Amin > Recent Status Updates

مثل این بود که او دیگر نمی‌تواند خود را از گمراهی در دل این جنگل وحشی نجات دهد و به راهی راست برساند.
جنگل در اطراف او و در دل و جانش پیوسته انبوه تر و تاریک‌تر می‌شد و کوره راه مدام میان بوته ها ناپیداتر می‌گشت. آگاهی‌اش کمتر و کمتر روشن می‌شد و نیروهای خفته روحش را فقط به لحظه‌ای بیدار می کرد. هوش و اراده‌اش از مدت ها پیش فلج شده بود و گویی دیگر جان نمی گرفت.

«پدربزرگ می‌گفت: باید با کلمه و تخم‌مرغ، با احتیاط رفتار کرد، چون هیچ جوره مثل اولشان درست نمی‌شوند. هر چه بزرگتر می‌شوم، بیشتر می‌فهمم که پدربزرگ چه قدر عاقل بود.»

منم می‌دونستم، اما یادم رفته بود که حرفم مصداق قتاله بودن نسبت به مجنی‌علیه هست و خب گاهی آدم اشتباه می‌کنه. و بعضی‌اوقات هم حق دارن که نبخشنت.

«گاهی فکر می‌کنم مقصود زندگی آشتی دادن ماست با مرگ آتی از طریق فرسایش تدریجی ما، با نشان دادن به ما که زندگی، هرچه هم به درازا بکشد، آن طورها که تعریف می کنند نیست.»

گاهی در متن با خودم مواجه میشم و برام آزاردهنده‌ست.

زمان چگونه ابتدا ما را بر جای خود می نشاند و سپس به شگفتی می‌اندازد. خیال می‌کردیم بالغ و عاقل شده‌ایم درحالی که فقط جانب احتیاط نگه می‌داشتیم. گمان می کردیم مسئولیت پذیر شده‌ایم و حال آن که فقط ترسو شده بودیم. آنچه واقع گرایی می‌خواندیم رو گرداندن از چیزها به جای روبه‌رو شدن با چیزها از کار درآمد. زمان... بگذار زمان کافی بگذرد، آن وقت بهترین تصمیمات‌مان دمدمی و یقین‌های‌مان بلهوسی جلوه خواهد کرد.

چقدرررر حرافه. پیرم کردی مرد.

تاریخ دروغ فاتحان نیست. که من معکوس آن را روزی به راحتی به جو هانت نازنین گفتم؛ این را حالا میفهمم.
تاریخ بیشتر خاطره‌های بازماندگان است،
که اغلبشان نه فاتح اند نه مغلوب.

خوندش برام مثل خوردن شکلاته.

قصه‌ی هفتم چقدر عجیب بود.
اولش کمدی خالصه، می‌خندی و فکر می‌کنی شوخیه و بعد رفته رفته متوجه می‌شی موسرخه‌ی داستان واقعا تبدیل به تراژدی شده..
اصلا معلوم نیست چه بلایی سرش اومد :/

لعنتی چقدر سخت‌خوانه.
همشم این وسط از چیزهایی میگه که علاقه‌ای بهشون ندارم.
بهتره دیگه سراغش نرم.

همیشه از پسر مشدی صفر بدم می‌اومد و حالا فهمیدم تنفرم ازش بی‌مورد نبوده. 😑

داستان چهارم، داستان گاو.
محشر و فوق‌العاده.

پایان داستان سوم. حکایت عاشقانه‌ای در میانه‌ی قحطی و تنگنا و خودسرزنشی‌گری مومنان بلا دیده.
نحوه‌ی روایت ۱۰ از ۱۰

«من می‌توانم به خودم تجمل مطرود بودن را روا بدارم. هرچند هرگز مطرود نیستم. فقط جسما تنها هستم، تا بتوانم در تنهایی‌ای بسر ببرم که ساکنانش اندیشه‌ها هستند‌»

مقدمه‌اش منو مست و مدهوش کرد.
دوس دارم ذره‌ذره بنوشم این کهنه‌ شراب چک رو.

واقعا سوررئال عجیبی داره داستان‌های این کتاب با اون توصیفات زنده و جون‌دارش.

به عنوان یه منبع آزمونی باید بخونمش‌.
تا اینجا که بد نبوده.

«اگر کسی چربی قلب اژدها را در پوست غزال پیچد و آن را با رگ گوزن به بازو گره زند حتما در دادخواهی پیروز خواهد شد.»

«دستور ساخت معجونی که می‌تواند انسان را نامرئی کند:
پوست و مغز استخوان شیر، کف دهان اسبی که تازه مسابقه را برده است، ناخن‌های سگ و سر و دم اژدها»


معلوم نیست کتاب جادوی سیاهه یا ادعیه و اذکار محقق کرکی :))))

بریم ببینیم از حلزون چی می‌تونیم یاد بگیریم :)))

خودش که میگه: برای آموختن معنای زندگی، استادی بهتر از جان‌بِدربُردگان تاریخ حیات نیست»

«به لحن دیگر شرح داد که جنگ، مثل زن، به درد امتحان مردها می‌خورد، و اینکه هیچ‌کس قبل از اینکه وارد معرکه شود نمی‌دانست چند مرده علاج است. مردی ممکن بود خودش را ترسو بپندارد و عملا شجاع از آب درآید، و همچنین برعکس»

و اما بشنوید از اما تزْونتْثْ! دخترک ۱۹ ساله‌ و زیرک آقای مانوئل ماییر که انتقام رسوا و زندانی شدن پدرش را از آرون لوئه‌ونتال؛ با ایثار خودش، به طرز غیرقابل‌باور و هولناکی می‌گیرد.

«یک خصیصه‌ی اقدامِ دورخی، غیرواقعی بودن آن است»

«می‌گویند بذرهای آنچه خواهیم کرد در ما نهفته است؛ اما همیشه به‌نظرم می‌رسیده‌ در کسانی که زندگی را به تمسخر می‌گیرند، بذرها زیر خاکِ بهتر و کود بارآورتری پنهان شده باشند.»