Esrafil > Recent Status Updates

مردم ژاپن، که در عصر امپراطوری به هشت سی (طبقه منفصل یا کاست) تقسیم شده بودند، در عهد ملوک الطوایفی به صورت چهار طبقه یا بلکه صنف درآمدند: طبقه سامورای، طبقه صنعتگر، طبقه کشاورز، و طبقه بازرگان، که پست تر از سه طبقه دیگر به شمار می‌رفت.

«عشقی که مرارت و سختی نتوانست آنها را از هم بپاشاند.»

همچنان که در چین دو جریان دینی، یعنی آیین کنفوسیوس و آیین تائویی – بودایی، رواج گرفتند و دو مکتب فلسفی – معادل فلسفه کلاسیک و فلسفه رمانتیک مغرب زمین، به رهبری چوشی و وانگ یانگ مینگ اهمیت یافت، در نقاشی نیز دو شیوه مخالف پدید آمد: یکی شیوه‌ای بود مبتنی بر سنن سخت و قوانین محدودیت آور کلاسیک، که در شمال برخاست، دیگری شیوه ایالات جنوبی بود که عواطف و خیال را، در شکل و رنگ، مجال جولان می‌داد.

پس از دودمان تانگ، پیکرتراشی رنگ دینی خود را از دست داد و حتی گاهی وجهی شهوانی یافت. چین هم، مانند ایتالیای عصر رنسانس، این تحول را با مخالفت روبه رو شد. اصحاب اخلاق زبان به شکایت گشودند که هنرمندان، قدیسان را مانند زنان، نرم تن و زیبارو نمایش میدهند. پس دین پیشگان بودایی مقرراتی برای شمایل کشی وضع کردند تا هنرمندان بر جسم تکیه نکنند. محتملا همین فشار اخلاقی، پیکرتراشی چینی را از تکامل بازداشت.

لیل همواره در زیر سقف مقدس آسمان شب، احساس آرامش می‌کرد. خانواده‌ام جای دیگری در این دنیا به همین ستاره ها نگاه می‌کنند و از خودشان می‌پرسند که من کجا هستم. امیدوارم این ستاره ها به آنها نسبت به من آرامش بیشتری بدهند.

چشمک زدن ستاره ها در آسمان دیگر مایه‌ی آرامش نبود. ستاره ها فقط او را به یاد اختلاف بین اینکه زندگی چطور می‌تواند باشد و حالا چطور است، می‌انداخت به یاد شب‌های گرم تابستان دوران کودکی می‌انداخت که وقتی همه به خواب می رفتند او دزدانه از خانه بیرون میزد تا نسیم شبانگاه صورتش را نوازش و با لالایی‌اش او را خواب کند.

اینجا با ما چه کار کرده؟ از ما چه طور آدم‌هایی ساخته؟ تا چه مدت میتونیم به این وضعیت ادامه بدهیم؟ گیتا خیال کرده بود که امروز همه چیز به پایان می رسد.

«یه نفر رو که نجات بدی، انگار دنیا رو نجات دادی.»

تاریخ موسیقی هند دست کم به سه هزار سال می رسد. سرودهای ودایی، مانند همه اشعار هندی، برای خواندن سروده میشد. در شعایر کهن، شعر و ترانه و موسیقی و رقص یک هنر بود. رقص هندی به چشم غربیان هرزه و شهوانی مینماید؛ رقص غربی نیز در نظر هندیان همین حال را دارد؛ ولی، در قسمت اعظم تاریخ هند، رقص شکلی از عبادت دینی بود، برای تعظیم و تکریم خدایان، که حرکت و وزن (ریتم) زیبایی را نشان میداد.

ترکتازیهای مسلمانان به عصر بزرگ فلسفه هندی پایان داد. تهاجمات مسلمانان، و بعدها هم مسیحیان، به ایمان بومی هند سبب شد که این ایمان، در دفاع از خود، به وحدتی آمیخته با بیم و ترس کشانیده شود؛ هرگونه مناظره‌ای را خیانت شمرد؛ و ارتداد خلاق را در نوعی یکسانی راکد اندیشه خفه کند.

چندنفری به انتهای آلونک رفتند و مشغول دعا به درگاه خدایشان شدند. همه‌ی این‌ها یک چیز فهم ناپذیر را تشکیل می دادند: آیا این‌ها برای این دعا می‌کنند که خدا راهنمایشان باشد، یا برای انتقام جویی، یا برای باوری که دارند؟ به گمان لیل این‌ها در نبود خاخام برای چیزی که ازنظر خودشان اهمیت بیشتری داشت دعا می کردند و به این نتیجه رسید که باید هم همینطور باشد.

عاشق زن‌های زیبایی بود که لباس‌ها و جواهرات شیک و فاخر داشتند و گاه و بی گاه مردان بانفوذ و مهم همراهی‌شان می‌کردند. تنها مزیت کمک کردن به پدرش این بود که در درشکه را برای این آدم‌ها باز می‌کرد و دستشان را می چسبید تا از درشکه پیاده شوند و عطرشان را بو می کرد و رؤیای زندگی آنها را در سر می پروراند.

در همان حال که لیل از دروازه های آهنی باز رد میشد سرش را بالا گرفت و به واژه‌های آلمانی‌ای نگاه کرد که جنسشان از فلز بود: «کار انسان را از بند می‌رهاند.»

راستی، چرا غالباً مردان بزرگ فرزندانی میانه حال دارند؟ آیا علتش این است که ترکیب ژنهایی که این فرزندان از آنها پدید آمده‌اند، یعنی آمیزش صفات اجدادی و امکانات زیستی، اتفاقی است، و نباید چشم به راه برگشتشان بود؟ یا علتش این است که فرد نابغه نیرویی را که ممکن است به نسل خود انتقال دهد، در اندیشه و کار سخت تمام می کند و فقط خون رقیق را برای وراثش می گذارد؟ یا علتش این است که آسایشی که فرزندان دارند آنها را فاسد می‌کند؟