Rygard Battlehammer

“Ne acayiptir ki İncil de hep ızdırap ve yıkımla sona eriyor sanki. Onların öfkeli ve şiddetli Tanrı'sının bu kadar popüler olmasına çoğunlukla şaşırmışımdır. İnsanlık çok acayip ve herhangi bir şeyi anlıyormuş gibi yapmayacağım, ama size yalnızca vebalar ve katliamlar gönderen bir şeye neden inanılır ki? Ve neden her şeyden Havva suçlanmıştır?”
― Leonora Carrington, The Hearing Trumpet

“Haz ve acının aleyhimize yoz bir ittifak kurduğu yerde, cennet ve cehennem aynı korkunç bürokrasinin farklı parçalarıdır.”
― Thomas Ligotti, Songs of a Dead Dreamer

“Ama bizim dünyamızı gölgeleyen başka bir dünya var mı gerçekten de? Kim bilebilir ve bu neden umurumuzda olsun? Duyularımızla algılanmaya karşı koyar gibi görünen dünyaların, gerçekten de var olan tek gizemin -yani kendi hayatlarımızın- parazitlerinden başka bir şey olmadığını da iddia edebiliriz pekala. Bilmemenin işimize yaradığı, yaygın bir düşüncedir. Aynı zamanda, kaderimizin görünmez güçler tarafından yönetildiğine inanan insanların hoş karşıladığı bir kavram da değildir. Asla doğrulamaya çalışmamamız gereken bir kuşkudur bu: Bütün yaradılışın en iyi biçimde, hiçliğin yankılarıyla dolu kiracısız bir oda olarak betimlenebileceği. Bu durum, gerçekdışının bu iması manevi ihtiyaçlarımız için neden yetersiz olsun ki?”
― Thomas Ligotti, Songs of a Dead Dreamer

“Tiffany şok olmuştu. “Nasıl bu kadar zalim olabilirsin?”
“İnsanlar, eşyaları havada oynattığını gördüğünde ona saygı duyacaklar. Ve saygı, bir cadının besini ve suyudur. Saygı olmadan hiçbir şeysin. Bizim Bayan Düzgün pek fazla saygı görmüyordu.”
Bu doğruydu. İnsanlar Bayan Düzgün’e saygı duymuyordu. Üzerinde düşünmeden ondan hoşlanıyorlardı, o kadar. Bayan Havamumu haklıydı ama Tiffany haklı olmamasını diliyordu.
“Bayan Kene ve sen, beni neden ona gönderdiniz o zaman?” dedi.
“Çünkü Bayan Düzgün insanlardan hoşlanıyor,” dedi cadı, uzun adımlarla Tiffany’nin önünden yürürken. “Onları önemsiyor. Hatta aptal, kötü ve salyalar akıtan insanları, bebekleri ishal olmuş akılsız anneleri, beceriksiz ve aptalları, ona bir tür hizmetkar gibi davranan aptalları. İşte buna büyü derim ben; bütün bunları görmek, bütün bunlarla uğraşmak ama yine de devam etmek; ölmek üzere olan zavallı yaşlı bir adamın başında bütün gece oturmak, acılarını becerebildiğince gidermek, dehşetlerini yatıştırmak, onları güvenle yollarına göndermek... Onları temizlemek, yatırmak, cenaze için üstlerine çekidüzen vermek, yaslı dulun yatak örtülerini yıkamasına yardım etmek -ki bunun korkak yüreklilere uygun bir iş olmadığını söyleyebilirim sana- ve bir sonraki gece de uyumayıp cenazeden önce tabuta göz kulak olmak ve sonra eve gitmek; beş dakika oturduktan sonra, ilk çocuğunun doğumu sırasında karısı güçlük çektiği ve ebe aklını yitirmek üzere olduğu için öfkelenmiş bir adamın bağıra çağıra gelip kapıyı yumruklaması, kalkıp çantanı almak ve yine dışarı çıkmak... Bunları her birimiz kendi yöntemimizle yaparız ve açıkçası, o benden daha iyi yapıyor. Cadılığın kökü, yüreği, ruhu ve özü budur. Ruhu ve özü!” Bayan Havamumu yumruğunu avucuna vurdu ve sözcükler ağzından kurşun gibi çıktı. “Ruhu... ve... özü!”
― Terry Pratchett, A Hat Full of Sky