Mahshad > Recent Status Updates

اومدم progressم رو در حد تعداد صفحه ثبت کنم، چشمم خورد به How’s the bookای که تو این صفحه نوشته و اولین چیزی که به ذهنم رسید: “perfect!”بود. واقعا داره خوش می‌گذره! یادم رفته بود چخوف چقدر فوق‌العاده‌ست :)

ایوان ایلیچ با مرگ مواجه شده و فقط دو راه پیشِ روی خودش می‌بینه: هر طور شده حضور مرگ رو فراموش کنه، یا بهش چشم بدوزه و هر لحظه یه عذاب جانکاه رو تحمل کنه.
و من این‌طوری‌ام که چرا راه سوم رو نمی‌بینی؟ ازش لذّت ببر مردک! :))

کتاب رو تموم کردم. بلافاصله بعداز تموم‌شدن یه ماجرایی، زمان مناسبی برای نگاه نقادانه بهش نیست. ذهن، آشفته‌ست. ذهنم گنگ و آشفته‌ست. الان فقط فکر می‌کنم همه در حقّ ایزا بی‌انصافی کرد‌ن، حتی نویسنده!

صورتمو می‌شورم،مسواک می‌زنم، دراز می‌کشم رو تخت و بعد، دلم می‌خواد به این‌کتاب فکر کنم. چیز مشخصی تو ذهنم نیست؛ شخصیت‌ها شبح‌گونه با افکار و احساساتشون تو ذهنم حرکت می‌کنن. مدت‌ها بود کتابی این‌طور همراهم نشده‌بود.

این اولین کتابیه که از «سابو» می‌خونم (بله، من «در» رو نخونده‌م :)) ). نمی‌تونم بگم فوق‌العاده‌ست، اما تا این‌جا با فضاسازیش به‌شدت مجذوبم کرده. وقتی می‌ذارمش کنار تا دوباره فرصت کنم بخونم، دلم براش تنگ می‌شه و چی از این بهتر؟

در حال حاضر این کتابْ عزیز دل منه!
خیلی وقت بود با کتابی این‌طور ارتباط برقرار نکرده بودم.

«این‌که گذشته آینده را می‌سازد و آینده گذشته را، در آن واحد هم توجیه و هم توضیح تاریخ است.»
بیخود نیست این‌‌طور ازم دل برده آقای هالت‌کار!

خیلی از آقای «هالت کار» خوشم اومده و واقعا برای خودم متاسفم که انقدر دیر باهاش آشنا شدم.

مسکوب برای ایرانی‌ها در عبورشون از واقعه‌ی حمله‌ی اعراب، خودآگاهی و اراده‌ی زیادی قائل شده. تو عقایدش ملت ایران رو به صورت یک‌نفر دیده و با این دید ازش صحبت کرده؛ در حالی‌که در بُعد بزرگ‌تر ملت، قضیه خیلی پیچیده‌تره.

حسّ و حال خاص داستان‌های قدیمی ایرانی…

نمی‌دونید فصل‌ها رو چقدر زیبا و تو نقطه‌ی درست تموم می‌کنه! :دی

نسبت به «هالی»ِ این کتاب، احساس همدلی عمیقی دارم. غمگینم براش ولی اصلا حس دلسوزی ندارم و این حالت به نظرم جالبه!
واقعا شخصیت‌‌پردازیش تحسین‌برانگیزه.

می‌دونم هیجان‌زده شده‌م و دچار اغراق اما برای من که آدم نثرم و نه شعر، خوندن این نثرْ لذت خوندن شعر توسط یه آدم شیفته‌ی شعر رو داره. جمله‌ها رو می‌خونم و باز می‌خونم…

«ترومن کاپوتی» راوی و قصه‌‌گوی خیلی خوبیه.
انقدر خوب که علی‌رغم جاذبه‌ی داستان و سختی رهاکردنش، نتونستم طاقت بیارم که این رو راجع بهش این‌جا ثبت نکنم.

این چندصفحه‌ی آخر خیلی رمانتیک شده و دیگه نمت! :))

چه افتخاری می‌کرد وقتی می‌دید اسپرانزا این‌چنین متکی به خود، باهوش، کامل، این همه خوشبخت و این همه باکفایت و در عین حال، یک خانم گُل و یک زن به تمام معنی شده بود.

شانس آوردیم که همه‌ی زن‌ها مثل «تیتا» تو این داستان نبودن، وگرنه امروز ما همچنان از بدیهی‌ترین حقوق انسانی‌مون محروم بودیم.

یکی از معماهای همیشگی ذهنم، مفهوم “زنانگی”ه. واقعا نمی‌فهممش! تفاوت‌های بین زن و مرد برام توی تفاوت‌های بیولوژیک خلاصه می‌شه که کاملا عینی و قابل توضیح و اثباتن(کامنت‌ها).

جایزه‌ی لیم‌ترین و حال‌بهم‌زن‌ترین flirting تمام زمان‌ها و مکان‌ها تعلق می‌گیره به «دکتر براون» تو این کتاب:

چندتا نقل‌قول منفی درباره‌ی الکل از نیچه هست و عجیبه از زیر دست آخوندیون در رفته که بگن “ببینید! فیلسوف آلمانی‌هام می‌گه الکل بده و همه‌ی بدبختی‌های اروپا از الکله!” بعدم با شعبده‌بازی نتیجه بگیرن روزه‌ برای سلامتی مفید است! :))

یه جوری نوشته انگار داره واسه بچه‌کوچولوها حرف می‌زنه! [rolling eyes]

و من هنوز مثل یه حلزون پیر، آروم و غرغرکنان کتابو پیش می‌برم…

یک علّت دیگر احساس ناتوانی این است که مردم، بی‌پروا و مغرور، جهان را به دو اردوگاه تقسیم می‌کنند: اردوگاه امور به‌هنجار و اردوگاه امور نابه‌هنجار.

«اول صبح باید کاری را که سنکا پیش‌اندیشی می‌نامید انجام دهیم و درباره‌ی تمام مصائب ذهنی و جسمی‌ای فکر کنیم که ممکن است به آن‌ها مبتلا شویم.»

چرا خب؟ :))

بخش عمده‌ی زمانی که برای این کتاب می‌ذارم صرف غر زدن می‌شه!

«به نظر اپیکور، اکثر کسب‌وکارها نیازهای غیرضروری مردمی را تحریک می‌کنند که قادر به درک نیازهای واقعی خود نیستند. می‌توان با خودآگاهی و درک بیشتری از مقوله‌ی سادگی، میزان مصرف را به‌شدت کاهش داد.»

ظاهر این کتاب واقعن زشته! آخه چه لزومی داره وقتی داری از کوزه‌گری حرف می‌زنی عکس یه کوزه رو هم چاپ کنی؟ :|

اگر این کتاب با نظر اکثریت تو گروه کتاب‌خوانی‌مون انتخاب نشده بود، عمرن می‌خوندمش!