Par. > Recent Status Updates

هر جمله و هر صفحه‌ش رو دارم چندبار می‌خونم.
انقدر بازی با کلماتش قشنگه،
انقدر قشنگ تسلطش به زبان رو به رخ می‌کشه،
که آدم توی جهنم هم کیف می‌کنه.

To me she said: ‘There is no sorrow greater than, in times of misery, to hold at heart the memory of happiness.’

توی این روزهای جنگ، هیچ‌چیز مثل افسانه‌های باستانی تسکینم نمیده.

“And he who has deserved to drink from the ocean of life deserves to fill his cup from your little stream.”

اولین بار نزدیک پونزده سال پیش خوندمش و الان که دارم دوباره میخونمش، با خودم فکر میکنم «آخه تو اون موقع چی از این کتاب میفهمیدی بچه؟»
امیدوارم پونزده سال دیگه هم بتونم دوباره بخونمش و میزان تغییر خودم رو باهاش اندازه بگیرم.

کتاب فارسی‌زبان (نه ترجمه) بهم معرفی کنید لطفاً.

چون که معتاد شدم و باید خودم رو ترک بدم.

چقدر خوندنش دردناکه. چطور همچین کتاب سطحی و بیل گیتس توانست پس ما می‌توانیمی انقدر مشهور شد؟
کاش به جاش یه مقاله‌ی پنج صفحه‌ای می‌نوشت.

یکم زرد شروع شد ولی به عنوان یک درونگرا نیاز دارم یکم دلداری بخونم.

همین الان طولانی‌ترین ریویوی عمرم رو نوشتم و چقدر خوشحالم که این‌کار رو کردم. برای نوشتنش کل کتاب رو ورق زدم و متوجه دونه‌های جدیدی شدم که نویسنده در طول کتاب پاشیده بود تا بعدا سبز بشن.
درود بر ریویوها و ریویو-نویس‌ها

آخرین کتاب سال ۹۸ رو انتخاب کردم.
امیدوارم همون‌قدر که فکر می‌کنم خوب باشه.
از این تریبون استفاده می‌کنم و از کار روزگار تشکر می‌کنم که این همه بیکاری و فرصت کتاب خوندن رو به ما عشاق همیشه در حال دویدن عرضه داشت.

دوست دارم دنیا رو از دریچه‌ی چشم آقای هراری ببینم. برای تازه نگه داشتن این دریچه، ماهی چند برگ ازش می‌خونم.

دوست دارم دنیا رو از دریچه‌ی چشم آقای هراری ببینم. برای تازه نگه داشتن این دریچه، ماهی چند برگ ازش می‌خونم.

جلد اول جنگ و صلح تموم شد.
‏متأسفانه قصد ندارم برم سراغ جلدهای بعدیش.
‏سرعت دریافت و پردازش داده‌م خیلی بیشتر از کتابه و حوصله‌م سر می‌ره.
شخصیت‌پردازی‌ها رو دوست داشتم. چالش‌های پیش روی هر شخصیت رو هم. اما بین این کنش‌های جذاب، یک دنیا جزئیات بیان شده بود که آرامش کافی برای دل دادن بهش رو نداشتم.
‏آیا دوره‌ی کلاسیک خوانی‌م به راستی به سر آمده؟

از کجا قدرتش را پیدا می‌کنی که این کارهای پوچ، این هزاران هزار نقشه را که به هیچ کجا نمی‌رسند، این تقلاها برای بیرون آمدن از فلاکت خردکننده، تلاش‌هایی را که همیشه مرده‌زاد به دنیا می‌آیند، پیش ببری. و این همه به خاطر این که یک بار دیگر به خودت ثابت کنی که سرنوشت لاعلاج است، که هرشب باید پای دیوارت و زیر دلشوره‌ی فردا که هر بار شکننده‌تر و کثیف‌تر از روز پیش است، سقوط کنی.

اى كاش فقط به جهنم رفتن بود؛ كاش همه اش همين ميبود. و تمام. كاش تمام چيزها تمام ميشد و هيچ كس هم آن جا نه جز او و من. چه ميشد اگر كارى چنان وحشتناك مرتكب شده بوديم كه همه از جهنم ميگريختند جز ما.

خوشحالم كه در سن بيست و چهار سالگى چنين فيكشن قوى اى دارم كه براى اولين بار بخونمش.
من همچنان سرسختانه معتقدم كه كتابا خودشون به موقعش صدات ميكنن.
:)

بيچاره ها هرگز يا تقريباً هرگز به چون و چراى اين همه بدبختى شان كار ندارند. فقط سايه ى همديگر را با تير ميزنند و همين برايشان كافى است.

افست خوندن سخته :/

فعلاً از يالوم اشباعم.

انتظار داشتم سبك تر باشه

در يك سال گذشته فقط ده تا كتاب خوندم. البته هيچ وقت اعتقاد نداشتم هركى تعداد بيشترى كتاب خونده برنده ست! ولى به نسبت حالت آرمانى خودم، خيلى عقبم. خيلى.
بخشى از اين عقب بودن رو مديون رشته ى عزيزم، داروسازى هستيم. كه باعث شده روز به روز كمتر كتاب بخونم و بيشتر مقاله.
ولى پيش و بيش تر از اون، اين اسمارت-فون احمق.
Which is eating me alive
كاش كه تو سال آينده موبايلم رو دورتر بذارم و ماتيلدا تر باشم.

ميريم كه يه سفر طولاني رو شروع كنيم...

امر خيالي امر ناموجود نيست، بلكه امري است با مرتبتي ديگر.

رويا تلاشي است براي واداشتن مان به جذب چيزهايي كه هنوز هضم نشده اند. تلاشي است براي التيام يافتن.

اين موبايل هوشمند داره حسابي احمقم ميكنه :'(