Nazanin > Recent Status Updates

روز اینجا کِش می آید و نمی گذرد مگر با تو و به انتظار تو

آ.ک

شاید آدم برای اینکه خودش باشد به بودن کسی نیاز دارد

هر دقیقه ای که می گذرد از حجم این توده کوچک دقایقی که برایمان مانده کم می شود

اما چه می شود کرد؟ من به این نتیجه رسیده ام که در این دنیا باید آنچه را که کمی ناقص و کمی تکه پاره است دوست داشت
فقط دلم می خواست این را بگویم
تو هر کاری دوست داری بکن
اما
هرچه کنی
تو را از یاد نخواهم برد

آ.ک.

بیش از هر چیز دلم می خواست می توانستم تمام روحم را در چشمانم بگذارم و تا ابد، تا هنگام مرگم، به تو نگاه کنم

نمیدانم در این مدت چه اتفاقی افتاده است
اما گویی نوری تابیدن گرفت
چیزی میان ما جاری شد
شاید نگاهی
و حالا مدام احساسش میکنم

اما به کدام عشق میتوان همیشه مطمئن بود؟
یک حرکت کافی ست تا همه چیز خراب شود

اما دست کم اگر ترکم کردی فراموشم نکن


از صفحات ۱۳، ۱۹، ۲۱

هرچه بیشتر شناخت پیدا می کنیم، چیزهای کمتری وجود خواهد داشت که فقط خدا از آن آگاه باشد
به عبارت دیگر، هرچه جهل ما بیشتر باشد، رویدادها را بیشتر به خدا نسبت می دهیم

اسپینوزا


(...چه عرض کنم)

به یاد موسیقی دلنوازی که روزی، تنها گوشه ای از آن، تصادفا از کنار گوشم عبور کرد

اُ
ماریا
ماریا
ماریا

مشکلاتی که شکل اجتماعی نسبی گرایی اخلاقی با آن مواجه است از این قبیلند: اگر اجماع روشنی بر سر یک مساله، مثلا مجازات اعدام وجود نداشته باشد، آیا این بدان معناست که آن چیز نه درست است نه خطا؟ و اگر اجماع به مرور زمان تغییر کند مثلا از پذیرش مجازات اعدام به رد مجازات اعدام برسد، آیا این بدان معناست که مجازات اعدام زمانی درست بود و حالا خطاست؟


پاورقی ص ۱۱۱

آن کس که به شور باخته است به اندازه آن کس نباخته است که شورَش را باخته است


ص۱۰۱

وحشت در سکوت است، در اینکه هیچ کس دیگر نمی تواند تو را بفهمد


ص۹۶

Watching all of history repeat itself time after time...

حضت آزی علیه السلام

تا زمانی که وضع به همین منوالی است که هست، زیستن در دایره حقیقت همچنان تهدیدی مدام برای نظام خواهد بود. تقریبا قابل تصور نیست که زیستن در دایره حقیقت بتواند با زیستن در چنبره دروغ بدون کشمکشی اساسی و شدید ادامه پیدا کند

ص۱۴۸

ساختار قدرت که استبداد استالینیستی فرسوده اش کرده بود و عاجزانه در پی انجام دادن اصلاحاتی بی درد و کم هزینه بود به ناگزیر در حال پوسیدن از درون بود و به هیچ روی قدرت عرضه هیچ برنامه هوشمندانه ای را برای مقابله با تغییراتی که در اوضاع پیش آمده بود نداشت و نمی دانست با طرز نگاه اعضای جوان ترش به مسائل چه کند

افراد جا گرفته در ساختارهای رسمی که کم و بیش با ایدئولوژی رسمی هم همدلی داشتند به دیوار سخت واقعیت به همان گونه ای که بود برخوردند و اندک اندک از طریق بحران های نهفته اجتماعی و تجربه های تلخ شخصی به ماهیت و و عملکرد واقعی قدرت پی بردند

ص۱۴۴

یکی از ویژگی های اساسی مستقل زیستن [حضور و زیستن در دایره حقیقت] این است که این نوع زندگی همیشه، دست کم در آغاز کار، نوعی قمار است که در آن یا همه چیزمان را می بازیم یا هرآنچه را که می خواهیم به دست می آوریم

ص ۱۳۵

تثبیت احترام به قانون، خود نمی تواند ضامن یک زندگی بهتر باشد چون تضمین زندگی بهتر کاری است که بر عهده افراد است و نه قانون و نهادها
....
صرف رعایت قانون دردی را دوا نمی کند

ص۱۲۶

یک نظام بهتر، خود به خود تضمینی برای یک زندگی بهتر نیست. در واقع برعکس: فقط با ایجاد یک زندگی بهتر است که یک نظام بهتر پرورانده می شود

ص۷۷

انگار مردم به گونه ای شهودی جان و جوهر این ضرب المثل را دریافته اند که "دیگر هیچ چیز همان نیست که به ظاهر می نماید" و بنابراین از این به بعد آنها هم باید به گونه ای کاملا متفاوت رفتار و عمل کنند

ص۷۵

شوروی شناسان غربی غالبا درباره نقش افراد در نظام پساتوتالیتر مبالغه می کنند ...این اتوماتیسم بسی قدرتمند تر از اراده هر شخصی است؛ برای اینکه [فردی] بتواند فرصت ورود به سلسله مراتب قدرت را به دست بیاورد باید این اراده را پشت نقابی از بی هویتی و بی نام و نشانی آیینی پنهان کند. دست آخر هم وقتی فرد می کوشد بخش کوچکی از خواسته هایش را در آن به نمایش بگذارد، این اتوماتیسم ...دیر یا زود بر او غلبه می کند

ص۴۱

به جای آنکه نظریه یا ایدئولوژی در خدمت قدرت باشد، آرام آرام قدرت در خدمت ایدئولوژی قرار می گیرد. تو گویی ایدئولوژی قدرت را از قدرت غصب کرده است،
تو گویی دیکتاتور واقعی خودِ ایدئولوژی است.
آنگاه به نظر می رسد این خود نظریه، خود آیین، خود ایدئولوژی است که برای مردم تصمیم می گیرد و نه بالعکس

ص۳۹

ایدئولوژی شیوه دلفریب و غلط اندازی برای ارتباط با جهان است. به انسان ها توهم هویت، کرامت و اخلاق می دهد اما در واقع راه را برای دست کشیدن از همه آنها هرچه هموارتر می کند
به افراد امکان می دهد وجدانشان را فریب دهند و و عقیده حقیقی و راه و رسم زندگی خفت بارشان را از چشم جهانیان و خودشان پنهان نگاه دارند

ص۳۰

“In your light I learn how to love. In your beauty, how to make poems. You dance inside my chest where no-one sees you, but sometimes I do, and that sight becomes this art.”
Rumi


سلام دوستان
ببخشید شما اطلاع دارید قطعه فوق، برگردان کدوم یک از اشعار مولاناست؟
از راهنمایی تون سپاسگزار خواهم شد
🙂🌹

شهر در قُرق بیلبوردهای میلیاردی ست. شهر را دارند با تبلیغات بمباران می کنند: کلاس های"موفقیت در کمترین زمان" و "چگونه میلیاردر شویم"، تبلیغ شرکت های وارد کننده اجناس لوکس و...یعنی در یک کلام سرمایه داری حاکم، هم شهرفروشی می کند و هم از خیابان ها و فضاهای شهری برای ترویج ایدئولوژیک انسان مطلوب و مطیع و کنترل شده استفاده می کند

"خیابان تریبون"

گزارش و مصاحبه از فریده غائب
ص۴۴

آدمی که در این جهان بتواند واقعا تنها بماند و فقط با وجدانش رای بزند این آدم قهرمان است

انتخاب ِ چگونه زیستن انتخابی عقلی نیست، انتخابی است که مستلزم شورمندانه دل سپردن به چیزی است و آنچه در این میان تکلیفش معین می شود هویت خود آدم است
-------

این برای من از اون جملات مکث برانگیز هست که دست کم تا این لحظه نتونستم کاملا باهاش کنار بیام

در بستم
و در ایوان تماشای تو بنشستم

آوردن عبارت هایی چون "بی شک"، "به یقین" و مانند اینها بر سر جمله ها، به نوعی یا اغلب، نشانه آن است که گوینده یا نویسنده می خواهد امکان تردید و در نتیجه فرصت پرسش را از میان بردارد. چگونه شخص به خود اجازه می دهد عبارتی چون "بی هیچ تردید می توان گفت" را در سخنانش به کار ببرد؟
تردید لازمه پرسشگری است و پرسش حاصل تردید
اگر همه چیز چنان روشن است که "بی تردید می توان گفت" دیگر چه جای اندیشه و گفت و گو؟


آیدین فرنگی

تا به حال مرواریدهای زیادی دیده ام که نمی دانم کدام یک اصل بوده اند کدام یک بدل
اما به گمانم "این مروارید" اصل ِ اصل باشد

ای کاش خیلی پیشتر از اینها با این دُر ِ خواندنی آشنا شده بودم

جای بسیار خوشنودی است که در این کشوری که رشوه خواری و ناراستی از در و دیوارش می بارد، من که در عدلیه در کانون رشوه خواری می بوده ام، خدا مرا از لغزش دور داشته است. در این کشوری که چاپلوسی و پستی گریبانگیر خرد و بزرگ می باشد من با همه [ی] آمیزش با چاپلوسان و پست نهادان، آلوده خوی آنان نگردیده ام من اگر بخواهم از آزمایشهایی که چه درباره رشوه و چه در دیگر باره ها برایم پیش آمده بگویم باید کتابی پردازم

فردای آنروز نامه ای بشاه نوشتم در این زمینه که "عدلیه یک دستگاه بیهوده ای بیش نیست مردم سودی از آن نمی برند از یکسو قانونها بیخردانه است از یک سو داور و دوستان او عدلیه را دکانی برای خود می دانند و سود و دلخواه خود را به همه چیز برتری می نهند..."
جای شگفت بود که همان نامه یا رونویسش بنزد داور فرستاده شده بود
..