Mahshid D > Recent Status Updates

اصلاحیه‌ی استتوس قبل؛ خب الان فهمیدم همون تری‌گورینه :(

کارکتر تری‌گورین نمایشنامه‌ی مرغ‌دریایی رو خاطرتون هست؟ که یک جایی از نمایش در رابطه با کار نوشتن و قضاوت‌هایی که مردم درمورد شغلش -یعنی نویسندگی- داشتن رو برای دختر تعریف میکرد؟ این چند مونولوگ ابتدایی پزشک نازنین سایمون انگار از زبان تری‌گورین بیرون پریده.

- آلدو از پنجره‌ی شن گرفته به تومورِ نور کُشنده، چشم تنگ می‌کند. برمی‌گردد طرف من ‌و می‌گوید: من منبع الهام کسی نیستم. فکر می‌کنم عجب جمله‌ی معرکه‌ای. دفترچه‌ام‌رذ درمی‌آورم و وقتی نگاهی عصبانی به من می‌اندازد می‌گویم: اره عوضی دارم می‌نویسمش.

پانوشت: اونی که آلدو نیست چقدر منم :))

دارم رسما بخاطر ترجمه‌ی بد و ویراستاری بدتر کتاب، شکنجه روحی روانی می‌شم:) و این که هنوز آهسته و پیوسته به خوندنش ادامه می‌دم دلیل دیگه‌ای جز لذت بردن از رنج خودم نیست. مازوخیست طور.

خب. به سربالاییِ مخوف گره خوردن زندگی در هم ( در جست و جوی کار، مشروطی، امتحانات میانترم و..) نزدیک شدم، با این همه نتونستم افزایش میل عجیب هنر دوستی رو دم امتحانی(خنده) کنار بذارم همین شد که از سر خاطره‌ی خوشی هم که با دل سگ میخاییل بوگاکف داشتم این کتاب رو شب امتحان مبانی سیاستم شروع کنم.

واو. می‌تونم بگم که بعد مدت‌ها شاید این اولین کتابی بود که قدرتمند شروع شد و به توصیف‌های محیطی از کارکتر‌ها نگذشت! چقدر هم با اون تز در چه پوزیشنی باید کتاب بخونیم همذات پنداری کردم :))