verweven > Recent Status Updates

herself was forgotten in him

It's a mystery. That's what the priests and the masters tell you, everything is a mystery and you have to believe what you're told.

It's lovely to know the world can't interfere with the inside of your head.

Natuurlijk, hij had een leven achtergelaten. Daar was hij weggegaan. Voor mij was hij degene die was gekomen.

Ook in de ochtend wilde ik de sterrennacht in lopen.

Toen ik van hem wegliep, besefte ik dat mijn ooit zo dierbare alleen-zijn al lang geleden was overgegaan in een vlucht van de mensen.

Ik heb iemand nodig die me tegenspreekt. Iemand die mij niet per se mag. Een onafhankelijke geest.

In die doodgewone oude man had zij als eerste iets weten te ontdekken waarvan je kon houden.

Colette heeft besloten dat het tijd is voor soep. Ze is zeldzaam gelukkig en dat gevoel zet zich bij haar om in soep.

Je verheldert, je duidt. En hoe meer je duidt, hoe mistiger alles wordt. En achter die mist van je lezingen en interpretaties ontstaat de chaos waarin de leugen gedijt.

Wat, kon je je afvragen, was het verband tussen de man die in hoogsteigen persoon verantwoordelijk was voor de veiligheid van de digitale wereld en een stijltang?

De roman is tegenwoordig nog de enige machine die betekenis zoekt in een vat vol gegevens.

Wat was het huwelijk anders dan dat je elkaar tot een favoriet personage maakte, iemand die je wilde leren kennen? Hij dacht dat door de opkomst van kunstmatige intelligentie het huwelijk steeds belangrijker zou worden als alternatieve bron van kennis.

Alles wat echt was kromp, en alles wat niet bestond, groeide.

Maar hoe langer ze rondreisde en hoe meer ze zag van de wereld buiten haar werkkamer en haar keuken, hoe stelliger ze ervan overtuigd raakte dat de werkelijkheid, die groter bleek te zijn dan haar beleidsruimte, verhaal zou komen halen. Je kon je niet altijd achter je beeldschermen blijven verschuilen.

'We houden er rekening mee dat Google binnenkort als een kauwgumbal uit elkaar spat.'
'Zeepbel', reageerde Colette automatisch.
'Kauwgum', zei de minister. Ze strekte haar benen. 'Met van die draden die in je gezicht blijven plakken.'

Ze liet zich erop voorstaan dat ze nooit romans las. Ze wantrouwde ze. Ze waren geen bron van informatie. Niet van waardevolle informatie althans, en de kennis die ze boden was dun. Vandaar dat ze had besloten zich terughoudend op te stellen tegenover de literatuur. De wereld was al chaotisch genoeg.

Het is een lievelingswoord van mijn collega Ryan Jacob, die ik uit het conferentiecircuit ken. 'Dependances.' Vooral omdat het niets betekent.
'Hoe moet ik me dat voorstellen? Waar zijn die gebouwen?' Ryan maakt een vage beweging met zijn hand. 'In de lucht', zegt hij.

'Onze geest afsluiten voor de roman? Voor het plezier dat lichaam en geest ons bieden?' riep hij krachtig vanaf zijn katheder. 'Onze morele keuzes uitbesteden aan autonome systemen? Alles bij elkaar opgeteld betekent het de dood van het individu.'

Millennia lang hebben we ons zorgen gemaakt of we zelf wel keuzevrijheid bezitten. De theologen kwamen er niet uit, maar dat was niet erg, want God was een geduldige tegenspeler. In ieder geval is Hij stukken geduldiger met ons geweest dan de technologie nu is. Met haar almacht. En haar alwetendheid.

Ik staarde gebiologeerd naar de tekst op mijn scherm en besefte dat de tekst via het scherm gebiologeerd naar me terug staarde.
Ik sprak niet meer, zou de grote filosoof Heidegger zeggen. Ik werd gesproken.
Ik deed niet meer, ik werd gedaan.