Rozhan Sadeghi > Recent Status Updates

"There is an interesting feminist reading of this part of Medusa's story, which suggests that we might see Athene's transformation of Medusa as an act of sisterly solidarity. In this interpretation, Athene saves Medusa from further sexual assault by making her undesirable to make gods who can and do force themselves on her. Medusa is also armed against attackers, because she has the power to turn them to stone."

"But often I could not talk. Language left me. I was in the place before I had any language. The abandoned place."

«از نون خوردن هیچکی نمی‌میره، کشته‌ها رو اون‌ها می‌کشن نه مرغ نخوردن.»

I've read a lot, I'm engaged but I still don't feel attached to the characters, I need more "feelings".

At the intersection of Iranian-ness and Midwestern-ness was pathological politeness, an immobilizing compulsivity to avoid causing distress in anyone else.

هر روز مستأصل به روایتی چنگ می‌زنم که نگهم داره، هر روز.

دوستان، من مدت‌ها بود رمانی نخونده بودم که انقدر به قلبم نزدیک باشه (هر چند که اسم گذاشتن برای فرم این کتاب خیلی سخته.)
می‌خوام گریه کنم از میزان شگفت‌انگیز بودنش، و شکر به جا بیارم خدایان Muse رو که برامون ادبیات رو به جا گذاشتند.

این فصل در مورد الهه‌های سومری و مصریه و از بس درخشانه که سر کلاس مزخرف دانشگاه واقعا داشتم جلوی خودم رو می‌گرفتم از ذوق کل کلاس رو راه نرم و بلند بلند برای همه نخونم تیکه‌هاییش رو. (البته که هیچکس هم قرار نبود قدر بدونه.)

“Every moment of the present is loaded with a no-longer extant past and is at the same time pregnant with a future. Experience itself is a combination of a presence and absence.”

- We are all the children of the Gods, one way or another and must do their bidding.
+ No! We are children of Prometheus and we have our own fire and will.

و بعد حس‌شان نسبت به مرده‌ها، بسیار دوستانه است در یک کلام دوستانه است و گرچه ناگزیر اما نه غمناک و گرچه پیش‌آمدنی اما نه شوک‌آور.

«با وجود دشواری‌های ماجرای‌ام، با وجود بغض‌ها، تشویش‌ها، و تردیدها، با وجود هوس‌هایی که باید کنار بگذارم، من بی‌وقفه در دل خود به عشق به عنوان ارزش آری خواهم گفت.»

همین و تمام!

“Demeter and Hestia, goddesses of fertility and the hearth, are the two Olympians with the least interest in or connection to warfare of any kind. Their concern is with the women and children left at home, with the grieving families and with the workers and slaves who labour in the fields and vineyards, with those – as a phrase from our time has it – who keep the home fires burning.”

«دخترهای برای اینکه مقبول بمانند و دختر «خوبی» باشند باید هر گونه میل جنسی را در خود سرکوب کنند و جز عشق و تک‌همسری انتظار و آرزویی نداشته باشند. نقش این معیار کاذب، محدود کردن عرصه‌های خصوصی و عمومی زندگی زنان جوان است تا انطباق ایشان با الگوی جنسی موردنظر، یعنی الگویی که در نهایت از ایدئولوژی خانوادهٔ هسته‌ای نشأت می‌گیرد، تضمین شود.»

Achilles has two futures. One is a life of serene happiness, a long life blessed with children, pleasure and tranquillity. But a life lived in obscurity. His name will die with him.’
‘And the other future?’
‘The other life is a blaze of glory such as the world has not seen. A life of heroism, valour and achievement that outshines Heracles, Theseus, Jason, Atalanta, Bellerophon, Perseus …. But a short life.

راه‌حل خدایان نوردیک برای هر مشکلی:
فِرِیا، الهه‌ی زیبایی، عشق، باروری، سکس، طلا و... رو بدیم به دشمنامون.

اسم‌هاشون سخته، به اسطوره‌های یونانی عادت کردم و کما اینکه دارم کیف می‌کنم از صدای نیل گیمن، ولی برای هر صفحه‌ش دارم جون می‌دم :))

«نه تو و نه آن شاه‌دختت نباید امید می‌داشتید که عشق مرا خوار کنید، مرا به ریشخند گیرید و پس از آن سعادتمند زندگی کنید؛ و نیز کرئون، آن میانجیِ زناشویی، نباید امید می‌داشت که مرا از این سرزمین برانَد بی آنکه کیفر بیند. پس، باز هم بگو. اگر می‌خواهی مرا ماده‌ببر بنام، یا هیولایی که در کرانۀ توسکان پدیدار می‌شود. این‌ها را دیگر به پشیزی نمی‌گیرم، من قلب تو را از سینه‌ات بیرون کشیده‌ام.»

می‌خونم و اشک می‌ریزیم که مردی این چنین سنگدل، برای تمامی جفاها در حق همسرش، در حق همسر عاشقش، بهانه‌تراشی می‌کنه.

اگر من راهی یا ابزاری یافتم تا با آن شویَم را برای این ستم‌ها که بر من روا داشته کیفر دهم، از شما خواهانِ یک چیزم: خاموشی‌تان. زن در بسیار جاها آفریده‌ای ترسوست، که دلِ ستیزه ندارد و چشمش بر رویینه خیره می‌ماند؛ اما اگر در عشق بر او ستم کنند، دلی مرگ‌آورتر از دل او نیست.

آه این فصلش خیلی گیج‌کننده‌ست. هزاران هزار اسم، هزاران هزار زاد و ولد، هزاران هزار پیشگویی.

‏دارم اصل داستان پگاسوس رو می‌خونم و واقعا سرخورده‌ام که پگاسوس مذکر بوده. بابا یعنی چی آخه؟ من همونیم که بچگی روزی صدبار «باربی و جادوی پگاسوس» رو می‌دید.

خیلی تلخه، ولی خیلی درسته.

We have a special appearance by my favourite god, Prometheus 😍

واقعا کتاب من نیست.