Lalagè > Recent Status Updates

Wat een heerlijk leesvoer! Met zoveel humor en lichtheid schrijft hij over zijn ervaringen in de gezondheidszorg.

Het begin vond ik wel taai, maar wat een geweldig hoofdstuk over het Potawami, de taal van haar voorouders. Taal is nooit neutraal; hoe je iets zegt heeft invloed op hoe je erover denkt. Het Potawami maakt onderscheid tussen bezielde wezens en onbezielde dingen. Mensen, dieren, planten en stenen zijn allemaal bezield! In het Nederlands zou je die allemaal kunnen aanduiden met ‘iemand’ en ‘die’

Dit lezen gaat een beetje moeizaam. Aan het begin wel een aantal erg mooie zinnen

Telkens begint een hoofdstuk met een uitgebreid verhaal over iets dat past verderop wordt verbonden aan de hoofdpersoon

Ik lees deze nieuwe vertaling voor mijn boekenclub. Ben ooit gestrand in de Engelse en heb toen de versie van Lisette Jonkman gelezen

Inmiddels gewend aan de schrijfstijl, maar het duurt me te lang en ik vind het iets te uitleggerig

Bij een aantal hoofdstukken duurt het erg lang voor ik begrijp bij wie het perspectief ligt. Ik begrijp dat een schrijver het leuk vindt om dat zo te doen, maar mij leidt het af. Ondertussen begin ik wel te wennen aan de schrijfstijl (of de schrijver begint er beter in te komen)

Wat een lange zinnen en veel moeilijke worden, dat leest niet echt lekker. ik zal niet direct afhaken, vanwege de lovende reacties hier.
Speelt get zich nou af in Dem Haag of Arnhem? Of allebei? Of een fictive mix van die twee…?

Ik denk dat er onder hoge tijdsdruk is gewerkt, want de vertaling is niet mooi en ik kom heel wat typfoutjes tegen. Jammer hoor

Dit is fantastisch, mocht je bezig zijn met een wensenlijstje voor dit jaar, zet dit er dan maar op. Mits je een beetje van magisch-realisme en gruwelijke verhalen houdt…

ik lees dit als voorbereiding op een bezoek aan de tentoonstelling in het Rijksmuseum waarbij dit boek hoort

Te veel toevalligheden en onwaarschijnlijke wendingen, maar het leest lekker weg en dat is precies wat ik nu nodig heb

"Zodra de deur is dichtgevallen, gaan wij weer voor het raampje staan. Alsof we kleuters zijn die willen zien hoe Sinterklaas in de andere klas op bezoek is."

Ze duwt een wit kiezelsteentje in mijn hand.
’Speciaal voor jou. Het is een hoopgevend steentje. Het ziekenhuis wil graag dat je er eentje meeneemt.’
‘Serieus?’ vraag ik. ‘Het ziekenhuis geeft me een kiezelsteen?’
Het meisje begint te giechelen. ‘Ik denk dat de directeur stiekem zijn tuinpad in een schaal heeft gedaan.'

Die standbeelden, de faun en aan het begin het citaat uit Narnia… ineens denk ik iets te begrijpen

Het gebeurt vaker, maar deze schrijver maakt het wel erg bont met het verwarren van protestantse en katholieke termen: een dominee die uit Romeinen preekt in zwart habijt, een kruisje slaat, een sacristie heeft en zegt dat je de rozenkrans moet bidden. Het gaat over de Noorderkerk in Amsterdam, dus die R.K. termen kunnen eruit

Prachtige literatuur gebaseerd op de eigen jeugd van Jo Boer. Hoe knap heeft ze zich ingeleefd in haar eigen ouders!

ik ben nog niet weg van dit boek... kan dat nog komen of blijft het zo?

Ik ben op de helft! En lees nog steeds graag in dit boek. Er zijn grappige en boeiende stukjes bij. Ook wel wat saaiere, nu zit ik bijvoorbeeld midden in een rechtszaak over de nieuwe weg op het grootgrondbezit, maar dat us wel heel relevant, omdat andere verhaallijnen de concrete gevolgen hiervan illustreren

Het verhaal van Astrid Slootweg gaat over Praag; ik heb meteen zin om een vakantie te plannen :-)

Flierefluiter Maan vertrekt met zijn leraar Urdu Rasheed naar het platteland, naar het geboortedorp van Rasheed. Zijn vader is grootgrondbezitter, wat de politici willen afschaffen. Hier wordt de praktijk beschreven: de dorpsbewoners zijn straatarm, leven in lemen hutjes die overstromen als het regent, en moeten keihard werken op het land in de brandende zon.

Er worden feesten gehouden en familieleden ergeren zich aan elkaar. Gaat er nog iets spannends gebeuren?

Het liefdesverhaal van Lata en Kabir is smullen geblazen. Maar zij wordt door haar moeder meegenomen van Brahmpur naar Calcutta. Is het daarmee voorbij? Daarop volgend gaat het vooral over de strijd tegen de grootgrondbezitters. Er zijn wat langdradige politieke stukken bij. Ondertussen leer je als lezer weer meer over de vier families waar dit boek over gaat.

traag verhaal, platte personages, hoog en-toen-en-toen-gehalte, ik snap niet zo goed waarom de hoofdpersoon zich zo gedraagt, kortom: de hoge verwachtingen worden niet waargemaakt

Dit is een ware leesreis naar India, die vooral draait om de perikelen van een paar families die elkaar kennen. Ondertussen waan ik me echt in de Indiase drukte van de markt en feesten,

Het lijkt maar niet op gang te komen. Waarom vindt iedereen dit zo goed? Ik ga er misschien in stranden... Of wordt het nog beter?

Wat ik verwarrend vind is dat niet duidelijk is in welk jaar de personen dit vertellen. Het lijkt erop dat het vanuit 2023 is (bijvoorbeeld als iemand het over de vorige eeuw heeft) maar deze mensen leven niet meer