωτότυπο) και άλλοτε αληθινά εντυπωσιακές σελίδες του. Το πιο προκλητικό βιβλίο που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα.

The first stories seem written by someone who was still searching for his own voice, but after the seventh, very bukofskian, short story ("What's in Alaska?"), I read four great ones; "Neighbors", "Put Yourself in My Shoes", "Collectors", "Why, Honey?" (the latter reminded me of Stephen King's style), and they are getting better all the time.

Just finished Gardens of the Moon; I found it chaotic in the beginning & in the first chapters it was difficult for me to identify with any of the characters or to understand what is going on, for that matter. Fortunately, it got better further on, especially after the action moved to Darujhistan & the various threads of the plot intertwined. I have to read the next book of the series to give a more definite opinion.