Serra Uysal > Recent Status Updates

Sıcakta en iyi ne yetişir: hayal, mantıksızlık, tutku.

Karşılaşmanın rastlantısı, düşünülen şeyin zorunluluğunun güvencesidir. Beklenmedik ve kaçınılmaz, der Proust: "Bu özelliğin, onların gerçekliğinin damgası olduğunu seziyordum. Avluda takılıp tökezledigim farklı yükseklikteki kaldırım taşlarını ben arayıp bulmamıştım".

Üstelik, mizacım gereği daima gündelik gerçeklerden çok ihtimaller dünyasına yakın olmam, durumun ciddiyetini artırıyordu. Benim mizacımdaki insanların ruhu tanıması daha kolaydır, ama tek tek insanlara aldanırız.

Bizim Konstantin Dmitriç de bir zamanlar hayli becerikliydi. Eski Konstantin Dmitriç’ten bahsediyorum. Bilimi severdi ve üniversiteden mezun olduğunda insani hedefleri vardı oysa şimdi yeteneklerinin yarısını kendini aldatmaya, diğer yarısını da bu aldatmacayı haklı çıkarmaya kullanıyor.

Bazı şeyleri neden yaptığını, bazı şeyleri neden yapmadığını bilemiyordu hâlâ. Ziya Bey ölmeden önce bunları ne zaman oturup düşünecek olsa bir işi çıkardı; evde hiç düşünemezdi, kapının önüne ya da aşağıya, bostana inerdi. Arnavut bahçıvanla bir iki sözcük konuşurdu, anlamı yoktu pek konuştuklarının, yeşilliklere falan bakar, içi açılırdı. Ziya Bey'le iki söz edemezdi.

“...Hani hepimize olur, olmuştur, bir gün, sıradan bir gün, kafamızın içinde gazete haberleri, araba gürültüleri, kederli sözler, ceplerimizde kullanılmış sinema biletleri ve tütün döküntüleri bu dünyada en sıradan adımlarımızı attığımızı sandığımız bir an fark ederiz ki, aslında çoktan başka bir yere gitmişizdir, aslında burada adımlarımızın bizi götürdüğü yerde hiç değilizdir.”

“...Hayatı, özenle seçilmiş ruh hallerinin devri daiminden ibaretti, ya da aslına bakılırsa, sonradan böyle olmuştu hayatı. Gayet iyi beceriyordu üstelik, yalnızca nadiren ancak yüzüne yakından baktığında Walt bunca gayretin ona nelere mal olduğunu anlayabiliyordu.”

Yaşamamışların koydukları kurallarla her şeyi nasıl genelleyiveriyoruz.

Uzun bir günün, hatta akşamın ardından insanın yalnız başına kalıp, kendi koltuğuna oturup kendisi olabilmesi, yıllar süren uzun ve maceralı bir yolculuktan sonra yolcunun evine dönmesine benziyor.

Ama, gerçekten yaşamış bir insanın ömrü yine mühim bir şeydir. Çünkü ne kadar gülünç olursa olsun, biz yine hayatı tam inkar edemiyoruz. Onda kafamızın vehimleri olsa bile, iyi, kötü diye kıymetler ariyoruz. Aşka, ihtirasa yer veriyoruz. Sanatkârcasına yaşamanın, küçük hesap ve israflarda kaybolmanın farklarını buluyoruz.

...Hülasa, hayat dar, fakat tabiat geniş ve munisti.