Rygard Battlehammer > Recent Status Updates

Yarım bırakıyorum, kitledi bu kitap beni.

İspanya'yı dolaşmaya, azizlerden, filozoflardan, ressamlardan, sanattan ve kültürden sohbet etmeye devam ediyoruz. El Greco hakkında tutkusu hayli ilgi çekici, galiba bir noktada El Greco'ya mektuplar kitabını da okuyacağım. İsa'yı biraz kıssa tatlı adam bu komşu.

Hafif buruk döndük Küba'dan İstanbul'a. Rasim'in resimlerinin akibetine, Zeki Alasya'nın hallerine ayrıca güldüm. Güzel hatırlayacağım bir kitaptı, yazacağım hakkında bilahare.

23. Yeni Ses

Son hikayenin kahramanı Bay Goodhew, hayvanların ölüm anında çıkardığı ses kayıtlarını toplayan bir koleksiyoncu. Her koleksiyoncu gibi de biriktirdikleri zaman içinde özelleşiyor, koleksiyonunun niteliği spesifik bir yöne evriliyor. Hikaye yine aşina olandan, beklentiden farklı bir biçimde gelişiyor. Bence kitabın kapanışı için güzel bir öyküydü.


Kitabın genelinden ise o kadar memnunum ki

Başta biraz teklesem ve sıkılsam da ilerledikçe açıldı. Sinan Çetin'den bahsettiği bölümleri yazarken küfrettiğine o kadar eminim ki :D
Umarım geçtiği sokakları bir gün ben de görebilirim. Kitap bittikten sonra bir kez daha izleyeceğim filmi bu arada.

Hakikaten tatlı bir adam komşu. Yaklaşımlarına, hayatı karşılama biçimine, gevezeliklerine, sözcükleri kullanma biçimine bayılıyorum. Feci şekilde Don Quixote okuma isteği yaratıyor ayrıca.

Odanın kapısı hafifçe sarsılıp gıcırdar. Belki bir esinti ya da böyle bahar akşamları görülen türden hafif bir rüzgardır. Belki de, sessiz adımlarla gelen ve şimdi Drogo'nun koltuğuna yanaşan O'dur. Giovanni bir gayretle dikilir, bir eliyle üniformasının yakasını düzeltir...


Uzun bir süre aklımda kalacak Drogo.

"Ne var?" diye sordu Giovanni.

Bu teğmenin, kendisini, gayet uygunsuz bir şekilde rahatsız etmesinin ne gibi bir nedeni olabilirdi ki?

Karşısındakinin cevap vermediğini görünce daha yüksek sesle ve bu kez hafifçe sinirli "Ne var?" diye tekrarladı.

Hiç tanımadığı teğmen, eyerinin üzerinde dimdik, ellerini ağzına götürdü ve tüm gücüyle bağırarak: "Hiçbir şey, sadece size selam vermek istemiştim!" dedi.

22. Gece Yolculuğu

Melekler Orkestrasının frontman'i Max, tromboncu anlatıcımıza, David Green adlı piyanist oğlanı tanıştırıyor. David muazzam bir müzisyen, aynı zamanda yüreğinde travmatik bir olayın ağırlığını taşıyor. Grup muazzam bir başarı yakalıyor birlikte. Bir süre sonra David bir kadınla tanışıyor, yakınlaşıyor ve mutlu bir hayat yaşadıkça grubun performansı sıradanlaşmaya başlıyor.

Güzel bir öykü.

21. Träumerei*

Bir salonda oturmuş gergin karakterler, ölüm cezası almış olan tuhaf bir genç, gerçeklik ve rüyalar hakkında konuşuyor. İnfaz edilecek kişinin "siz benim düşümsünüz ve uyandığımda hepiniz öleceksiniz" uyarısı ise konuşmanın tonunu belirliyor. Sonunu da sevdim, "merağım var böyle şeylere" ^^

Kitap bitiyor. Sadece iki hikaye kaldığı için biraz üzgünüm.

* Hayal, düş

20. Taşrada Ölüm

Buck Larsen, Amerikan kırsalında bir oraya bir buraya giden, yarışlara katılarak hayatını kazanan bir Chevy sürücüsü.. Prime dönemi, parlak yarış kariyeri ve gençliği geride kalmış. Sadece yaşamına devam etmek, yarışları ilk üçte bitirerek günü geçirebilmek, karnını doyurmak istiyor. Bu kez rakibi ise Pontiac kullanan olan ateşli bir genç, Tommy Linden. Heyecanlı, güzel, üzücü bir öykü.

Barones'in konuşurken Pan'daki karakterden bahsetmesi boş bir detaydı. Glahn'ı şöyle anlatıyor kadın;

Fakat bir hayvandı o; ben ona inanılmaz bir aşkla bağlanmıştım; uzun boyluydu ve güler yüzlü. Besbelli ara sıra Ren geyiği yosunlarından yerdi; çünkü bir erkek geyiğin soluğu gibi kokardı soluğu. Nefesinde av hayvanlarının tadına benzer bir şeyler vardı. Hatırlıyorum, o da bana vurgundu.

Pencereye yaklaştılar ve kuzey çölünün, oradan görünen küçük üçgen bölümünde hareket eden yeni ince siyah çizgileri rahatlıkla seçebildiler; şafak vaktindeki gibi tek bir çizgi yoktu artık, ardı arkası kesilmeyen üç çizgi görülüyordu.

"Savaş, savaş..." diye düşündü albay ve sanki suçlu bir istekmişçesine bu düşünceyi kafasından uzaklaştırmaya çalıştı. Doğan umut şimdi yerini bir endişeye bırakmıştı.

Benoni'nin sonunda kaldığımız yerden devam ediyoruz Sirilund'un öngörülebilir ve sıkıcı halkını izlemeye. Benoni artık bay Hartvigsen olarak tanınıyor. Mack Sirilund'un bir yarısına, Hartvigsen ise kalanına hükmediyor artık.

Şimdilik hikayeyi gözünden izlediğimiz kişi ise kasabayı ziyaret eden Parelius adlı bir öğrenci.

"İlkbahar geldi Mack’ın kızı Edvarda posta vapurundan karaya çıktı. Ama bu bir başka hikâyedir. Rosa adlı bir başka küçük kitapta yazılı."

Nazi'ye bak, son anda karakter unlock edip merak yaratıyor. Tamam onu da okuruz. Kitap Açlık ve Pan'ın yanında çok basit ve önemsiz bu arada. Rosa'da atom parçalamazsa alacağımı aldım der, Hamsun defterini kapatırım ben artık. Muhtemelen review'ini de Rosa ile birlikte yazarım.

İsterdim ki diğer öykü kitapları gibi bunda da her öykünün sonunda bir post atayım, şu update'in karakter limiti yettiğince o öyküden bahsedeyim. Ama gittikçe daha kötü oldu. Son bir şansı vardı, o kıyamadığı boktan karakterini son öykünün girişinde öldürseydi, belki kitap kurtulurdu, onu da yapmadı.

Hala da diyor ki "hayat ne güzel di mi Tommy" Defol git lan hayatımdan!

Yalçın Küçük gibi atıyorum kitabı elimden.

üç ve dördüncü öyküler aynı kadro ile devam ediyor. Galiba Agatha'nın en kötü kitabına denk gelmişim ben, hepsi birbirinden fena.

Üçüncü öykünün sonunda "senin bu kostümünün üstüne gazete kağıdı yapıştırılır, demek katil sensin" dendi. Gerçekten ölüp gitmiş kadının kemiklerine söveceğim şimdi BU NEY LAN?

dördüncü daha cringey, aptal aptal konuşan dedektif var. Sırf az kaldı diye bitireceğim, feci kötü kitap

19. Yeni Komşular

"Amerikan banliyösünde normal gibiyken birden manyak çıkan komşular" benim bayıldığım bir konu. Beaumont'un komşuları da "ya bir değişiklik olsun, bıktık yaa!" diyerek bir yola giriyor; motivasyonun sıkılmak olması enfes. Çok eğlendim okurken, tam bana göre hikaye.

Öykü, 68'de "Journey to the Unknown" adlı İngiliz korku antolojisine(MGM-UK) senaryo olarak satılmış bu arada.

18. Sarı Pirincin Müziği

Genç ve patlak bir yetenek olan Boğa güreşçisi Juanito, ertesi gün ilk boğasını öldürmek için arenaya çıkacaktır.

Sıradan bir hikaye gibi giderken yine son anda yaptığı bir şey ile akışı değiştiriyor. Ben seviyorum bu adamın hikayelerini.

"Küçük boğa mı?" Enrique alnını mendille sildi. "Dinle, sana ayırdıkları boğa o kadar yaşlı ki Latince biliyor."

."Gayet iyiyim ve burada kalmak istiyorum."

"Burada, kalede mi? Yani gitmek istemiyor musunuz? Ne oldu ki size?"

"Bilmiyorum," dedi Giovanni. "Ama artık gidemem."

"Ah," dedi Rovina, yaklaşarak, "eğer şaka yapmıyorsanız inanın ki çok sevindim".

"Hayır, şaka değil," dedi Drogo, heyecanının mutluluğu andıran tuhaf bir acıya dönüştüğünü hissediyordu. "Doktor, atın o kâğıdı."

Tam bir yavşak dolandırıcı olan Mack her zaman her pislikten sıyrılırken, Benoni'nin en haklı olduğu anda bile derhal yüzeye çıkan kaypaklığı ve itaatkarlığı fevkalade sinir bozucu.

Svend ise tam bir kuzeyli denyo. Hareketleri, tepkileri o kadar öngörülebilir ki.

Şu kitaptaki cinsel roller üzerinden de bir sürü şey yazılmıştır eminim sonradan.

Ama yine güzel yazmış şerefsiz nazi. Muhtemelen Rosa'yı da okuyacağım.

17. Son Ayin

Peder Courney, ölüm döşeğindeki dostunu ziyarete gidiyor ve onunla tanrı, insanlık, ruh üzerine bir sohbete koyuluyor. Sci-Fi'larda sık işlenen bir konuyu, katolik bir din adamı etrafında, öykülüyor.

50'lerin 60'ların "gelecek" anlayışına göre şekillenmiş sade ama şirin bir gelecekte geçiyor hikaye (uçan arabalar, görüntülü telefonlar falan var, sevimli buluyorum ben böyle şeyleri)

7/10

ikinci hikaye karı koca dedektif Beresford'ların aşırı kötü yazılmış flörtüyle başlayıp benzer bir şekilde bitiyor. Diyaloglar kötü, karakterler yüzeysel. Çözülen dava bir "zehirli çikolata" davası. Agatha sadece katil kime odaklı ama suç basit ve öngörülebilir. Madem öyle neden böyle yapmadı denilecek çok şey var. Bu da hayal kırıklığıydı.

Öncelikle neden bu kitabın bir roman değil öykülerin toplandığı bir kitap olduğunu okuyana kadar asla öğrenemiyorum? Asla zahmet edip üstüne, yanına, arka kapağa, kenara bunu not düşme gereği duymamışlar.

İkincisi bu nasıl dandik bir kurgu. İlk hikayeyi bitirdim, bu kadar dandik bu kadar ite kaka ilerleyen kurgu asla beklemiyordum. "umarım xxx aptallığına bağlanmaz" dediğim şey gerçekleşti, bu muymuş lan Agatha?

16. Sihirli Adam

At arabasının üzerinde Dr. Silk adlı sihirbaz, yanında asistanıyla birlikte kasabaya giriyor, tüm halkı kendine hayran bırakıyor. Ahraz halkı sihirbazın göründen görmek hoş. Sihirbaz ile kasaba halkının arasındaki statükonun değişimini görmek is ilgin. Hikaye içinde hikaye kısmını beğendim. Kötü değil, (ki şu ana kadar kitapta kötü öykü yok zaten) ama diğer hikayelere kıyasla sönük kaldı.

"Radyoyu dinleme zahmetine katlanmaya değmez"
Kadın burnundan soludu. "Başka ne yapabilirim? Bu evde kapalı kaldım. Aramızdan birinin katil olması ihtimali var. Tabii aslında o melodram kokan hikâyeye inanmış da değilim..."
"Demek inanmadınız?"
"Ne? Ne demek istiyorsunuz?"
Bir yağmurluğun kemeri boynuna öyle çabucak sarıldı ki, kadın bunun ne anlama geldiğini pek anlayamadı bile.

ps: biraz savsaklamış Agatha teyzem.

Zola içimde sınıf kinini uyandırmakta o kadar başarılı bir yazar ki.


“The more I see of the moneyed classes, the more I understand the guillotine.”
― George Bernard Shaw

O senedi en baştan okutacaktın Benoni, saf mısın oğlum sen?

O kış, Renée için, uzun bir zevk mevsimi oldu. Para ihtiyacından başka sıkıntısı yoktu. Maxime ona çok pahalıya mal oluyordu; kendisine hâlâ üvey anne muamelesi ediyor, nereye gitseler masrafı ona gördürüyordu. Fakat bu gizli sefalet de Renée için bir zevkti. "Sevgili yavrucağı hiçbir şeyden mahrum kalmasın diye kafasını yoruyor, bütün zekâsını işletiyordu.

Aile gibi aile

15. Bedava Toprak

Bay Aorta hayatını bedava ürün ve hizmetler bulmaya adamış, hayattaki en büyük zevki "bedava" olan bir adam. Herif tam bir DonanımHaber Ölücüsü. Bir gün bedavaya bindiği otobüste giderken, Livyale Mezarlığı imzalı "Bedava Toprak" afişini görüyor, hevesle kendinden geçiyor ve olaylar gelişiyor... Çok komik hikaye ^^

"Bedavıya He mi?"