Katayoon > Recent Status Updates

آزادی مجسمه‌ی یک فرشته نیس که صورت متین و اندام تراشیده‌ای داشته باشه و همه جا یک قواره‌ی مشخص...
کلمه‌ی بی در و پیکریه که اگه آمیخته به فطرت بشری یعنی عدالت ما نشه، اون سرش به فاشیزم آلمانی، اشغال نظامی، کوره‌های آدم‌سوزی و بمب‌های اتمی دلربایی می‌رسه که روی هیروشیما و ناگازاکی پرتاب می‌کنن...

رشتِ ما گرچه به زیبایی لوزان نیس، دانشگاه و پارک و عمارت‌های بیس و پنج اُشکوبه نداره، اما هنوز توی این کوچه‌های سنگ بستِ بارانی، فایتون‌های دو اسبه و خیابان‌های مه‌آلود، زندگی جریان و جنب و جوش داره...

دیدن یا شنیدن اجباری چیزهایی که ربطی به من ندارند همیشه برایم عذاب‌آور است.

شما بچه‌های متولد ایران که فارسی زبان مادری‌تان است، هر قدر اینجاها بمانید این زبان را اگر هم بخواهید نمی‌توانید طلاق بدهید، تا آخر عمر همراهتان است. یک احتیاج مبرم است.
فارسی حرف زدن، فارسی شنیدن، فارسی خواندن، بخصوص در غربت، یک احتیاج می‌شود. چون هر کلمه و هر لفظ در ته ذهنتان یک بار خاطره دارد که وقتی می‌شنوید، حتی اگر ذهن شاعرتان متوجه نشود، احساستان آن را می‌گیرد و در حدّ خودش به شما لذتی می‌دهد.

اینکه هر از گاهی توی متن داستان، ابیات سعدی رو به کار میبره، خیلی دلچسبه

امروزه کلمات لوکسی مثل "انسان" شده سکه‌ی اصحاب کهف، دیگه در زبان ما رایج نیست.

اگر بیداد بر داد چیره شود، دیگر نباید به خدایان باور داشته باشیم.

چیزی که میان ما فاصله می‌انداخت، بیست و سه سال تفاوت سنی، یک جنگ، یک انقلاب و مذهبی متفاوت بود...

آگاهی و هشیاریِ اکولوژیکِ جامعه‌ای پسا-مصرفی را از جامعه‌ای فقیر و پیشا-مصرفی انتظار داشتن، چیزی نیست جز کارِ ذهنِ توتالیتر.

تراژدی اِما این است که آزاد نیست. او بردگی خود را صرفا نتیجه‌ی طبقه‌ی اجتماعی و نیز حاصل محیط ولایتی زندگی خود -دنیایی کوچک که چندان مجالی برای دست زدن به کارهای نمایان به کسی نمی‌دهد- نمی‌داند بلکه، شاید از این دو مهم‌تر، آن را پیامد زن بودن خود می‌شمارد.
در واقعیت داستانی زن بودن یعنی بسته بودن، یعنی درها را بسته دیدن، یعنی محکوم بودن به گزینش‌هایی حقیرتر در قیاس با گزینش‌هایی که بر مرد روا داشته شده...

نویسنده همواره خویشتنی شقه شده است و دو شخص در او وجود دارند: آن کس که زندگی می‌کند و دیگری که زندگی کردن او را تماشا می‌کند، آن‌که رنج می‌برد و دیگری که شاهد این رنج است تا آن را به کاری بگیرد.

خیلی طول کشید تا فهمیدم محدود کردن خود در دایره‌ی هر نوع جهان‌بینی، می‌تواند ما را گرفتار فقر و رنج کند.

گمان می‌کنم تنها راهِ بوییدنِ باد همین است که صورتت را در ملافه‌های شسته‌ای که تازه خشک شده‌اند فرو کنی.

بخش اول پر بود از احساس عاشقانه‌ی یوسا به اِما بوواری و چقدر دلتنگ قلمش بودم 😍