Esra > Recent Status Updates

60.Bölüm

Artık düşündüğüm hiçbir senaryonun mümkün olmadığını anlıyorum. Aradan o kadar zaman geçti, sen aynı sen misin? Ben aynı ben miyim?

İnsanın sabahları uyanınca kafasını bıraktığı yerde bulma­sı büyük nimet. Son zamanlarda bu hususta epey güçlük çe­ kiyorum. Sen gittiğinden beri kafamı hiçbir yerde bulamıyo­ rum

Elele mi gidecekler yoksa her biri kendi yoluna mı? Beklemeye niyet ediyorum, o kadar merak ediyorum ki... ama hayır, bu kadarı yeter, uzaklaşmam gerek. .
Yoldan geçenler var, durmuş onlara bakıyorlar, meraklı, duygulanmış... ama ben onlara aynı biçimde bakamam. Ben yoldan geçen biri değilim ki...

Birdenbire, yoğun ama pek hak edilmemiş bir coşkunun ortalık yerinde duyulan kaygıyı duyuyorum. Köşe başında, kıskanç bir rakip gibi felaketin pusu kurduğu kaygısını duymak!

Gelecekten çok, geçmişe mi bakıyordu? Bunu söylemek kolay değil. Alt tarafı gelecek, özlemlerimizden kuruludur, başka neden olacak?

Matem günleri geçtikten sonra bile, koridorlarda aynı bakış, aynı soluklanmayla dolaşıp durdu. O zaman bir şeyi kabul etmek zorunda kaldılar. Artık en sevilen, şımartılan, onca neşeli, onca hoş kız, sevdiği birinin kaybına ağlamıyordu, düpedüz aklını yitirmişti. Belki de ilelebet.

Herne ise galiba bütün dünyada bilim için önemli bişey yapan tek aptal insan benim. Ben bişey yaptım ama ne yaptımı hatırlamıyorum. Ama ne yapmışsam Warrendakilere ve bütün dünyada benim gibi olan bütün insanlara yapmış sayılırım.

Bişeyler bilmek ve akıllı olmak güzel bişey ve keşke dünyadaki herbişeyi bilseydim diye düşünüyorum. Keşke diyorum şu anda tekrardan akıllı olabilsem. Eğer olabilseydim oturur durmadan okurdum.

Ona artık senden hoşlanmıyorum dedim ve artık akıllı olmakda istemiyorum dedim. Bu doru deyil ama. Onu hala seviyorum ve hala akıllı olmak istiyorum ama gitsin diye öyle söylemek zorundaydım.💔💔💔💔💔💔

“Sadece yalnız bırak beni... Ben kendim değilim. Paramparça oluyorum ve seni burada istemiyorum.”

“Ben de, ama sen eskiden sahip olduğun bir şeyi kaybettin. Senin bir gülümsemen vardı...”
“Boş ve anlamsız bir gülümseme...”
“Hayır, sıcacık, gerçek bir gülümseme, çünkü sen insanların seni sevmesini istiyordun.”

“Her şeyin benim onları koyduğum yerde olmasını istiyorum. Her şeyi bir bakışta görmek istiyorum. İçinde, göremediğin ve kontrol edemediğin bir şeylerin olmasının ve her şeyin parmaklarının arasından kayıp gitmesinin ne demek olduğunu sen bilemezsin.”

Alice’in burada benim yanımda olmasının tek kötü tarafı, mücadele etmek gerektiğini hissetmem. Zamanı durdurmak, kendimi bu zeka düzeyinde dondurmak ve Alice’in gitmesine asla izin vermemek istiyorum.

Ama şimdi biliyorum ki, hepinizin atladığı bir şey var: Sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve eğitim beş para etmez.”

Ama bu rüya ve anı karmaşasının derinlerine gittikçe, duygusal sorunların zihinsel sorunlarla aynı şekilde çözülemeyeceğini anladım. Dün gece kendimle ilgili olarak keşfettiğim şey buydu. Kendime, etrafta kaybolmuş bir ruh gibi dolaştığımı söyledim ve sonra baktım ki ben gerçekten kaybolmuşum.

Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler? Kısa bir süre önce, kendimin de – aynen bu çocuk gibi – enayice palyaço rolünde oynamış olduğumu düşündükçe öfkemden kuduruyordum.
Ve bunu neredeyse unutmuştum.

Her seferinde, filmleri seyrederken bir suçluluk duygusu altında ezildim. Her birinin yarısında kalkıp bir başkasına girdim. Kendime, hayatımda eksik olan bir şeyi bulmak için hayal dünyasında bir şeyler aramakta olduğumu söylüyordum.

kitap 325 sf.

Demek ki bir insan kendisini böyle aşağılamaya başlarmış – yani yanlış iş yaptığını bilmesine rağmen kendisine hakim olamayarak...

.neredeyse hiçbir zaman sevgiyle hatırlamadığı o günler için şimdi duyduğu özlem onu şaşkına düşrüyor. keşke her şey bu kadar basit olabilse, keşke şimdi üçü birlikte bir arabada eve doğru yol alabilseler..

..neredeyse hiçbir zaman sevgiyle hatırlamadığı o günler için şimdi duyduğu özlem onu şaşkına düşrüyor. keşke her şey bu kadar basit olabilse, keşke şimdi üçü birlikte bir arada eve doğru yol alabilseler...

yaramın nerde olduğunu bilmiyorum. yalnız bir yerlerim acıyor. çok acıyor...sonra canım çekilir gibi oluyor...ama durmayalım

“Bir müddet daha düşününce dünyada hiçbir yere bağlı olmadığını hissetti ve içten içe bu kadar yabancı olduğu bu hayatta kendisini birçok kayıtların kuşatmasına, ondan, istediği gibi hareket imkanlarını almasına müthiş içerledi.”

gariki bahri isyanım dahilek ya resulallah