Ali Amini > Recent Status Updates

این چند روز جزء از کل را می‌خوانم و حسابی لذت می‌برم. استیو تولتز گاهی حقیقتاً خواننده را شگفت‌زده می‌کند. البته بیشتر به قهقهه می‌اندازد تا شگفت‌زده کند. و غم؛ این کتاب هیچ غمی ندارد! لااقل تا این‌جایی که من خوانده‌ام، چندان غمی ندیدم ـ جز اتفاقِ وحشتناکی که آن اوایل برای تری افتاد و نقطۀ پرتابش شد. فلسفه‌بافی‌های اگزیستانسیالیستیِ مارتی اجازۀ غمگین‌شدن را به خواننده نمی‌دهد.

مرگ مرگ مرگ مرگ... آدم اگر تاکنون از اضطرابِ مرگ فرار می‌کرده، با خواندنِ بخشِ ابتداییِ کتاب نمی‌تواند بدونِ تغییراتِ خلقی صفحات را به پایان برساند.

همچنان لذت‌بخش.

آهسته پیش می‌روم، ولی لذت‌بخش است. اگر داستان بود سرعتِ خواندن قشنگ سه برابر می‌شد. نه که حوصله‌ام نکشد، صفحات خیلی طول می‌کشد خواندنشان چون باید به حرف‌ها دل بدهی. دل.

خواندنِ هر کتاب، ورود به دنیای دیگری‌ست، و بعضی‌وقتها هم دری‌ست به دنیاهای تازه و ندیده و کمتردیده. از امروز یکی از اهداف زندگی‌ام، خواندنِ این مجموعۀ نه جلدی است. یک روندِ کند اما پیوسته. شاید یکسال طول بکشد، شاید هم دو سال، یا سه. ولی مهم نیست؛ مهم این است که می‌خواهم با ورود به دنیایی تازه، واقعیتِ دنیای خودم را بهتر بشناسم.

ابلهِ داستایفسکی حتّی از جنایت‌ومکافات هم دلچسب‌تر است.

دوست داشتنی... گویا از این داستان اقتباس سینمایی هم شده است با همین عنوان. بعد از اتمام رمان حتما به سراغش خواهم رفت.

کتاب سخت‌خوانی است. یعنی که حقیقتاً حوصله‌ام را سر برد در همین سیصد صفحه‌اش؛ دیگر تاب سیصدتای دیگرش را ندارم.