Katayoon > Recent Status Updates

دفارژ چنان‌که گویی این فکر را به زور از کله‌اش بیرون کشیده‌اند گفت: "آخه می‌دونی، خیلی طول کشید."
مادام دفارژ تکرار کرد: "خیلی طول کشید!" و افزود: "چه وقت طول نکشیده؟ تلافی و انتقام همیشه مدتی وقت می‌خواد. این یک قاعده‌ی کلی است."
دفارژ گفت: "مگه چقدر وقت می‌گیره تا صاعقه یکی‌ رو از بین ببره؟"
مادام به لحنی آرام پرسید: "ولی تو اینو به من بگو: چقدر می‌کشه تا این برق و صاعقه به وجود بیاد و رو هم جمع بشه؟"

رفتن! این سرنوشت آدمیزاده؛ حتی جوجه‌های لندوک هم یه روزی پر در می‌آرن و از لانه می‌پرن.

آدم نمی‌تونه به عقب برگرده؛ مگر اینکه بخواد اداشو در بیاره.

سرتاسر تاریخِ شما یا پسرکشی بوده، یا تاج و تخت غصبی، یا فراموشخانه...

آزادی مجسمه‌ی یک فرشته نیس که صورت متین و اندام تراشیده‌ای داشته باشه و همه جا یک قواره‌ی مشخص...
کلمه‌ی بی در و پیکریه که اگه آمیخته به فطرت بشری یعنی عدالت ما نشه، اون سرش به فاشیزم آلمانی، اشغال نظامی، کوره‌های آدم‌سوزی و بمب‌های اتمی دلربایی می‌رسه که روی هیروشیما و ناگازاکی پرتاب می‌کنن...

رشتِ ما گرچه به زیبایی لوزان نیس، دانشگاه و پارک و عمارت‌های بیس و پنج اُشکوبه نداره، اما هنوز توی این کوچه‌های سنگ بستِ بارانی، فایتون‌های دو اسبه و خیابان‌های مه‌آلود، زندگی جریان و جنب و جوش داره...

دیدن یا شنیدن اجباری چیزهایی که ربطی به من ندارند همیشه برایم عذاب‌آور است.

شما بچه‌های متولد ایران که فارسی زبان مادری‌تان است، هر قدر اینجاها بمانید این زبان را اگر هم بخواهید نمی‌توانید طلاق بدهید، تا آخر عمر همراهتان است. یک احتیاج مبرم است.
فارسی حرف زدن، فارسی شنیدن، فارسی خواندن، بخصوص در غربت، یک احتیاج می‌شود. چون هر کلمه و هر لفظ در ته ذهنتان یک بار خاطره دارد که وقتی می‌شنوید، حتی اگر ذهن شاعرتان متوجه نشود، احساستان آن را می‌گیرد و در حدّ خودش به شما لذتی می‌دهد.

اینکه هر از گاهی توی متن داستان، ابیات سعدی رو به کار میبره، خیلی دلچسبه

امروزه کلمات لوکسی مثل "انسان" شده سکه‌ی اصحاب کهف، دیگه در زبان ما رایج نیست.

اگر بیداد بر داد چیره شود، دیگر نباید به خدایان باور داشته باشیم.

چیزی که میان ما فاصله می‌انداخت، بیست و سه سال تفاوت سنی، یک جنگ، یک انقلاب و مذهبی متفاوت بود...