Farzin Khaki > Recent Status Updates

جالبه که متن کتاب فارسی هست و کمتر از عبارات عربی اصلی که توی تاریخ اومده استفاده شده، و همین متن فارسی هم با ذوق و اطناب خاصی نوشته شده، که کتاب رو به مرزهای یک اثر ادبی مستقل نزدیک می‌کنه.

بررسی تکاملی (فرگشتی) خنده خیلی جالب بود.
لامصب هر موضوعی رو می‌بری در قالب تکامل جذاب میشه. 😄

دارم فکر می‌کنم کاش یه رمان ایرانی می‌خوندم که می‌تونستم جهان‌ش رو بفهمم...

فصل‌های اول بیش‌تر به عنوان کتاب می‌خورد: «چگونه ادبیات به تاریخ شکل داد؟»
اما فصل‌های بعدی بیش‌تر در نقطه‌ی مقابل است: «چگونه تاریخ به ادبیات شکل داد؟»

همه‌ی آدم‌ها مشتری‌های ما هستن. تا جای ممکن، نباید گذاشت مشتری بپره.
این یعنی ارتباط!

خلاصه‌ی لذت‌بخشیه از تاریخ فکر و فلسفه.

جمع‌آوری بودن مطالب کتاب، وقتی که یک‌باره لحن متن تغییر می‌کند، بدجوری توی ذوق می‌زند!

«اگر از اخبار خوش‌تان نمی‌آید... بیرون بروید و خبرساز شوید!»

ترجمه خیلی تر و تمیزه، اما متن کتاب خیلی یَخه...

کسی که به علم غیر نافع می‌پردازد مانند کسی است که درس اژدهاکشی می‌خواند. او پس از آنکه اژدهاکشی یاد گرفت، بی‌کار و معطل مانده بود و برای امرار معاش یک واحد آموزشی تأسیس کرد و در آن به آموزش اژدهاکشی مشغول شد. یکی از دانش‌جویان او که اژدهاکشی را فراگرفته بود، به او گفت: استاد، این علم را فراگرفتم، اکنون چه باید انجام دهیم؟ استاد گفت: شما نیز یک مؤسسه دیگر درست کنید و همین علم را به دیگران بیاموزید.»

در گشودم
قسمتی از آسمان افتاد در لیوان آب من
آب را با آسمان خوردم

مثال‌های کتاب که به عنوان شواهدی برای ادعاها و یافته‌های نویسنده عمل می‌کنند، از عادات فردی انسان‌ها تا رسوم و فرهنگ تمدن‌های گوناگون را شامل می‌شوند. این رمزگشایی از رفتارهای انسانی یک شعف و هیجان خاص برای خواننده دارد.

قتل مه‌تاب به فرمان نئون

در هوای دوگانگی
تازگیِ چهره‌ها پژمرد

در نهفته‌ترین باغ‌ها
دستم میوه چید
و اینک شاخه‌ی نزدیک!
از سر انگشتم پروا مکن
در بی‌تابی انگشتانم
شور ربایش نیست
عطر آشنایی است

آنچه نیاید به دل خیالِ فریب است

از کتاب:
زمانی که تجربهٔ غرقگی تمام می‌شود، فرد نه‌تنها به‌لحاظ درونی احساس انسجام می‌کند، بلکه با مردم و کل دنیا، بیش از قبل احساس «با هم بودن» می‌کند.

آن بخش از واقعیت که هشیاری منعکس می‌کند، چیزی است که ما زندگی خود می‌دانیم: مجموع همه‌ی چیزهایی که از زمان تولد تا مرگ شنیده‌ایم، دیده‌ایم، احساس کرده‌ایم، آرزو داشته‌ایم و از آن‌ها رنج برده‌ایم.

توضیحات از صفر شروع نمیشه و بیش‌تر مناسب دانش‌جوها و آشنایان به علم پزشکی است.
اما تصاویر هیجان‌انگیز کتاب برای همه مناسبه.

«شایسته است هر چند وقت یک بار از تمتع بردن از لذات زندگی بازایستیم و زمانی را صرف تأمل دربارهٔ از دست دادن همان چیزی کنیم که داریم از آن لذت می‌بریم.»

مقدمه‌ی کتاب نسبتاً خوب و جذاب شروع شده و کتاب ترجمه‌ی خوبی هم داره.
هرچند احتمال میدم که این کتاب نتونه تغییر شگرفی در تفکر و زنده‌ایِ من ایجاد کنه :)
با توجه به این‌که پیش‌تر هم در «تسلی‌بخشی‌های فلسفه»، دوباتن بخش دوم کتاب رو به سِنِکا اختصاص داده بود و با تفکرات رواقی آشنا هستم.

به نظرم بهتره در عنوان روی جلد به جای «نظریه» بنویسن «فرضیه». چون کتاب اولاً پر از ارجاع به آزمایش و تجربه‌هایی است که خیلی‌هاش قابل اتکای علمی نیست. ثانیاً از کنار هم قرار دادن همین شواهدِ بعضاً نامحکم، عده‌ای نتیجه‌گیری‌هایی کردن که بیان غیر دقیق و حتی غیر علمی داره و خیلی‌هاش قابل آزمایش هم نیست. بنابراین اسم این نتیجه‌گیری‌های پراکنده، غیر دقیق و غیر قابل اثبات رو نمیشه گذاشت نظریه، و فرضیه واژه‌ی درست‌تری است.