Anya > Recent Status Updates

ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น เธอจะตำหนิคนๆนั้น แต่...เมื่อมันเกิดกับเธอ เธอก็ทำในสิ่งที่เธอคิดจะตำหนิผู้อื่น นี่สินะมนุษย์ ตำหนิคนอื่นไปเรื่อย ทั้งที่เวลาเกิดสิ่งนั้นขึ้นกับเรา เราก็ทำเหมือนที่ว่าเขาเช่นเดียวกัน

"ขอต้อนรับสู่โลกแห่งความจริง ที่ไม่ได้มีแค่สายรุ้งและทุ่งดอกไม้!"...มอลรีน

เป็นธรรมดาที่คนเรามักเลี่ยงการตัดสินใจเรื่องสำคัญๆ ที่ส่งผลให้ตัวเองในปัจจุบันต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
เรามักตื่นกลัวไปก่อน ทั้งที่หากลองทำดูแล้วจะรู้ว่ามันไม่ยากเลย...

แด่...เธอผู้เป็นดวงตะวัน
เธออาจคิดว่าผมจะยืนอยู่ข้างเธอไหม ถ้าเธอไม่ใช่หลานสาวท่านประธาน
เธออาจคิดว่าผมจะกุมมือเธอไหม ถ้าเธอไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากมาย
เธออาจคิดว่าผมจะรักเธอไหม ถ้าเราไม่ได้แต่งงานกันด้วยเหตุจำเป็น
ผมไม่รู้...รู้แต่ผมจะไม่มีวันได้รู้จักความรักต่อตัวเองและผู้อื่น
หากไม่ได้รักเธอ...
(P.397)

"ผมไม่ได้ต้องการหลอกหอม แต่ที่ผ่านมาผมหลอกตัวเองว่าสิ่งใดสำคัญ ตอนที่ผมรู้แล้วว่าความสำเร็จเป็นแค่ภาพมายา...เหมือนตะวันข้างแรม ผมโชคดีที่มีโอกาสได้เห็นความยิ่งใหญ่ของดวงตะวันที่แท้เมื่อได้รู้จักความรักแท้จริงว่าเป็นอย่างไร"
(P.377)

"หอมไม่โกรธแล้ว หนีไปเถอะนะคะ หนีไปวันนี้...ตอนนี้"
กาจพลซบหน้ากับเรือนผมของเจ้าหล่อน สองแขนกอดรัดร่างบางสนิทแนบตามความปรารถนาของใจ "เชื่อแล้วใช่ไหม เชื่อหรือยังว่ารักมาก...มากสุดชีวิต"
"อย่าทำแบบนี้ ไม่มีประโยชน์หรอกนะคะ"
"มีสิ มี..."
"ไม่จริง ถ้ารักหอมก็หนีไปสิ บอกให้หนีไง อย่าทำกับหอมแบบนี้"
"ผมทำไม่ได้" ชายหนุ่มตอบเสียงพร่าทว่ามั่นคง "หนีไม่ได้ ถ้าหนี...จะไม่ได้เจอหน้าหอมตลอดชีวิต ถึงหนีไม่ได้"
(P.375)

"ฉันน่าจะเลิกยุ่งเกี่ยว เลิกสนใจเขา ฉันน่าจะนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับฉัน หรือนึกถึงเกียรติและศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูล นึกถึงความมั่นคงของอนิกนันท์ ฉันทำทั้งหมดแล้วไข่ ฉันฝืนทำทุกอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว แต่ทำไมถึงมีแต่ฉันที่เสียใจ ทุกข์ใจคนเดียวว่ะแก"
"แกอยากให้มีใครมาบอกให้แกทำตามหัวใจใช่ไหม..ทำสิ ข้าอยู่ข้างแก"
(P.367)

หากเป็นเมื่อก่อนเขาอาจยอมหลับตาข้างหนึ่งเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แต่บัดนี้เขารู้แล้วว่าการต่อสู้กับคนที่รักยากกว่าการต่อสู้กับด้านมืดในจิตใจของตนหลายเท่านัก เมื่อมันเป็นสังเวียนที่เขาไม่มีวันชนะ ถ้าเธอแพ้พ่าย เจ็บปวด เสียใจ เขาก็แพ้ด้วยเช่นกัน...(P.309)

"หอมเป็นความสุขของผม อย่าให้ผมเป็นความทุกข์ของหอมเลย ผมทำอะไรไว้ คนผิดก็คือผมต้องแก้ไขเอง ขอแค่หอมอยู่ข้างๆเป็นกำลังใจให้ผมแค่นี้ก็เกินพอ" (P.245)

"หอมเป็นความสุขของผม อย่าให้ผมเป็นความทุกข์ของหอมเลย ผมทำอะไรไว้ คนผิดก็คือผมต้องแก้ไขเอง ขอแค่หอมอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้ผมแค่นี้ก็เกินพอ"...กาจพล

"หอมเป็นความสุขของผม อย่าให้ผมเป็นความทุกข์ของหอมเลย ผมทำอะไรไว้ คนผิดก็คือผมต้องแก้ไขเอง ขอแค่หอมอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้ผมแค่นี้ก็เกินพอ"...กาจพล

การที่คนสองคนคบหาดูใจกันนั้น หากต่างฝ่ายต่างก็ดึงดันที่จะทำตามแต่ความต้องการของตนเอง ไม่มีใครยอมใคร ทางเดินชีวิตคู่คงจะมีแต่บาดแผลที่เกิดจากการกระทบกระทั่งกัน แต่คู่ของกฤตนัยและบัวบูชา เธอเลือกที่จะเป็นฝ่ายยอม การยอมของเธอไม่ได้หมายความว่าเธอแพ้ แต่การยอมของบัวบูชาทำให้กฤตนัยแพ้ต่างหาก

"แล้วเสียใจไหมล่ะที่ไม่ได้จบ"
เธอหยุดคิด "ก็ไม่ ฉันพอใจกับตัวฉันตอนนี้ค่ะ
"ส่วนนี้ของเธอนี่แหละที่น่าอิจฉา"
"หมายความว่าไงคะ คุณให้คำตอบฉันแบบล้ำลึกเกินไปนะ"
"เธอไม่เสียใจ แต่ฉันเสียใจ...ฉันเป็นลูกคนเดียว เกิดมาก็มองเห็นแล้วว่าอนาคตต้องเป็นยังไง ต้องเรียนแบบไหน มีชีวิตแบบไหน จบอะไร ทำงานอะไร เธอไม่มีโอกาสเลือกสิ่งที่อยากเลือก ส่วนฉันมีโอกาสเลือก แต่เลือกไม่ได้ เธอไม่เสียใจ แต่ฉันเสียใจ"

"คุณไม่คิดว่าน้องของฉันน่าสงสารเหรอคะ"
"น่าสงสารเหรอ ฉันคงดูใจดำสินะที่ไม่ได้พูดคำนี้ เธออยากให้ฉันสงสารน้องเธอหรอ"
"แล้วตกลงว่าคุณไม่สงสารเหรอคะ"
"สงสารสิ แต่ไม่ได้ส่งสารที่น้องเธอบังเอิญเกิดมาเป็นแบบนั้น มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เอาจริงๆน่าจะเรียกว่าเห็นใจที่ต้องเจอเรื่องลำบากมากกว่า"
"เจอเรื่องลำบากเหรอคะ
"ก็ลำบากที่ทำอะไรไม่ได้ถึงเกณฑ์ที่คนอื่นมองว่าต้องทำได้น่ะสิ"

"ในโลกนี้ ความเชื่อมีอิทธิพลต่อมนุษย์มากกว่าความจริงนะ เพราะเธอเชื่อว่ามันจริง...เธอก็แค่เชื่อ...ว่ามันจริง..."...ฮิลเบิร์ต

"แกว่าถ้าเราจะอยู่กับใคร...เอ่อ...ตัวอะไรสักตัวที่เราจับหรือกอดมันได้...ก็จะเรียกว่าสัตว์เลี้ยงใช่ไหม"
"คำถามนี้เริ่มแปลกแล้วครับ แปลกมาตั้งแต่นายเผลอใช้คำว่าใคร"
"ถ้าฉันพาเข้าบ้าน ให้กินข้าว ให้ค่าดูแลรักษา จ่ายค่านั่นค่านี่ทุกอย่าง กอดได้ หอมได้ เล่นด้วยได้แกจะเรียกแบบนี้ว่าอะไร"
"เอ่อ..." เก้ออ้ำอึ้งอยู่นาน "ก็คงจะเป็นสัตว์เลี้ยงนั่นแหละครับ แต่นายครับ ถ้าเป็นคนเขาจะเรียกว่าเมียนะครับ" 🤣😂😁

"ถ้าเธออยากจะทำอะไรเพื่อฉันขนาดนั้นล่ะก็...มาเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันซะสิ"

"นะโมผู้เต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์ไง เร้าใจไหมล่ะ"

"ผมสายตาสั้น" เขาขยับกรอบแว่นสายตารูปสี่เหลี่ยมสีดำ มันเข้ากับรูปหน้าเขาที่สุด ดูน่ารักขึ้นมาอีกสิบห้าระดับ เป็นแบบที่แปลกไปจากทุกที
"ทำไมไม่เคยบอกเลยล่ะ! รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันชอบหนุ่มแว่นน่ะ! แล้วแฟนฉันใส่แว่นทำไมฉันไม่เคยรู้ หา?!"
"เร้าใจไหมล่ะ" เขาถามแล้วส่งยิ้มซนๆมาให้ "นะโมผู้มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ตลอดเวลา"

'ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน นั่นคือธรรมชาติของโลกใบนี้ กับทุกสิ่งทุกอย่าง กับความรักเองก็ด้วย นะโมต้องเผื่อใจรับความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้น ความรักก็เหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งความรักที่เขามีเปลี่ยนไป นะโมก็คงเสียใจ แต่จะไม่ฟูมฟาย เขาจะอยู่ได้เพราะเข้าใจในธรรมชาติของความไม่แน่นอน'...คุณหมอพลอยจันทร์

การอยู่ในที่แคบอย่างบนเรือถีบร่วมกับใครสักคนมันจะเป็นอย่างไรนะ ถ้าต้องออกแรงถีบเรือไปพร้อมๆกันมันจะเป็นอย่างไร หรือถ้าอีกคนไม่ยอมออกแรง ให้เธอถีบเรืออยู่คนเดียวล่ะ มันจะหนักมากไหม ถ้าเธอไม่ใช่คนบังคับทิศทางเรือจะเป็นอย่างไรนะ ถ้าเธอนึกอยากเลี้ยวไปทางแล้วอีกคนอยากเลี้ยวไปอีกทางล่ะ จะทำอย่างไรถ้าต่างคนต่างยื้อจะไปทางที่ตัวเองต้องการไปให้ได้ เรือจะล่มไหม คำถามร้อยแปดประเดประดังขึ้นมาในหัว

อย่าดีใจมากเกินไป อย่าทุกข์ใจมากเกินไป ที่ผ่านมาชีวิตของเธอเดินอยู่ตรงกลาง นั่นคือคติประจำใจของวาวมณี ภาณุมาศ ตั้งแต่จำความได้

'มีชีวิตอยู่เพื่อวันนี้'
อดีต หรือ พรุ่งนี้ คือ ภาพลวงตา...

"ถนัดเรื่องสร้างภาพ?"
"เรียกว่าเชี่ยวชาญด้านการปรับปรุงภาพลักษณ์จะดีกว่า" เธอแก้ไขเสียใหม่ให้รื่นหู

อืม... มันรื่นกว่าจริงด้วย ^^

คนทั่วไปมักรู้ว่าดอกทานตะวันมักหันหน้าเข้าหาดวงตะวันอย่างไม่กลัวแสงอันร้อนแรง แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง ดอกทานตะวันจะไม่หันหน้าเข้าหาดวงตะวันอีกต่อไป เมื่อวันนั้นมาถึงก็เป็นดวงตะวันที่ต้องเป็นฝ่ายงอนง้อทานตะวันแทนเสียเอง
ตอนนี้เขาก็กำลังนอนทานตะวันของเขาอยู่!

คนคนหนึ่งจะตกหลุมรักคนอีกคนซ้ำได้กี่ครั้ง อาจจะนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแต่คนอีกคนที่พิเศษขนาดนั้น...ตลอดทั้งชีวิตน่าจะมีแค่คนเดียว
สำหรับเขา หนึ่งเดียวคนนั้นก็คงจะเป็นคนที่นอนอยู่ตรงหน้านี่เอง

"ความพ่ายแพ้ไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือคำว่า...ไม่กล้า"...ฟ้าประทาน

"ในเมื่อมนุษย์มี 24 ชั่วโมงในการคิดอะไรต่อมิอะไรเท่ากัน แต่ผลของการคิดต่างกัน เจ้าจะเสียเวลาคิดถึงความทุกข์ทำไม ในเมื่อมีแต่ทำให้ก้าวเจ็บปวดคับข้องใจ ละวางมันเสียบ้าง ถอยออกมามองดูใจของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าก้อนความทุกข์นี้ไม่ได้หนักหนาอย่างที่ต้องคิดหรอก"...เทวดาเฟื้อ

ลูกแก้วได้ทรยศพ่อไปแล้วอย่างน่าใจหาย ตั้งแต่วันแรกที่เห็นคิโย เด็กหญิงวิ่งตรงเข้าใส่พลางร้องเรียกแม่หงิงๆไม่หยุดหย่อน ราวกลับรู้ว่าวิญญาณของจ่าฝูงต่างโยงใยกันจนแทบเป็นหนึ่งเดียว 'ลูกแก้วจำได้ แม่กลิ่นแบบนี้แหละ นี่แม่ลูกแก้วเองนะ' เด็กหญิงแนะนำคนอื่นดิบดี แน่นอนว่าเมื่อเด็กน้อยยังจำได้ทั้งพ่อและแม่ ฝ่ายพ่อที่จากกันเพียง 5 ปีอย่างเขาจึงตกเป็นรองแม่ที่พรากจากไปตั้งแต่ลูกแก้วลืมตาดูโลก

"อันที่จริง..ถึงท่านแทงฆ่าตายตั้งแต่วันนั้น เหล่าหมาป่าจะจบสิ้น นั่นก็ถูก แต่คำสาปลืมเลือนนี้จะไม่จางหาย ข้า..ข้าน่ะไม่เคยเลิกแค้นท่าน เพิ่งวันนี้เองที่ข้าเลือกได้แล้วว่าสิ่งใดสำคัญกว่า อัครา รู้ไว้นะ ท่านคือครอบครัวของข้าเช่นกัน และข้าจะไม่ทำลายสิ่งนั้นด้วยมือของตัวเอง"