Elif > Recent Status Updates

Kitabın başında "hellbox" olarak bırakılan terim, 125. sayfada "cehennem kutusu" olarak çevrilmiş. Böyle tutarsızlıkları sevmiyorum. Özensiz bir çeviri gibi hissediyor; editörler, son okurlar liyakatli seçilmiyor galiba.

Peder Cassidy harika biri, çılgınlığı da tam dozunda. Sadece yan karakter olması üzücü.

"Biz üç boyutluyuz, tek boyutlu sözlerden incinmeyelim."

"Jonas'a göre yuva annesiyle olduğu yer, şu an için. Ya da anne mefhumunun olduğu yer. Burada, benimle, ona da ait olan bu evde değil."

Yazarın dili akıcı değil ve okuru hikayenin içine sokamıyor. Belki de mesleği gazetecilik diyedir. Konuşmalar çok yapay, anlatımı yavan.

"İşlerin cinsiyete göre dağılımı, daha düşük ücret ödenen işleri kadınların yapmasını sağlar; her ikisi de kadınların erkeklere ekonomik bağımlılığını garanti altına alır."

"Ama kadınlar dışarıda çalışma hakkına hukuksal olarak sahip oldukları halde, fiilen bu hakka sahip değildirler. (...) Dışarıdaki işi, kendisini ev işlerinden muaf kılmadığı gibi, bu ev işlerine zarar da vermemelidir. Dolayısıyla kadın, belirli bir ekonomik bağımsızlık elde edebilmenin karşılığında iki işi birden yürütme özgürlüğüne sahiptir ancak."

Çeviri beni rahatsız ediyor. "Çokkarılılık", "babayerlilik" gibi kelimeler yerine güncel ve literatürde kullanılan terimler seçilseymiş keşke.

"Bunu atlatmak demek, belki de, uyanmak demek. Ama uyanamaz: zaten uyanık."

Elim pek gitmiyor, aslında konu ilginç ama okurken ilgimi çekmiyor.

"Kurbanın celladı üzerinde hiçbir hakkı olmaması adaletin de olmaması demektir."

Erkek nefretim tetiklendi.

Kitap bana Sarı Duvar Kağıdı (Charlotte Perkins Gilman) ile King'in Medyum kitabını anımsatıyor.

Yazarı çok seviyorum ama kız karakterin iç sesi erkek gibi. Diğer kız arkadaşıyla konuşmaları da öyle. Karakterlerin ismi olmasa eminim ki herkes erkek sanardı.

Gençlik eserlerini okumasam da olurmuş galiba. 11-17 yaş aralığında yazdığını kendime hatırlatmaya çalışıyorum. Karakterler çok aptal -üzgünüm, Jane'in ironik dili de değil bence, direkt akılları pek yok-, okumak da pek keyifli değil.

Kitaptaki zaman atlamaları arasında gerçekleşenleri sonradan öğrenmemiz beni rahatsız ediyor. Metinde kopukluk oluşturuyor.

"Havaya kurduğumuz şatoların hepsinin birden yıkılıvermesine çok üzüldüm."

82. sayfada bırakıyorum. Konusu ilgi çekici olsa da karakter karmaşasını, kısa bölümleri ve yazarın üslubunu beğenmedim.

Güzel başlamadı, hikaye akmıyor gibi.

İnsanların kendi sebebiyet verdikleri olayların sorumluluğunu almaktan korkup kaçmalarının ayan beyan örneği Dr. Frankenstein.

Üniversite yıllarımda böyle kitapları seviyordum ama artık bana keyif vermiyorlar galiba. Aforizmaları kullanmak için roman yazılmış hissi veriyor.

"Bir yere dönmek, baştan sona yanılgıdan ibaret. İnsan, döndüğünü zannederken, aslında sadece kaybettiği şeyi arıyor."

Katherine'in teorisinin anlatıldığı bölümler beni sıkıyor.

Kitabı bir dinlenme tesisinden almıştık arkadaşımla. Konusu pek benlik değilmiş, okurken de rahatsız oluyorum ama tam olarak beni rahatsız eden ne bilmiyorum. Chris'in düşünceleri ve tepkileri mi -ki bazı noktalarda haklı-, Heidi'nin yardımseverliği ama aynı zamanda saplantısı mı, Willow'un yardım almamak için direnmesi mi? 🤷🏻‍♀️ Galiba sadece karşı komşularını sevdim.

Üç yıl sonra, üçüncüye tekrar başlayalım.

Diğer iki kitabı okumadığım için sorun yaşarım diye düşünmüştüm, yaşamadım. İlk iki kitabın eksikliğini çekmedim, en azından şimdilik.

"Sadece durup baktığın, kendini ondan soyutlarken dünyanın seni unutmasını seyrettiğin anlar var. Üstesinden geldiğin ve olduğun kişiyi yok ettiğin anlar."