Bita > Recent Status Updates

براى امثال ما جوانان امروزى هيچ اهانتى بدتر ازين نيست كه بِه او بگويد همه چيزش مثل همه ست، يا هنر خاصى ندارد و خلاصه يك آدم عاديست.

بعد او را از وسط شهر به ميدان اعدام برده اند.. من گمان مى كنم كه محكوم ضمن اين گارى سوارى صبحگاهى از مهلت كوتاه خود يك ابديت مى سازد. لابد ضمن راه با خود مى گفته است: 'هنوز فرصت زيادى دارم. هنوز به اندازه ى سه كوچه زندگى مانده. از اين يكى هم كه بگذرم آن يكى مانده، كه سمت راست آن يك نانوايى ست. هنوز تا نانوايى وقت مانده.'

برگشتم و يك گولدن را روى مانك گذاشتم. و جدن وقتى آدم در كشورى بيگانه، دور از وطن و كس و كارش، تنهاست و نميداند كه همان روز چه خواهد خورد و ميخواهد آخرين گولدن خود را، آخرينش را، به خطر اندازد، احساس عجيبى دارد. اما خطر كردم و بردم...اين يك واقعيت است، گاهى آخرين گولدن چه كارها ميكند! اگر شكستم را پذيرفته بودم، اگر جرات تصميم نميداشتم چه شده بود؟..فردا، فردا، همه چيز تمام خواهد شد.

-به نظر ما ابديت هميشه مفهمومى نامعلوم دارد كه دامنه اش بسيار وسيع است! آخر چرا بايد وسيع باشد؟ حال تصور بفرماييد كه به جاى همه ى اين خيالها، ابديت عبارت باشد از اتاقى كه مانند حمام ده دودزده و در گوشه و كنارش عنكبوت بإشد و تمام ابديت عبارت از همين باشد

-خب آنهايى كه واقعا نابغه هستند، يعنى آنهايى كه اجازه كشتن دارند، قاعدتا بايد هيچ رنج نبرند، حتى بخاطر خونى كه ريخته شده؟ -لفظ بايد براى چيست؟ در اين مورد نه امرى و نه نهيي موجود است، اگر دلش بِه حال قربانى بسوزد بگذاريد رنج برد... رنج و درد لازمه قوه دراكه پهناور و قلب عميق است. و بعد ناگهان متفكرانه، يطورى كه حتى با لحن سخنش مغايرت داشت، گفت: - مردم واقعا بزرگ، به نظر من بايد در دنيا غم را بزرگ احساس كنند

كلمه ى وحشتناك، درست مانند چفت آن "در"، بر روى لبهاى او جست و خيز ميكرد و چيزى نمانده بود كه آزاد شود. كافى بود كه آن را آزاد بگذارند، كه بر زبان رانده شود. -چطور اگر من پيرزن و ليزاوتا را كشته باشم؟ و به محض اداى اين سخنان راسكلنيكف بخواد آمد.

چقدر دلم براى التهاب اين كتاب تنگ شده بود، براى اوج بى نظيرش در آپارتمان آليونا ايوانونونا، فكر نميكردم دوباره خوندنش هم قلبم را به شماره بندازه

كار او، همچون همه ى دستاوردهاى بزرگ ادبى، پديده ايست در مقوله ى زبان، نه فكر. اسمش هم "گا-گول" است و نه "گو-گل". "ل" آخر "ل" اى است كه آرام تحليل ميرود و در زبان انگليسى مشابهش را نداريم. اگر آدم نتواند حتى اسم نويسنده را درست تلفظ كند، نمى تواند اميدى به درك آثارش داشته باشد.

خوندن فصل اول كه مربوط به نفوس مرده ى گوگول بود، باعث شد ترغيب بشم دوباره نفوس مرده رو بخونم

می بینم که هنوز معتقدید بالاخره بشر روزی فضایلی را که مصالح و منافعش در آن است در می یابد و... آن وقت عاقلانه رفتار خواهد کرد...اما غافل از اینکه به همان نسبتی که زندگی بسیار عاقلانه ای درست می کنیم در اثر همان خسته کننده بودن و یکنواخت بودن آن ، چه فکرها که برای مردم پیش نمی آید.... او می خواهد این حق را داشته باشد که بتواند حتی احمقانه ترین کار را برخلاف همه قوانین آرزو کند و انجام دهد

چيزهايى هم هست كه انسان حتى از آن كه آنها را پيش خودش اقرار كند و بگويد مى هراسد. اين گونه چيزها در انديشه ى هر انسان متفكر و تربيت شده و فهيمى است؛ بسيار هم هست. يعنى كم كم در خاطر او جمع مى شود، به طورى كه مى توان گفت هر چه انسان بيشتر "تربيت شده" باشد، به همان نسبت از اين مطالب نگفتنى بيشتر دارد.

اما كسانيكه دستم را رفيقانه فشردند تعدادشان زياد نبود، ديگران مى فهميدند كه من همين لحظه مرد ديگرى خواهم شد، آنان مى دانستند كه من در شهر آشنايانى دارم و هم اكنون نزد "مسيو" ها بازميگردم و مانند يكى از آنان پهلويشان جا ميگيرم. آنان تمام اين چيزها را ميفهميدند و با آنكه دست دادنشان خصوصى و صميمانه بود، احساس ميكردم نه با يكى از خودشان، بلكه با يك "مسيو" خداحافظى ميكنند.

اما ضربه ى نخستين، چه بدو پولى داده و چه نداده باشند، از ديگر ضربات شديدتر است و آن را با تمام قوا فرود مياورد. آيا ميخواهد ناگهان قربانى را براى ضربات بعدى آماده كند؟.... آيا فقط ازين لحاظ چنين رفتارى ميكند كه از آغاز كار بدو بفهماند با چه كسى سروكار دارد؟ در هر حال، پيش از شروع مجازات، دژخيم خود را تهييج شده احساس ميكند، وى از نيرو و عمل خود آگاه ست، بازيگريست كه در تماشاچيان در آن واحد تحسين و وحشت بوجود مياورد.

زندانى براى تهيه ى پول حرص و ولعى دارد كه تا حد تشنج و تاريك شدن ديده ى عقلش پيش ميرود. اگر وى در هنگام خوشگذرانى و تفريح مثل پوشالى كه از دهانه ى رنده در ميايد، پول به اين طرف و آن طرف ميپاشد، اين كار براى بدست آوردن چيزى ست كه از پول نيز پربهاترست.چه چيزى براى وى گرانبهاتر از پول است؟ آزادى، يا دست كم فكر آزادى از دست رفته و زندانيان بسيار خيالباف و رويايى هستند.

هرگز يك فرد عادى، محكومين به اعمال شاقه را از هيچ جهت سرزنش نميكند، هر قدر هم كه جنايت وى وحشت آور باشد مردم به علت مجازاتي كه تحمل ميكند و به علت بدبختى اش او را مى بخشايند، بى جهت نيست كه ملت ما، جنايت را "بدبختى" و و جانى را "بدبخت" مى نامند.

بعدها دريافتم دريافتم كه زندانيان علاوه بر محروميت از آزادى و انجام كار اجبارى، يك مجازات دردناكتر را نيز تحمل ميكنند و آن همزيستى اجبارى ست.

براى كسيكه از آزادى محروم شده، بهاى پول ده برابر مى شود.

هرگز نتوانسته بودم اين شكنجه ى وحشتناك را تصور كنم كه انسان در عرض ده سال زندانى شدن، نميتواند حتى يك دقيقه نيز تنها بماند.

زخم هايش التيام نميافتند و گويا عمدن تلاش ميكرد با اين رفتار اسرارآميز حتى نمك بر آنها بپاشد و ناسورترشان كند، با اين بى اعتمادى بِه همه ى ما، تو گويى با اين خودگزينىِ درد و رنج، اگر بتوانم اينطور توصيفش كنم، به درد و رنجهاى خودش ميباليد و از آنها لذت ميبرد

رفيق، نوشيدن بهتر است. مثلن خود من، وقتى دراز ميكشم روى كاناپه خيال ميكنم كه هومرم يا دانته، هر چه دلم بخواهد خيال ميكنم ديگر. ولى تو نميتوانى خيال كنى كه دانته يى يا فردريك بارباروسا، اول به اين خاطر كه ميخواهى خودت باشى و بعدش هم به اين خاطر كه براى تو آرزو كردن ممنوع است، چون قلم به مزدى. من خيالات را دارم اما تو واقعيتها را

طوفان فصل اول به آرامی فرو نشست و حالا پیش رو انگار دریایی وسیع و زیبا دارم