Mer ve Ötesi > Recent Status Updates

İlk iş günümde yanımda bulunsun boş kalırsam arada açar okurum diye almıştım. Mesaim bitmeden bitirdim kitabı. İlk gün heyecanı mı dersin yoksa kafa doluluğu mu bilmiyorum pek anlamadım okuduğumdan bir şeyler. Okumuş olmak için okudum resmen. Neyse dursun bakalım kitaplığımda vakit olur tekrar elime alırsam belki ne söylüyor diye can kulağıyla dinlerim.

İÖ 4. yüzyıldaki hukuk düzeninin günümüzde halen devam ediyor oluşu üzücü. Sokrates’in kendisini savunurken kullandığı cümleler aslında yasa olarak önümüze sunulandır, tek farkı ise günümüzde uygulanmayışıdır.

Demian’ı okurken çok daha heyecanla okumuştum. Bu kitapta aynı heyecanı yaşamasam da Hesse’nin üslubu alıp götürdü beni uzaklara,doğuya.. İnsanın “Ben”ini araması, özünü bulma isteği hep ilgimi çekmiştir. Bu kıvranma hissi bende var olan bir şey çünkü. Ben bulamadım özümü o ayrı..

Gariptir kısa kısa öyküler olmasına rağmen sanki 1000 küsür sayfalık bir roman bitirmişim hissi veriyor. Nedense yoruluyorum bu öyküleri okurken. Rehavetten çok kasvet var.

“Etrafımdakilere ilk kez bakma düşüncesi beni korkutuyordu. Korkunç şeyler görmekten değil, görülecek hiçbir şey olmamasından korkuyordum.”

Irkçılığa karşı cidden güzel mesajları olan bir kitaptı çokta güzel işlenmişti. Ana karakterin arada geriye, çocukluğuna gitmesi, kendi iç hesaplarını yapmasıyla sanki bir filmi izliyormuşum hissi uyandırdı hatta.. Nefisti..

Başının ve sonunun uyumsuzluğundan rahatsız oldum açıkçası. Genel kurgu güzel, verilen mesajlar yerinde olsa da beni tatmin etmeyen bir şeyler vardı. Heyecanla izlenen bir filmin bir anda gitmesi gibiydi tek bir farkla kitabı heyecanla okumamam.

Kitap boyunca Florentino’ya üzülüp durdum. Bu kadar geç kalınmasına kızdım. Böylesine sadık bi aşkın var olabilirliğini sorguladım. Dürüst olmak gerekirse Marquez’in hikayeyi bu kadar uzatarak anlatması yordu. Sonunda okumaktan dolayı pişmanlık duymadan bitirdim.

P. Coelhonun Casus kitabında rastladım bu kitaba. Kitabın bir yerinde “ Nerden çıktı şimdi bu? Niye son günlerini Paris’te geçiren, cenazesine hiçbir arkadaşının katılmadığı ve tek suçu bir erkekle aşk yaşamak olan İrlandalı yazarın eserine ilgi duymuştum.” diyordu.Kitap tabiri caizse yasak bir aşkı anlatıyor.

P. Coelhonun Casus kitabında rastladım bu kitaba. Kitabın bir yerinde “ Nerden çıktı şimdi bu? Niye son günlerini Paris’te geçiren, cenazesine hiçbir arkadaşının katılmadığı ve tek suçu bir erkekle aşk yaşamak olan İrlandalı yazarın eserine ilgi duymuştum.” diyordu. Bahsi geçen yazar Oscar Wilde ve eser de bu kitaptı. Kitap (tabiri caizse) yasak bir aşkı konu ediniyor.

Peri Gazozunu okurkenki halet-i ruhiyemle bu kitaptaki bir değildi. Yalan yok Peri Gazozundaki hikayeler -daha doğrusu gerçekler- beni daha çok içine çekmişti. Böyle söyleyince de bu kitabı yabana atmış gibi oldum ama öyle değil. Kısacası yine Ercan Kesal bey anlattı ben dizinin dibinde dinledim. Öyle bir kitaptı işte.

Peri Gazozunu okurkenki halet-i ruhiyemle bu kitaptaki bir değildi. Yalan yok Peri Gazozundaki hikayeler -daha doğrusu gerçekler- beni daha çok içine çekmişti. Böyle söyleyince de bu kitabı yabana atmış gibi oldum ama öyle değil. Kısacası yine Ercan Kesal bey anlattı ben dizinin dibinde dinledim. Öyle bir kitaptı işte.

Peri Gazozunu okurkenki halet-i ruhiyemle bu kitaptaki bir değildi. Yalan yok Peri Gazozundaki hikayeler -daha doğrusu gerçekler- beni daha çok içine çekmişti. Böyle söyleyince de bu kitabı yabana atmış gibi oldum ama öyle değil. Belki de yanlış zamanda okudum ne bileyim. Kısacası yine Ercan Kesal bey anlattı ben dizinin dibinde dinledim. Öyle bir kitaptı işte.

Başlangıçtaki Seymour'un hikayesine kendimi o kadar kaptırmışım ki kitap boyunca onun hikayesi ile kitabın devam konusu arasında bir bağlantı aradım durdum. Hatta son kısma kadar içimde bir Seymour'un vakası ile ilgisi var kesin diye geçirdim.Hikayelerin birbiri ile sentezi açıkçası şaşırttı ama sonu beklediğim gibi değildi. Senaryonun bu şekilde bitmesini konduramadım sanırım.

Hiç beklemediğim bir konuyla başlayıp yine hiç beklemediğim bir sonla bitirdim. Bazı kitapların sonunu beğenmeyip keşke böyle yazılsaymış deriz, hatta hayıflanırız. Gelin görünki bu kitap kesinlikle olması gereken en mükemmel şekilde bitti. Hatta tabiri caizse tadı damağımda kaldı diyebilirim.. Yapılan psikolojik tahlillerden bahsetmiyorum bile. Tek kelimeyle nefisti.