Can Umsu > Recent Status Updates

Merkeze yaratıcıyı alan ve sonsuz kaynaktan beslenebilecek insanın, zihni-özbenliğini sıfırlandıkça o ilahi olanı dışarı vuracağını ifade eden, felsefeden uzak bir görüşe sahip. Açıkçası örnekleri güzel ve anekdotları hayatımda yer edebilecek zerafette ve parlaklıkta.

Fransız romantizmi nedir, budur (bana göre tabii) saf bir romantizm değil ama aşkın trajediye dönmesi deyince başka bir şey diyemiyorum 🫣
18.yy başlarında çıkan bir eser, romantizm ile realizm arasında önemli kapı aralıyor. İhtirasın, coşkunun, dini ahlak ile sergüzeştliğin arasında kalmanın ifadeleri yer alıyor. Aklıma hep, Bovary, Werther

Hem Puccini hem de Massenet’ten Manon eserlerini biliriz. En ünlü arya ise şüphesiz Massenet’ten Je marche sur tous les chemins. Eseri Wienerstaatsoper de Patricia Petibon’dan izlemiştim. 11 yıl oldu. İnanamıyorum. Eser’den tek hatırladığım bu arya. Onun motivasyonu ile Feriköy pazarından 1944 yılı basımı Manon Lesko’yu aldım. Romantik. Tek diyebileceğim şimdilik bu.

Bu sayfalarda şunu görüyorum: Dostoyevski, zihnini kalemine akıtan, adeta zihnin perdesini aralayarak onun fırtınasını bedenin sınırlı yapısından damlatarak bize kana kana içirten müthiş bir yazar. Şu an sayfaları okurken düşünüyorum da, nasıl olur da bu eser bir opera olmamış?

Olgunlaşmamış insanın özelliği bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

Benim için bir pageturner kitabı değil. Belki yaşadığım dönem nedeniyle New York’ta genç birinin günlerini okumak ilgimi çekmiyor ama ilginç bir taraf var, o çocuk neyse ben o değilim. Çocuğun gördükleri ilgimi çekmiyor lakin dili enteresan şekilde kaba hatta “straight” geliyor. Sayfaların hız kazandığı yerdeyim. Bakalım neler olacak

Güvende kalmak için duvar ören, dışarıdaki savaştan kendini izole etmeye çalışan bu hayatın düşüncesini okumak çok enteresan. Bakalım, içerideki savaş mı yoksa dışarıdaki savaş mı daha güçlü? İçerideki barış mı yoksa dışarıdaki barış mı daha önce gelecek?

Bu kitabı tam iki yıl önce almış ve bir kenara koymuştum. Bugün bir anda elime alıp okumaya başlamak istedim. Tam da kendi evimde, duvarların içinde bir yaşam alanı kurarken; güvende, sakin, sessiz ve huzurlu hissederken… Burayı güzelleştirirken, buranın sorumluluğunu üstlenirken…

Endişe öz farkındalığımızı yok ediyorsa, kendimize dair farkındalığımız da endişeyi yok edebilir bir başka deyişle kendimize dair algımız güçlendikçe endişe karşı durup onu alt etme olasılığımız da o denli artar. Süper kahraman gücümüze odaklanalım. Haydi devam!

Berrak Yurdakul etkisini son bir yıldır zihnimde ve kalbimde taşıyorum. Kendisi her zaman farkındalığın, insanın en büyük “süper kahraman” gücü olduğunu belirtir. Zen Felsefesi ile de bunu taçlandırır. Yazırın ilk defa okuduğum eserinde konunun bu tohumla yeşertilmesine hem mutluyum hem de “endişeli”.

Uzun zamandır kitap okuyamıyordum. İş ve sosyal hayatın stresi öylesine zihnimi yoğun kıldı ki, bir hikayeye, bir fanteziye dayanamıyordum. Özellikle büyük resimden para kazanma, iş hayatında anlamı tekrardan ayarlama, ürün müşteri bağlarını oluşturan kanallara yeni bir perspektif belki de en önemlisini kazandırma çabalarını görüyorum.

Bu kitabı önemsiyorum. Okurken, sanki yazarın tam yazma anında okuduğumu hissediyorum.

Bilmiyorum şu kısmı not etmezsem rahat edemeyecekmiş gibi hissediyorum:

Gelgelelim sefalet ayıptır efendim, ayıptır… Doğuştan olan duygularınızın soyluluğunu yoksullukta koruyabilirsiniz. Ama sefalette hiç kimse, hiçbir zaman başaramaz bunu.. Sefalette, daha bir gurur kırıcı olsun diye insanların arasından sopayla kovalamazlar sizi de, süpürgeyle süpürür atarlar.

İnanılmaz.

Şuan için doğru değil.

Elimden bırakmak istemiyorum. John Boyne’nun basit bir dille, trajik bir konuyu, ustaca işlenmiş karakterlerle anlatma özelliği, beni üçüncü kez keyiflendiriyor.

Fırtınalı bir giriş. Kitabın nereye gideceğine merak uyandıran konusu ve bunu farklı vuruşlarla besleyen kalemi gerçekten harika.

Akıcı bir kurguya sahip olduğunu ifade edebileceğim bu eserde, Ahmet Bey’i ilginç kılmak adına, OKB si hakkında detayları öne çıkartmayı dahice bulmuş. Lakin çok zayıf, karaktere sonradan eklenmiş gibi duruyor. Gazeteci ile diyalog kurgusunun zayıf olduğunu, hikayenin birincil anlatıcı açısından akışı güzel. Kısa bir öykünün uzamasına şahit oluyor gibiyim.