Katayoon > Recent Status Updates

شما بچه‌های متولد ایران که فارسی زبان مادری‌تان است، هر قدر اینجاها بمانید این زبان را اگر هم بخواهید نمی‌توانید طلاق بدهید، تا آخر عمر همراهتان است. یک احتیاج مبرم است.
فارسی حرف زدن، فارسی شنیدن، فارسی خواندن، بخصوص در غربت، یک احتیاج می‌شود. چون هر کلمه و هر لفظ در ته ذهنتان یک بار خاطره دارد که وقتی می‌شنوید، حتی اگر ذهن شاعرتان متوجه نشود، احساستان آن را می‌گیرد و در حدّ خودش به شما لذتی می‌دهد.

اینکه هر از گاهی توی متن داستان، ابیات سعدی رو به کار میبره، خیلی دلچسبه

امروزه کلمات لوکسی مثل "انسان" شده سکه‌ی اصحاب کهف، دیگه در زبان ما رایج نیست.

اگر بیداد بر داد چیره شود، دیگر نباید به خدایان باور داشته باشیم.

چیزی که میان ما فاصله می‌انداخت، بیست و سه سال تفاوت سنی، یک جنگ، یک انقلاب و مذهبی متفاوت بود...

آگاهی و هشیاریِ اکولوژیکِ جامعه‌ای پسا-مصرفی را از جامعه‌ای فقیر و پیشا-مصرفی انتظار داشتن، چیزی نیست جز کارِ ذهنِ توتالیتر.

تراژدی اِما این است که آزاد نیست. او بردگی خود را صرفا نتیجه‌ی طبقه‌ی اجتماعی و نیز حاصل محیط ولایتی زندگی خود -دنیایی کوچک که چندان مجالی برای دست زدن به کارهای نمایان به کسی نمی‌دهد- نمی‌داند بلکه، شاید از این دو مهم‌تر، آن را پیامد زن بودن خود می‌شمارد.
در واقعیت داستانی زن بودن یعنی بسته بودن، یعنی درها را بسته دیدن، یعنی محکوم بودن به گزینش‌هایی حقیرتر در قیاس با گزینش‌هایی که بر مرد روا داشته شده...

نویسنده همواره خویشتنی شقه شده است و دو شخص در او وجود دارند: آن کس که زندگی می‌کند و دیگری که زندگی کردن او را تماشا می‌کند، آن‌که رنج می‌برد و دیگری که شاهد این رنج است تا آن را به کاری بگیرد.

خیلی طول کشید تا فهمیدم محدود کردن خود در دایره‌ی هر نوع جهان‌بینی، می‌تواند ما را گرفتار فقر و رنج کند.

گمان می‌کنم تنها راهِ بوییدنِ باد همین است که صورتت را در ملافه‌های شسته‌ای که تازه خشک شده‌اند فرو کنی.

بخش اول پر بود از احساس عاشقانه‌ی یوسا به اِما بوواری و چقدر دلتنگ قلمش بودم 😍

اگه یه چیزی توی زندگیم یاد گرفته باشم اینه که حالا که وطنی ندارم، دیگه فقط رفتنه که مهمه. سفر کردن. اصلا برای همین فرار کردم، که بتونم سفر کنم، هر جا بخوام برم و هیشکی هم جلومو نگیره، هیچی تو دنیا اینقدر کیف نداره.

هنوز هم از خودم می‌پرسم برای اینکه آدم به عنوان یک زن احساس تحقیر نکند، باید از کدام حداقل‌ها برخوردار باشد؟

عصیان اِما برخاسته از یک اعتقاد است و آن ریشه‌ی همه‌ی اعمال اوست: من از سهم خود خرسند نیستم، آن پاداش پا در هوای آسمانی به درد من نمی‌خورد، می‌خواهم زندگی‌ام هم اینجا و هم اکنون به تمامی تحقق پذیرد...