Esrafil’s Reviews > خالکوب آشویتس > Status Update

«عشقی که مرارت و سختی نتوانست آنها را از هم بپاشاند.»

چشمک زدن ستاره ها در آسمان دیگر مایه‌ی آرامش نبود. ستاره ها فقط او را به یاد اختلاف بین اینکه زندگی چطور می‌تواند باشد و حالا چطور است، می‌انداخت به یاد شب‌های گرم تابستان دوران کودکی می‌انداخت که وقتی همه به خواب می رفتند او دزدانه از خانه بیرون میزد تا نسیم شبانگاه صورتش را نوازش و با لالایی‌اش او را خواب کند.

اینجا با ما چه کار کرده؟ از ما چه طور آدم‌هایی ساخته؟ تا چه مدت میتونیم به این وضعیت ادامه بدهیم؟ گیتا خیال کرده بود که امروز همه چیز به پایان می رسد.

«یه نفر رو که نجات بدی، انگار دنیا رو نجات دادی.»

چندنفری به انتهای آلونک رفتند و مشغول دعا به درگاه خدایشان شدند. همه‌ی این‌ها یک چیز فهم ناپذیر را تشکیل می دادند: آیا این‌ها برای این دعا می‌کنند که خدا راهنمایشان باشد، یا برای انتقام جویی، یا برای باوری که دارند؟ به گمان لیل این‌ها در نبود خاخام برای چیزی که ازنظر خودشان اهمیت بیشتری داشت دعا می کردند و به این نتیجه رسید که باید هم همینطور باشد.

عاشق زن‌های زیبایی بود که لباس‌ها و جواهرات شیک و فاخر داشتند و گاه و بی گاه مردان بانفوذ و مهم همراهی‌شان می‌کردند. تنها مزیت کمک کردن به پدرش این بود که در درشکه را برای این آدم‌ها باز می‌کرد و دستشان را می چسبید تا از درشکه پیاده شوند و عطرشان را بو می کرد و رؤیای زندگی آنها را در سر می پروراند.

در همان حال که لیل از دروازه های آهنی باز رد میشد سرش را بالا گرفت و به واژه‌های آلمانی‌ای نگاه کرد که جنسشان از فلز بود: «کار انسان را از بند می‌رهاند.»