Sahar nsr > Recent Status Updates

اگر مالک طرح زندگانی خویش نباشی، اجازه داده ای که وجودت یک تصادف قلمداد شود.

انسان شریف هرگز به اندازه کافی شریف نیست و هیچ تبهکاری هم تمام و کمال تبهکار نیست

همه ما نیاز مبرمی داریم که تأیید شویم ولی شما باید به آن چیزی که در وجودتان یگانه است تکیه کنیدهمان‌طور که فراست گفت
در جنگل دو راه پیشِ روی من بود و من راهی را برگزیدم که رهروان کمتری به خود دیده بود، و همین، تمامِ تفاوت‌ها را رقم زد

آن دو آدم های بی‌قیدی بودند، چیزها و آدم‌ها را میشکستند و بعد میدویدند و میرفتند توی پولشان، توی بی قیدی عظیمشان تا دیگران بیایند و ریخت و پاش و کثافتشان را جمع کنند

#چه آشنا

مریض ها دو دسته‌اند؛ آنها که خودشان را در اختیار دکتر میگذارند و آنهایی ک تودارند و انگار به بیماری شان پناه میبرند

کف رفته تو چشت؟ میسوزه نه؟ جنگ هم همی‌جوره
اما جای چشم خانمان آدمو میسوزونه
قلب آدم
اینایی ک میگُم می‌فهمی؟!

وقتی تنهایی و کسی را برای رازگویی نداری، چه مشکل میتوانی یقینت را حفظ کنی!

برای من روشن بود که چرا مغزم مشکل داشت. من فقط بدشانس بودم!
شانس سهم عظیمی در همه بی عدالتی های دنیا بازی می‌کند، حتی بیشتر از آنچه که انتظارش را دارید.

قانون گاهی قانون بود. گاهی اوقات فقط کلماتی پوچ بود و عبارات یا شوخی‌ای مسخره و بی‌مزه. قانون غربالی بود با سوراخ های فراوان که گاهی آنقدر بزرگ بودند که هر چیزی از میان آنها رد می‌شد.

غصه مثل یه پرستوئه، یه روز بیدار میشی و میفهمی رفته؛ اما فقط به یه جای دیگه کوچ کرده، بال و پرهاش رو گرم میکنه، دیر یا زود، برمیگرده و دوباره می‌شینه توی قلبت.

تلاش برای راندن مرگ به بیرون از زندگی، وقتی مرگ در کانون همه چیز قرار داشت، چقدر رقت انگیز بود.

دنیا برای کسی که عاشق شده، کسی که در مرکز دنیا قرارگرفته، دیگر همان دنیا نیست؛ دنیا از آن به بعد سریعتر و سریعتر خواهد چرخید.

درست وقتی فکر میکنی اینجا امن است، به این معنا نیست که جای مناسبی برای تو باشد!

پایان دوران کودکی زمانی نیست که جسم بچه به بلوغ می‌رسد، بلکه زمانی ست که دهنش بالاخره بتواند زندگی ش را از چشم های یک بیگانه و‌کسی که بیرون خانواده ست، ببیند.

در سطحی که چشم انسان قادر به دیدن نیست، چیزهایی متضاد به شکل هایی کاملا غیرمنتظزه در هم می‌آمیزند.

خواستن؛ کلمه جالبیه. کمبود رو نشون میده.
گاهی اگه یه کمبود رو با چیز دیگه ای پرکنیم اون میل و خواستن مون هم به کل از بین میره.

وضع این دنیا بیش از پیش خراب شده است.
نا‌خوشنودی و رنج همچون جنگلی شعله ور در آتش است و به دور دست ها گسترش می‌یابد. همچون یک بیماری مسری. آدم های اندکی قدر سادگی، خشنودی، و خرد گذشتگان را می‌دانند.

شازده کوچولو با ادب پرسید آدم‌ها کجاند؟
گل گفت: آدم‌ها؟ گمان کنم ازشان شش هفت تایی باشد. منتها خدا می‌داندکجا می‌شود پیدایشان کرد. باد اینور و آنور میبردشان؛ نه اینکه ریشه ندارند؟این بی‌ریشگی حسابی اسباب دردسرشان شده.

شازده کوچولو: آدم‌ها کجاند؟! آدم تو کویر یک خرده احساس تنهایی می‌کند.
مار گفت: پیش آدم‌ها هم احساس تنهایی میکنی .

من یک گل دارم که هر روز آبش میدهم. سه تا هم آتشفشان دارم که هفته‌ای یک بار پاک و دوده گیری‌شان می‌کنم. رو این حساب، هم برای آتشفشان‌ها و هم برای گل اینکه من صاحب‌شان باشم فایده دارد. تو چه فایده‌ای به حال ستاره‌ها داری؟