Tohid > Recent Status Updates

خب. صد صفحه‌ی پایانی. ظرافتای بیشتری داره رو میشه؛ منظورم داستان نیست، مهارت نویسنده‌ست. تازه داره سمبولیک بودن خیلی از روایتا و شخصیتا و اکتا برام رو میشه. و یه سمبولیک بودن دلپذیر؛ نه فشار روانی می‌خواد تا بفهمیش نه تو ذوق میزنه. یه جوری با جریان داستان میاد جلو چشمات که باعث میشه با خودت و نویسنده و داستان حال کنی.
داریم به لحظات غمگین پایانی نزدیک میشیم؛ چرا آدم باید اینقدر به شخصیتای خیالی نزدیک و وابسته بشه؟!

برای من اولین چیزی که می‌تونه جذابیت یه رمان با این حجم رو حفظ کنه طوری که هرروز انگیزه‌م از کتابخونه رفتن اول از همه نشستن و خوندنش باشه (مثل ابله داستایوفسکی) اینه که اتفاقات اون کتاب، هر صفحه و هر فصل، من و عقایدم در وهله اول و نظراتم راجع به شخصیتا و نهایتا رفلکس خودم توی اون شخصیتا رو به چالش بکشه؛ اون موقع‌س که کتاب خوندن برام چیزی فراتر از کتاب خوندن میشه: این کتاب به بهترین نحو تا حالا بهم اینو داده.

آشنایی من با کتاب: فصل اول سریال Westworld اپیزود دوم یا سوم دیالوگی بین دو شخصیت اصلی اتفاق می‌افته که توش درباره‌ی Bicameral Mind صحبت میکنن و سرچ کردن درباره‌ی اون منو به این رسوند. ایده‌ی کلی اون سریال ( consciousness) تو این کتاب مستتره. نثر کتاب علمی و البته هیجان‌انگیزه.

البته ترجمه‌ی مناسب‌ترِ عنوانش (Dream Interpretation) تفسیر رویاست که البته به خاطر اینه که این ترجمه خیلی قدیمیه. کتاب بی‌نظیری که یه وجه دیگه به حوزه‌های علاقه‌مندی پژوهشی من اضافه کرد. تا اینجا به نوعی درگیر تاریخچه‌ی علمیِ بررسی و تفسیر رویا بوده. فروید یه جمله‌ی معروف درباره‌ی رویا تو رویکرد روانکاویش داره: «رویا شاهراهی (royal road) به ناخودآگاه است»