Gokce Atac > Recent Status Updates

The Guardian’ın hazırladığı listeye göre, Tanrı hakkında yazılmış en iyi on dünya romanı arasında yer alan ‘Laurus’ çok akıcı bir dili olmasına rağmen nedense yavaş ilerliyor.
Aşkı uğruna hayatını adayan, veba ile savaşan köy şifacımız Arseni ile maceramız masalsı bir anlatımla devam ediyor.

Ne bulanık ve mesafeli bir ilk bölüm.. kitap için doğru zaman mı değil yoksa yazar bilinçli mi yapıyor anlamadım..

Novella kıvamında öyküler… Her güne bir öykü için ideal…

Osamu Dazai külliyatını “toplu ve bilinçli” okumak, tek tek kitap okumaktan çok daha farklı bir deneyim olduğunu söyleniyor. Dazai gibi yaşadıkları gerçekten çoğu insana göre aşırı uçlarda ve dramatik olan sıradışı bir hayatı parça parça birleştiriyorsun sanırım. Başlayalım…

Karakterim gereği zaten ‘çok konuşan’ biriyim; bu yüzden benden daha fazla konuşanlardan uzak durmayı tercih ediyorum. Şu anda Haushofer’dan kaçmak, uzaklaşmak istiyorum, her ne kadar dili akıcı olsa da… İç monolog ve detaylı gözlem üzerine kurulu okumalar beni gerçekten yoruyor.

Terra Alta, Cercas’ın önceki romanlarına göre daha sinematik, daha hızlı akan ve kolayca film/diziye uyarlanabilecek bir yapı taşıyor, bana ilk sayfalarda hemen bu izlenimi verdi. Eleştirmenlerin Cercas’ın yazı tarzında zamanla sinematik bir eğilim oluştuğu söylentisini haklı çıkarırcasına…

Bu haftanın öykü kitabı: Başka Bir Ülkede.
Her güne iki öykü.
Yavaş, ağır, sindire sindire…
Elimin altında bir öykü kitabı olmasını seviyorum. Bu aralar öykü okumalarına yoğunlaştım; iyi bir öykü kitabı önerisine her zaman açığım.

Uzun, nefessiz cümleler beni boğuyor. Okurken göğsüme bir ağırlık oturuyor. Hem kaçmak istiyorum kitaptan elimden bırakıyorum ama devam etmek de istiyorum. Başımıza gelmez dediklerimiz ve başımıza gelmiş olanların ağırlığı… Bu nasıl mümkün oluyor?

Başlangıçtan itibaren atmosfer öyle yoğun ki…
Tek sıkıntım dialoglar… Kim konuşuyor’u anlayana kadar zaman kaybettiriyor, algımı dağıtıyor…alışana kadar sanırım…

Doğup büyüdüğüm bir şehir romanda geçtiğinde, metnin kurduğu dünya ile benim zihnimdeki gerçek şehir çakışıyor. Yazarın İstanbul’u, benim İstanbul’um değil. Özellikle benden önceki dönemler anlatıldığında, şehir tanıdık ama zaman yabancı oluyor; bu da yabancılık ve itiraz duygusu yaratıyor bende. Sınav nedeniyle bu kitabı mecburen; zorlanarak, büyük bir çaba ile okuyorum.

Henüz sayfa 34’teyim ama yaptığım araştırma, okuma süremin on katını aldı. Hiç yapmadığım bir şeyi ilk kez yaptım: Olayları araştırdıkça tüm bilgileri ilgili sayfalara not ettim. Bu okuma oldukça ilginç bir hal alıyor ve gerçekten keyif alıyorum.

Amerika Kıtası’nda Nazi Edebiyatı, Bolano’dan henüz okumadığım son kitaptı. Meğer kalemini ne kadar özlemişim. Cümleler ağır ağır açılıyor, insanı aceleye zorlamadan, sindire sindire okumaya davet ediyor. Bu yılın planına “Gerçek Bir Polisin Çilesi” ve “2666” yeniden okuması eklendi; bazı yazarlar vardır, bir kez okunmaz, daima geri çağırır.

I returned to this book after eight years, rereading it for our reading group.

Lucia Berlin çok güçlü bir ses, ama sanırım herkesle aynı anda konuşmuyor. Yorumlarına güvendiğim birçok Goodreads arkadaşımın 5 yıldız verdiği bu öykü kitabı beni okurken kilitledi. Araya başka kitaplar alarak bitireceğim inşallah.