Etipuf > Recent Status Updates

“Bir yandan en mutlu, bir yandan en hüzünlü yıl. Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dedi inatçı otlar gibi uzun süre kalır.”❤️

“Göğün bir ufku olduğu gibi,diye düşündü, suyun da ufku var. İçinde hayat olmayan bir suda yansımak da mümkün değildi.”

Sizin de bileceğiniz gibi göz tarafsız değildir; insan bakarken aynı anda yorumlamaya başlar.
...Onlarla aynı giysileri giydikleri, aynı telefonları kullandıkları, aynı makyajları yaptıkları halde, sanki bilinmeyen bir yere gitmek için yola çıkmış ama o yeri bir türlü bulamadıkları için geriye dönmek zorunda kalmış birer hayal kurbanıydılar.

Mekanın oyunlarındandır; ayrılmaya karar verdiğimiz eve geri dönmek, ruhu zorla dünya evine sokmak gibidir.

Hayat, bize kendini unutturanların baktığı penceredir.

Gündelik hayat, sanki şehrin üzerine serilmiş bol desenli bir telaş kilimidir.

Ruhları bedenlere pay eden tanrı, birbirimize cümlelerden kapılar açma fırsatı vermesi halimiz nice olurdu!…

İnsan tek ömürde, aynı bedende, birden fazla kişi olarak yaşıyor. Her kayıp, her acı tecrübe, her gün batımı ve gözyaşıyla biraz değişiyor. Her kazanım, tatlı deneyim, gündoğumu ve tebessümle değiştiği gibi…
İnsan tek kişi olarak doğup çok kişi olarak ölüyor. Kimileri buna çoklu kişilik bozukluğu diyor, ben insanlık hali demeyi tercih ederim.

Yaşlılar hep birilerinin gelmesini bekler dururdu. Çocuklar da öyle olmalı.
Ama bir beklediğiniz varsa genellikle gelmez.Beklemek çünkü, bir olmazı oldurmayı umanların safdilliğidir.
Gelecekler zaten kalbinizi yormadan gelir.Bekletmek, gelmeyeceklerin işidir.
Bu yüzden en çok gelmeyecek olanlar beklenir.

“...yaşam,yalnızca aklından geçenleri vaat eder,”

““Ben bir yolcu olmak istiyorum, bir göçmen olmak istemiyorum. Kendi vatanımda başka yerlerde gereksiz olacak o kadar çok şey öğrendim ki “

“...özlemek duvarları en yüksek, kaçılması en zor hapishaneydi. Özlemekti onun hapishanesi. Gemilerde çalışmaya böyle bir kavrayış sonucunda karar verdi. Yıllar içinde çarkçıbaşılığa yükseldi, ama makine dairesinin gürültüsü yüzünden hep bir uğultu duyuyordu. Zamanla bu uğultuyu, geçmişinin bir tür pişmanlık olarak yankılanan uğultusundan ayıramaz oldu.”

“ İki tarafı bulanık su olukları ve bakımsız çimenlerle örtülü yamaçlarla çevrilmiş dolambaçlı bir asfalt şeridi. Onlar tanışmadan önce bu yol hiç bir yere çıkmıyordu sanki; adını dünyanın bu sarı mavi ve yeşil ucunda hiç görünmeyen bir böcekten alan bir taşra yoluydu. Sonra o yolu birbirlerinin gözleriyle görmeye başladılar.”