Chardou > Recent Status Updates

Okej, tego to się za cholerę nie spodziewałam.

Wspominałam, że Paige to idiotka? Idzie za nieznajomą, chociaż wie, że masa osób na nią poluje, w ogóle nie myśli, że to może być pułapka, po prostu wierzy ślepo i idzie.

No i co? To była pułapka. Ja pierdolę, jak można być tak tępym…

Nijak nie potrafię polubić tego tomu. Mam wrażenie, że większość wydarzeń (a raczej rozmów, bo w tej części akcja to jakieś 10%, pozostałe 90% to rozmowy) jest albo niepotrzebna, albo rozwleczona. Paige niestety nadal zalatuje Mary Sue, gdzie jednocześnie jest traktowana, jakby była jedyną osobą (poza jeszcze kimś), kto może coś zrobić. Reszta to kukiełki. No nie lubię tej części.

Paige mnie wkurwia.
Jej myślenie mnie wkurwia.
Jej dziecinne zachowanie w kwestii Arcturusa mnie wkurwia (zamiast zachować się jak dorosła, to go unika i zachowuje się, jakby miała focha).
To, że obchodzą się z nią jak z jajkiem mnie wkurwia.
Niby jest taka osłabiona po tym astrze, a przy akcji z Capri tego nie widać. Ogólnie Paige mnie wkurwia. I książka mnie wkurwia.

Dziwna książka. Bardzo topornie napisana, ale nie wiem, czy to autor ma tak drętwy styl, czy jest to kwestia tłumaczenia tej książki z angielskego (ubolewam, że książki azjatyckich pisarzy i pisarek są tłumaczone z angielskiego, bo ten język bardzo często nie jest w stanie oddać wielu rzeczy, aspektów. Wiele rzeczy nie da się nawet dobrze przetłumaczyć).

W końcu coś się ruszyło. Teraz mnie denerwuje co innego.
Tak, wszyscy wiemy, że Paige była torturowana. I podtapiana. Ale nie trzeba o tym non stop przypominać, wiemy.

Tu się nic nie dzieje. A mam na myśli nic dosłownie. Dwa momenty większej akcji w ciągu ponad 200 stron? Póki co to zdecydowanie najgorszy tom serii. Nie robią nic, tylko w kółko wałkują te same tematy rozmów. Tylko gadają. I gadają. I gadają. Ile można? Naprawdę nie chcę robić dnf, bo wciąż jestem ciekawa, czy Paige i Arcturus się spotkają, ale książka coraz bardziej kusi do dnf.

Naprawdę nie umiem soę wkręcić ten tom. Mam wrażenie, że jest zbyt przegadany i rozmowy Paige z innymi do niczego nie prowadzą. Na razie jest najniżej na liście.
1. Koniec Maskarady
2. Zakon Mimów
3. Czas Żniw
4. Pieśń Jutra
5. Mroczne Lustro (wciąż czytam, może się coś ruszy)

Ten tom jest zdecydowanie lepszy od poprzedniego. Bo jest mniej tych rynsztokowych i gimbusiarskich odzywek.

Zaczęłam czytać od nowa. I jakoś, nie wiem czemu, nie umiem się wkręcić w ten tom.

Te dukaizmy w cholerę mi przeszkadzają, bo nie brzmi to ani trochę naturalnie ani poprawnie gramatycznie. Zdecydowanie lepszym zabiegiem byłoby zastosowanie ono/jeno.

MATKO I CÓRKO, WRESZCIE!!!

Euyn to cholerny mizogin. Kurde, gościu, umrzyj. Serio. Rzygać mi się chce, jak czytam rozdziały z twojej pov.

Euyn jest jeszcze gorszy niż myślałam, że jest w pierwszym tomie. Był taki moment w drugiej części, gdzie gnój mi tak podniósł ciśnienie, że PÓŁ GODZINY dochodziłam do siebie po jego jadaczkowych wysrywach. Zdechnij, chuju. Serio. Zrobisz tylko wszystkim przysługę.
Jak ja go, kurwa, nienawidzę. Ale plus taki, że w końcu gej nie jest pokazany jako ideał człowieka.

Dobra… Tego się nie spodziewałam. Zachowanie Niny względem Millie ma teraz w cholerę dużo sensu.

Naprawdę w cholerę.

Ta cała Cecelia jest na 1000% w spektrum autyzmu. Osoba, która nie jest, nie ma takich fiksacji.

No nie wytrzymam z tym gnojem. Od 10 minut ponad przetrawiam wewnętrzny monolog na temat Wei i Weian Euyna. Normalnie aż mną telepie. Mikail NIGDZIE NIE POWIEDZIAŁ, że Weianie sa bez winy w tej całej wojnie. Ale, kurwa, nie można oskarżać obecnie żyjących, za okropieństwa dokonywane przez ich przodków, Euyn. To tak, jakby dziecku przypisali zbrodnie ojca. Jaki to jest debil. Kurwa.

Kurwa, Euyn… czy ty choć raz możesz przestać myśleć o wyruchaniu Mikaila i przestać patrzeć na niego jak na obiekt seksualny? Już i tak jesteś wystarczająco zjebanym człowiekiem. Co za debil. Jprdl. Rozpieszczone książątko z tylko dwoma cechami: paranoiczny i gej. Nic poza tym. Ja pierdolę. Co jak co, ale Euyn jest tak źle wykreowaną postacią…

O wiele lepsza od „Fatalnego sojuszu”. Krótsza, bardziej zwarta i konkretna.

Jesus, Damon. Kobiety to nie maszynki do rodzenia dzieci. Skoro zdajesz sobie sprawę z tego, jak destrukcyjny wpływ na organizm kobiety ma ciąża, nie będziesz płodził dzieci jak królik. Co za troglodyta…

Ja pierdzielę, związek Damona i Winter oraz Eriki i Michaela są tak cholernie toksyczne. Nie wyobrażam sobie być w takiej relacji, to jest na tylu poziomach chore… nikt normalny nie będzie twierdzić, że ci faceci są w porządku. Nikt, kto choć przez chwilę pomyślał czy się odezwał, potraktował swoją partnerkę w taki sposób NIE JEST NORMALNY. Przestańmy romantyzować toksyczne, niezdrowe związki

W końcu ruszylam to dalej. Damon jest popierdzielony i to zdrowo. A krzywda doznana w dzieciństwie go nijak nie usprawiedliwia. Winter też jest powalona, skoro ją do niego ciągnie. Nikt normalny nie sympatyzuje z takimi ludźmi jak Damon. Są zagrożeniem dla społeczeństwa.

Za mało sci-fi w ksiażce sci-fi. Czemu wątek tych obozów jest taki długi? Po co, skoro to nic nic nie wnosi? Cała ta sytuacja jest rozwleczona do granic.

Mam nadzieję, że Vianne wreszcie da sobie spokój z Ezrą. Gdyby ten ja rzeczywiście kochał, to nigdy by nie zgodził się na to, na co się zgodził, nie spędzałby nocy z inną koboetą i by tej kobiety nie zapłodnił (poza tym jako mag powinien znać magiczne sposoby na to, aby podczas seksu nie doszło do zaplodnienia). Shipuję Vianne z Aarvandem 💞

Imo ta sekcja z Alademią Imperialną za długa (praktycznie 1/3 książki), sa powtórzenia, ktorych można było uniknąć przy tłumaczeniu, niektóre aspekty tylko liźnięte, ale jak na powieść z Uniwersum SW czyta aię bardzo dobrze, bo nie jest to beznadziejnie napisana książka. Jest raczej z tych lepszych.

Damon to psychol. Serio. Takich ludzi zamyka się albo na długie, naprawdę długie lata w pierdlu, albo zamyka się ich na oddzialach zamkniętych w psychiatryku. Nie ma nic pomiędzy. A przeszłość Damona i to, co robiła mu jego matka oraz ojciec nie są żadnym usprawiedliwieniem ani wymówką.